Του Strange Attractor
Επί επτά ολόκληρα χρόνια η κυβέρνηση των «αρίστων» δουλεύει νυχθημερόν μεθοδικά και συστηματικά. Για την προκοπή του τόπου. Να τα λέμε όλα…
Άλλοι λαοί χτίζουν νοσοκομεία, άλλοι φτιάχνουν δρόμους, άλλοι επενδύουν στην παιδεία. Εμείς επιλέξαμε έναν πιο δημιουργικό δρόμο: φόροι, σκάνδαλα, μίζες, απευθείας αναθέσεις, επιδόματα, επιδοτήσεις, και ένα ατελείωτο πανηγύρι γαλάζιων ημετέρων.
Και ενώ όλοι αναρωτιούνταν τι άλλο μπορεί να πάει στραβά στη μπανανία μας, εμφανίστηκε η νέα μεγάλη απειλή για τη χώρα, οι δολοφόνοι λαγοκέφαλοι!
Με τους παρουσιαστές και πανελίστες των καναλιών, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, να γίνονται τώρα ειδικοί «ιχθυολόγοι»!
Λαγοκέφαλοι λοιπόν…
Όχι, δεν πρόκειται για νέο κόμμα, που ιδρύει ο Καιρίδης (όπως διαδίδουν κάποιοι κακοπροαίρετοι) ούτε για κάποιο νέο έντεχνο συγκρότημα που ετοιμάζει συναυλία με συμμετοχή του Νταλάρα, όπως λένε οι πιο υποψιασμένοι…
Πρόκειται όμως για τα γνωστά τοξικά ψάρια που έχουν κατακλύσει τις ελληνικές θάλασσες, και απειλούν την αλιεία, το οικοσύστημα και, όπως πληροφορούμαστε τελευταία, ακόμη και τον τουρισμό! Τη βασική πηγή εισοδήματος της χώρας, που κατά τα άλλα δεν παράγει ούτε… φελλούς, αλλά πρέπει να διατηρεί και να συντηρεί δεκάδες υπουργεία, με εκατοντάδες υπουργούς, υφυπουργούς, γενικούς γραμματείς, μετακλητούς, και λοιπούς παρατρεχάμενους…
Γιατί, λένε τα κανάλια (που ξεχάσανε την Πισπιρίγκου, τη Μουρτζούκου, τον Μίχο, κ.ά), ποιος ξένος θα έρθει να κολυμπήσει, και να πληρώσει 40 ευρώ για μια χωριάτικη (χωρίς λάδι) όταν υπάρχει ο φόβος να συναντήσει έναν λαγοκέφαλο, και να χάσει κανένα δάκτυλο;
Βέβαια, αν άντεξε ο τουρίστας τις (ρεζερβέ) ξαπλώστρες των εκατό ευρώ, τα διόδια, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, και την τιμή της χωριάτικης που λέγαμε, χώρια την αστακομακαρονάδα των 500 ευρώ, δύσκολα θα τρομάξει από ένα ψάρι. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας…
Το θέμα είναι ότι στην Ελλάδα κάθε πρόβλημα αποτελεί ταυτόχρονα και μια επιχειρηματική ευκαιρία. Είμαστε καπάτσος λαός, τι να λέμε;
Έτσι, μόλις ανακοινώθηκε ότι θα δοθούν επιδοτήσεις για κάθε λαγοκέφαλο που αλιεύεται, άρχισαν τα θαύματα.
Ξαφνικά, άνθρωποι που μέχρι χθες δήλωναν αγρότες, κτηνοτρόφοι, ή επαγγελματίες ταβλαδόροι, και αφισοκολλητές, ανακάλυψαν μια βαθιά σχέση με τη… θάλασσα, που είχαν παιδιόθεν.
Π.χ. ο φίλος μου ο Μήτσος από τα ορεινά Γρεβενά, που δεν ξεχώριζε τον γαύρο από το σκουμπρί, και μια δυο φορές τον χρόνο κάνει μπάνιο σε πισίνα, με μπρατσάκια, δήλωσε αλιέας τρίτης γενιάς!
Ο ξάδελφός του, που έχει δει βάρκα μόνο σε καρτ ποστάλ, απέκτησε αλιευτική συνείδηση μέσα σε μία νύχτα, και ψάχνει για δίχτυα και αγκίστρια στο… Μέτσοβο!
Άλλος, που μέχρι χθες κυνηγούσε επιδοτήσεις για ελιές (και μπανάνες) που δεν υπήρχαν, τώρα ορκίζεται ότι από παιδί είχε όνειρο να γίνει ψαράς, και μάλιστα ανοικτής θαλάσσης. «Θέλω να ψαρεύω τόνους ανοιχτά της Λιβύης», λέει στους έκθαμβους συγχωριανούς του σε καφενείο της ορεινής Γορτυνίας!
Οι γνωστές γαλάζιες ακρίδες λοιπόν, δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Αν χρειαστεί, θα δηλώσουν μούτσοι αλιευτικού, δύτες, ωκεανογράφοι, θαλάσσιοι βιολόγοι, ακόμη και εκπαιδευτές δελφινιών, αρκεί να υπάρχει πρόγραμμα, επιδότηση, κονδύλι, και… η κατάλληλη σφραγίδα.
Οι λαγοκέφαλοι, άλλωστε, έχουν ένα σοβαρό μειονέκτημα: δεν ψηφίζουν. Οι επιδοτούμενοι, αντιθέτως, ψηφίζουν κανονικά, και οι Φερράρι τους πληρώνουν και τέλη κυκλοφορίας συμβάλλοντας στην οικονομία.
Και κάπως έτσι, το ψάρι μετατρέπεται σε… αναπτυξιακό εργαλείο, και η «απειλή» σε… μασαμπούκα!
Ήδη, σε κάποιες περιοχές κυκλοφορεί η φήμη ότι σύντομα θα υπάρχουν περισσότεροι (δηλωμένοι και επιδοτούμενοι) ψαράδες από λαγοκέφαλους. Θα βλέπεις στη μαρίνα εκατοντάδες ανθρώπους με ναυτικές τραγιάσκες, γαλότσες, νιτσεράδες, και καλάμια, έτοιμους να σώσουν το έθνος από την εισβολή του τοξικού ψαριού, φυσικά με το αζημίωτο.
Η χώρα έχει μια μοναδική ικανότητα να μετατρέπει κάθε κρίση σε μηχανισμό επιδοτήσεων, και σε ευκαιρία για επιτήδειους.
Ας μην ξεχνάμε πως οι πιο παλιοί πλούσιοι της Ελλάδος πλούτισαν επί… κατοχής! Τυχαίο;
Είχαμε επιδοτήσεις για χωράφια, για μπανάνες, για κάνναβη, για γίδια, για αναδασώσεις, για ανεμογεννήτριες, για ενεργειακές αναβαθμίσεις, για ψηφιακούς μετασχηματισμούς, για άγονες γραμμές, για τους Γερμανούς ιδιοκτήτες των αεροδρομίων που «επλήγησαν» από τον κόβιντ, για αδέσποτα, για ΜΚΟ, και για ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους…
Γιατί λοιπόν να λείψουν οι λαγοκέφαλοι;
Αν συνεχιστεί έτσι η κατάσταση, δεν αποκλείεται να δούμε και νέες ειδικότητες.
Πιστοποιημένος κυνηγός λαγοκέφαλων, σύμβουλος διαχείρισης λαγοκέφαλων, ειδικός στρατηγικής αντιμετώπισης λαγοκέφαλων, ψυχολόγος λαγοκέφαλων, παρατασιούχος συμβασιούχος κυνηγός λαγοκέφαλων, ενεργειακός θεραπευτής θυμάτων λαγοκέφαλου, κ.ο.κ
Και, φυσικά, θα συσταθεί και κάποια «τριμελής» επιτροπή (από καμιά εικοσαριά κομματικούς «ειδήμονες») παρακολούθησης του φαινομένου με ημερήσια αποζημίωση, και μπόλικα υπηρεσιακά ταξίδια στα νησιά μας (μόνο καλοκαίρι) με εκτός έδρας αποζημιώσεις…
Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι η χώρα επί «αρίστων» μοιάζει να βρίσκεται σε μια διαρκή κατάσταση επιδότησης της μπαγαποντιάς.
Ο παραγωγικός άνθρωπος παλεύει να πληρώσει φόρους και εισφορές, ενώ ο επιτήδειος κομματόσκυλος ξυπνά κάθε πρωί με το αγωνιώδες ερώτημα:
«Τι επιδοτείται σήμερα;»
Και αν η απάντηση είναι «οι λαγοκέφαλοι», μέχρι το απόγευμα έχει ήδη αγοράσει καπέλο ψαρά, έχει βγάλει φωτογραφία δίπλα σε μια βάρκα, και έχει βρει δύο γνωστούς (κοινοτάρχη, παπά, χωροφύλακα, πρόεδρο τοπικής, κ.ο.κ) να βεβαιώσουν ότι μεγάλωσε σαν ψάρι μέσα στη θάλασσα, άσχετα αν γεννήθηκε και μεγάλωσε σε χωριό του Ολύμπου, ή σε κάποια απάτητη κορφή της Πίνδου.
Η κυβέρνηση, βέβαια, θα πανηγυρίζει ότι αντιμετωπίζει αποφασιστικά το πρόβλημα.
Οι αριθμοί θα είναι εντυπωσιακοί. Τόσοι λαγοκέφαλοι αλιεύθηκαν, τόσοι αλιείς συμμετείχαν, τόσα εκατομμύρια διατέθηκαν. Κανείς δεν θα κληθεί να εξηγήσει πώς ξαφνικά η Ελλάδα γέμισε αλιευτικά, και ψαράδες (στα χαρτιά).
Και έτσι θα συνεχίσουμε, μέχρι να απαλλαγούμε από τη «γαλάζια γλίτσα» των «αρίστων»…
Επτά χρόνια τώρα, η χώρα μοιάζει με καράβι που μπάζει νερά από παντού.
Το πλήρωμα διαβεβαιώνει ότι όλα πάνε περίφημα, ο καπετάνιος πανηγυρίζει (και πλουτίζει), οι επιβάτες πληρώνουν συνεχώς ακριβότερο εισιτήριο και, κάθε τόσο, εμφανίζεται μια νέα κρίση που καταλήγει να ταΐζει τους ίδιους γνωστούς και άγνωστους.
Τελικά, ίσως οι λαγοκέφαλοι να μην είναι η μεγαλύτερη απειλή για τον τουρισμό και τη χώρα. Γιατί το τοξικό ψάρι, τουλάχιστον, αναγνωρίζεται εύκολα… έχει αγκάθια και φουσκώνει όταν απειλείται.
Με τους επιδοτούμενους όμως τοξικούς γαλάζιους λαγοκέφαλους της στεριάς, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα. Αυτοί δεν φουσκώνουν όταν απειλούνται. Φουσκώνουν μόνο οι λογαριασμοί τους…
