Το παρακάτω «πόνημα» αποτελεί προϊόν επιστ… πολιτικής φαντασίας
Του Strange Attractor
Σε μια «κληρονομική» δημοκρατία όπως η δική μας, υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται για να κυβερνήσουν.
Υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται για να γίνουν υπουργοί, και ταγοί του Γένους.
Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, που γεννιούνται για να γίνουν επιστημονικοί σύμβουλοι των παραπάνω, χωρίς καν να ξέρουν τη διαφορά ανάμεσα στον Γαλαξία και το… γαλακτομπούρεκο.
Και τέλος, υπάρχει και ο Ντίμης Βαλάσης.
Ο Ντίμης έζησε τίμια. Ίσως υπερβολικά τίμια για τα ελληνικά δεδομένα.
Σπούδασε αστροφυσική. Όχι «σπούδασα λίγο, και μετά έπιασα καφετέρια». Κανονική αστροφυσική. Κανονικές σπουδές. Με διδακτορικό μάλιστα, από γερμανικό πανεπιστήμιο.
Με διαφορικές εξισώσεις που έμοιαζαν με αρχαίες κατάρες, και με μελέτες για μακρινά άστρα που απέχουν τόσο πολύ από το ηλιακό μας σύστημα, που ούτε το Δημόσιο δεν μπορεί να τους στείλει ΕΝΦΙΑ, ούτε ο Ελληνικός Διαστημικός Οργανισμός (ΕΛΔΟ) τα έχει ακουστά.
Μετά πήγε στρατό. Κανονικά. Έναν ολόκληρο χρόνο. Χωρίς βύσμα.
Έμαθε να γυαλίζει άρβυλα, να μαζεύει γόπες, και να εξηγεί σε αγριωπούς λοχίες το γιατί η Σελήνη δεν είναι πλανήτης.
Όταν απολύθηκε, περίμενε ότι η πατρίδα θα τον αγκάλιαζε. Είχε γνώσεις, όρεξη, και πολλή διάθεση να προσφέρει.
Εσύ είσαι που το λες;
Η πατρίδα είχε άλλα σχέδια.
Θέσεις για αστροφυσικούς δεν υπήρχαν. Στον δε ΕΛΔΟ οι λίγες θέσεις ήταν ήδη πιασμένες από μετακλητούς αποφοίτους διαφόρων ΙΕΚ, και μεταταγέντες από άλλες θέσεις του δημοσίου (π.χ. κλητήρες, χειριστές φωτοτυπικού, κλπ).
Για να γίνει λέκτορας σε πανεπιστήμιο απαιτούνταν προσόντα που κανένα διδακτορικό δεν μπορούσε να προσφέρει: θείος καθηγητής, κουμπάρος πρύτανης, ή τουλάχιστον ένας δεύτερος ξάδελφος που να έχει βαφτίσει το σκυλί κάποιου υπουργού.
Έτσι ο Ντίμης άρχισε να εργάζεται όπου έβρισκε.
Το πρωί ντελιβεράς.
Το μεσημέρι κούριερ.
Το απόγευμα τυλιχτής (πάρτ τάιμ) σε γυράδικο, ή βοηθός πιστολάκι σε συνοικιακό κομμωτήριο.
Ένα διάστημα δούλεψε και ως σερβιτόρος σε πατσατζίδικο του Δενδροποτάμου, αλλά δεν άντεχε τη μυρωδιά.
Υπήρχαν στιγμές που τύλιγε σουβλάκια, και σκέφτονταν τη… διαστολή του σύμπαντος, ή συζητώντας για μαύρες τρύπες με τον συνάδελφό του τον Βάγγο, που είχε σπουδάσει φορτηγατζής στο εξωτερικό, όπως έλεγε.
Στο δε κομμωτήριο έλουζε θείτσες, και έκανε ανταύγειες σε διάφορες κυράτσες εξηγώντας τους τη θεωρία της… σχετικότητας.
Κι αυτές συνήθως έφευγαν πιο μπερδεμένες απ’ όσο είχαν έρθει, «μάλλον δεν παίρνει τα φάρμακά του το παιδί… τι κρίμα», έλεγαν μεταξύ τους.
Την ίδια ώρα οι παιδικοί του φίλοι διέγραφαν λαμπρές πορείες.
Ο Μπάμπης, που κάποτε έγραφε το όνομά του με δύο λάθη, έγινε μετακλητός επιστημονικός σύμβουλος σε υφυπουργό.
Ο Λέλος, που στο σχολείο αντέγραφε ακόμα και στις γυμναστικές επιδείξεις, διορίστηκε ειδικός αναλυτής στρατηγικής ανάπτυξης και επιτελικού σχεδιασμού στο… Μαξίμου!.
Ο Στέλιος, που είχε εγκαταλείψει το λύκειο για να ασχοληθεί με την… αεροσυνοδεία, αλλά τα παράτησε γιατί μάτωνε η μύτη του στις απογειώσεις, γράφτηκε σε κόμμα, και λίγο μετά εξελέγη βουλευτής, ενώ αργότερα έγινε και υφυπουργός Μεταφορών.
Το μυστικό της επιτυχίας τους δεν ήταν οι σπουδές.
Ήταν τα κονέ, οι ζυμώσεις, και κυρίως οι αφισοκολλήσεις.
Είχαν λιώσει περισσότερη κόλλα σε κομματικές καμπάνιες απ’ όση είχε χρησιμοποιήσει η NASA σε ολόκληρο το διαστημικό της πρόγραμμα.
Ο Ντίμης τα έβλεπε και αγανακτούσε.
«Δηλαδή εγώ να υπολογίζω τροχιές γαλαξιών, κι αυτοί να διοικούν τη χώρα επειδή μοίραζαν φυλλάδια πολιτικάντηδων;»
Κάποια στιγμή, την ώρα που έλουζε μια μαχητική βουλευτίνα, που είχε τελειώσει «τραπεζική» σε ΙΕΚ της Κοζάνης, αποφάσισε να πάψει να παραπονιέται και να δράσει.
Έτσι, ίδρυσε δικό του κόμμα. «Σάμπως οι άλλοι καλύτεροι είναι;», σκέφτηκε…
Το όνομα που επέλεξε, μετά από πολλή περίσκεψη (και μπαγαποντιά) αποδείχθηκε ιδιοφυές, προκλητικό, και ελαφρώς τσαχπίνικο: ΖΗΤΩ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ!
Οι λίγοι φίλοι του προσπάθησαν να τον μεταπείσουν. «Μα είσαι μητσοτακικός;», τον ρωτούσαν.
«Μα έτσι θα σε μπερδεύουν με το κανονικό κόμμα του Μητσοτάκη, τη Νέα Δημοκρατία!», έλεγε η συμβία του.
«Αυτό ακριβώς είναι το επιχειρηματικό μοντέλο», απάντησε ο Ντίμης, που μπορεί να ήταν έντιμος μια ζωή, και να πήγαινε με τον σταυρό στο χέρι, αλλά είχε IQ σπανίου και υψηλοτάτου επιπέδου.
Όπως ήταν φυσικό, οι δημοσκοπήσεις τον αγνοούσαν. Εξάλλου υπήρχαν πάνω από 30 (μπορεί και 40) κόμματα. Ποιο να πρωτομετρήσουν οι έρμοι;
Τα κανάλια τον σατίριζαν στις πρωινές κουτσομπολίστικες εκπομπές τους.
Το ίδιο και τα διάφορα «πολιτικά» σάιτς.
Οι δε πολιτικοί αναλυτές γελούσαν.
Ο Πορτοσάλτε μάλιστα κόντεψε να πνιγεί από τα γέλια όταν τον ενημέρωσαν για το εν λόγω κόμμα on air στη διάρκεια της ραδιοφωνικής εκπομπής του. «Θα πάει άπατος», είπε, συμπληρώνοντας «αν και συμφωνώ απόλυτα με το όνομα του κόμματος»!
Ο ίδιος όμως ο Ντίμης, ως αστροφυσικός, γνώριζε ότι τα πιο απίθανα φαινόμενα συμβαίνουν, ή συγκλίνουν, όταν οι συνθήκες ευθυγραμμίζονται. Ότι η απροσδιοριστία και το χάος είναι απλές έννοιες, που με τη βοήθεια ενός «παράξενου ελκυστή», μπορεί να δημιουργήσουν… τάξη.
Ήταν δηλαδή, αισιόδοξος.
Και ήρθε η ημέρα των εκλογών.
Εκατομμύρια πολίτες προσήλθαν στις κάλπες σε μια εκλογική αναμέτρηση ιδιαίτερα κρίσιμη, καθώς παίζονταν η αυτοδυναμία του κυβερνώντος κόμματος, που ήθελε πάση θυσία μια τρίτη θητεία (για λόγους που δεν είναι του παρόντος).
Έτσι, η συσπείρωση των οπαδών του Μητσοτάκη ήταν πρωτοφανής.
Αν και Αύγουστος, πάρα πολλοί πιστοί υποστηρικτές του δεν πήγαν στις παραλίες, ούτε σε διακοπές, αλλά προτίμησαν να ρίξουν το κουκί τους στην «ελπίδα» και τη «σταθερότητα».
Ανάμεσά τους πολλοί οι οποίοι μπορεί να μην ήξεραν ποιος είναι υπουργός Οικονομικών, ποιος ήταν ο Καραμανλής (ο κανονικός), και είχαν ενημερωθεί πολιτικά κυρίως από δηλώσεις σελέμπριτι, εκπομπές του Λιάγκα και του Πορτοσάλτε, τρολ στο Facebook, και από σχόλια κάτω από βίντεο με γατάκια, ή της Τούνη στο Ντουμπάι.
Βλέποντας λοιπόν το ψηφοδέλτιο «ΖΗΤΩ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ», αρκετοί μπερδεύτηκαν, και σκέφτηκαν: «Αυτό πρέπει να είναι το έξτρα-υπερπατριωτικό ψηφοδέλτιο του Κυριάκου μας. Θα το ρίξω για σιγουριά, και για την προκοπή του τόπου».
Και το έριξαν…
Το βράδυ των εκλογών, όταν βγήκαν τα πρώτα αποτελέσματα από τα exit polls, η χώρα πάγωσε.
Το κόμμα του Ντίμη του Βαλάση είχε αναδειχθεί δεύτερη πολιτική δύναμη!
Οι τηλεθεατές έμειναν… παγωτό, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, αλλάζοντας κανάλια με μανία, νομίζοντας πως πρόκειται για φάρσα…
Οι δημοσκόποι κρύφτηκαν.
Οι πολιτικοί επιστήμονες τραβούσαν τα μαλλιά τους.
Τα τηλεοπτικά πάνελ των «ειδικών» μιλούσαν για το μεγαλύτερο πολιτικό φαινόμενο, τη μεγαλύτερη πολιτική ανατροπή, από την εποχή που μας κυβερνούσε η Μιμή παρέα με τους αστρολόγους, και τους γέροντες του Όρους.
Ο δε Πορτοσάλτε εξαφανίσθηκε από προσώπου γης, με φήμες κακοπροαίρετων να λένε ότι τον είδαν να επιβιβάζεται σε πτήση της Ryanair για Κρακοβία, με… περούκα!
Όσο για την αντιπολίτευση (37 κόμματα τελικά), αυτή ήταν μουδιασμένη, με πολλά στελέχη κομμάτων να ψάχνουν απεγνωσμένα το τηλέφωνο του Ντίμη, προκειμένου να προσφέρουν στην πατρίδα από άλλο κομματικό μετερίζι! Εκείνο του Ντίμη.
Όταν ο πρώτος κουρνιαχτός κατακάθισε, και επήλθε μια κάποια ψυχραιμία, χωρίς αυτοδυναμία ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να ζητήσει (πολύ διστακτικά, είναι η αλήθεια) συνεργασία με το δεύτερο κόμμα, κάτι στο οποίο συμφώνησε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για χάρη της… πολιτικής (και όχι μόνο) σταθερότητας.
Κάλεσε λοιπόν τον Ντίμη στο Μέγαρο, παρουσία του Προέδρου.
«Θέλω να κυβερνήσουμε μαζί».
Ο Βαλάσης τον κοίταξε ήρεμα.
«Δέχομαι».
Ο πρωθυπουργός χαμογέλασε, ανακουφισμένος…
«Ωραία. Ποιο υπουργείο θέλεις; Το Άμυνας;»
«Κανένα»…
«Τότε τι θέλεις;»
«Θέλω να είμαι εγώ πρωθυπουργός».
Ο Μητσοτάκης κόμπιασε. Κιτρίνισε…
Ακολούθησαν είκοσι επτά δευτερόλεπτα σιωπής, δύο λιποθυμίες συμβούλων, τρεις παραιτήσεις παρατρεχάμενων, και δυο φιάλες οξυγόνου, μια για τον πρωθυπουργό, και μια για τον Πρόεδρο.
Τελικά, και μετά από πολλές διαβουλεύσεις, και με τη σύμφωνη γνώμη των Αμερικανών επικοινωνιολόγων του πρωθυπουργού, η συμφωνία έκλεισε, και η χώρα βρήκε ξανά τον βηματισμό της.
Και έτσι, ο άνθρωπος που είχε παραδώσει πίτσες, είχε μεταφέρει δέματα, και είχε κρατήσει πιστολάκι σε κομμωτήριο, βρέθηκε στην κορυφή της εξουσίας.
Μάλιστα, στην πρώτη του ομιλία ως πρωθυπουργός δήλωσε λιτά και συνοπτικά: «Κυνηγήστε το όνειρό σας»!
Με τους οπαδούς του (χιλιάδες πλέον, που εμφανίστηκαν από το πουθενά) να παραληρούν από ενθουσιασμό!
Και κάπως έτσι ο Ντίμης Βαλάσης δικαιώθηκε. Συμπαντικά…
Όχι επειδή νίκησε το σύστημα.
Αλλά επειδή κατάφερε να το μπερδέψει περισσότερο απ’ όσο εκείνο είχε μπερδέψει τη χώρα.
ΥΓ- Όσο για τον πρώην πρωθυπουργό, που δεν κατάφερε να πετύχει μια τρίτη και πιο γόνιμη (για τον ίδιο) θητεία, αποσύρθηκε στην έπαυλή του στην Τοσκάνη, ασχολούμενος με τις καταθέσεις, τις μετοχές, και την εκμετάλλευση των ακινήτων του, αποφασισμένος να γράψει τα απομνημονεύματά του ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές των Ελλήνων, που δεν πρόλαβε να σώσει… μόλις όμως βρει συγγραφέα, διότι ο ίδιος είναι ανορθόγραφος (όπως παραδέχτηκε κάποτε, σε μια σπάνια στιγμή ειλικρίνειας και ενδοσκόπησης).
Και τα βράδια πριν κοιμηθεί, πίνοντας το βερμούτ του στη βεράντα, κι ακούγοντας Αζναβούρ, αναρωτιέται «μα πώς έγινε αυτό; Από άλλον το περίμενα, κι άλλος μου την έφερε…».
