Του Χρήστου Μπολώση
Όλα τα πράγματα σε αυτή την ψεύτρα και άπονη ζωή φίλοι μου έχουν την εξήγησή τους.
Είδα προ ημερών την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας» και πήρα απαντήσεις γιατί η προοδευτικάντζα τραβάει τις κοτσίδες της.
Στην ταινία, λοιπόν, η Παναγία εμφανίζεται δυο τρεις φορές στον Καποδίστρια.
Οι «προοδευτικοί» θα προτιμούσαν εμφάνιση του Βούδα ή του Στάλιν ή έστω (τελευταία παραχώρηση) του Βελουχιώτη.
Είδαμε δεκάδες φορές τους Έλληνες να κάνουν τον σταυρό τους.
Οι «σκεπτόμενοι» θα προτιμούσαν να στρώσουν χαλάκι και να κάνουν τεμενάδες στον Αλλάχ.
Είδαμε τους υπόδουλους Έλληνες να δίνουν όρκο για την Επανάσταση, αντί για… ασούρα (αυτομαστίγωμα).
Ακόμα (αυτό κι αν είναι βλάσφημο και… φασιστικό), στο σχολείο μάθαιναν και έψαλαν τον Εθνικό Ύμνο οι μικροί μαθητές.
Μήπως θα ήταν προτιμότερο να έψαλαν τον ύμνο της 3ης Διεθνούς; Το ότι γράφτηκε έναν αιώνα μετά λίγη σημασία έχει.
Ο Σμαραγδής παρουσιάζει τις απαιτήσεις των «εχόντων» πολιτικών, που ζητούν να τους επιστραφούν τα χρήματα που έδωσαν για τον Αγώνα, έστω και… χωρίς τόκο!
Ένα πολύ σημαντικό είναι ότι όλοι στην ταινία αναφέρονται σε «Οθωμανούς» και όχι σε «Τούρκους», όνομα το οποίο επέβαλε ο Κεμάλ πολύ αργότερα, μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων το 1908.
Την ταινία την είδε και ο κ. πρωθυπουργός. Δεν μας είπε αν του άρεσε.
Και να ήταν μόνο η προοδευτικάντζα;
Στην πιάτσα βγήκαν και δήθεν (Μ)πατριώτες. Αναλυταράδες που βρήκαν μια μελανή σελίδα σε μια χαζομάρα που μπορεί να εκστόμισε ο Χ ή ο ψ συντελεστής της ταινίας.
Και βρήκαν την ευκαιρία να εξολοθρεύσουν όλη την παραγωγή και το περιεχόμενο της ταινίας.
Γνωστό το κόλπο πια.
Το μεγαλύτερο κακό δεν έρχεται μόνο από τους νεοταξίτες, έρχεται ενίοτε από τους δήθεν πατριώτες μηδενιστές που βρίσκουν έναν ψόγο, μια αφορμή για να πουλήσουν σανό στα θύματά τους μέσω της άκρατης και άκριτης συνωμοσιολαγνείας.
Οι ζηλωτές ξερόλες.
Ώστε τίποτε να μην αλλάζει σε αυτό τον τόπο.
Αυτοί μάλιστα έχουν και ειδικό κοινό, που δεν τους αμφισβητεί ποτέ, έτοιμο όπως τότε με την ιστορία με τις “διαβολικές” πατάτες επί Ιωάννη Καποδίστρια, να καταναλώσει οποιαδήποτε χαζομάρα του σερβίρουν αυτοί οι καλοθελητές.
Έχω παρατηρήσει δε, όπως και στην περίπτωση αποδόμησης της Μαρίας Καρυστιανού, πως οι πιο “αντισυστημικοί” …πάντοτε μέσω θεωριών συνωμοσίας, βρίσκουν ένα ψεγάδι ή πολλά ψεγάδια σε όσους αντιστέκονται στην πράξη στο υπάρχον σύστημα της κομματοκρατίας.
Βλ η ταινία Καποδίστριας που ΕΝΟΧΛΗΣΕ την καθεστωτική σαπίλα, και πολύ μάλιστα.
Ώστε όταν τολμήσει οποιοσδήποτε να βγει έξω από το μάτριξ, και να αμφισβητήσει λχ την παντοδυναμία δύο τριών οικογενειών (πχ εκλογικά) του τόπου, ή ένα ολόκληρο κοτζαμπάσικο δίκτυο συνενόχων όλης της μιλημένης κομματοκρατίας, να του κολλήσουν τη ρετσινιά του συστημικού, του περίεργου, εκείνου ή εκείνης που κάτι κρύβει , κοκ…
Τα χρόνια της κρίσης δίδαξαν πολλά γι’ αυτές τις φάρες και αυτά τα μοντέλα συμπεριφορών μυστικής προπαγάνδας.
Και γενικά για το πώς λειτουργεί το σύστημα εξουσίας.
Σου λέει…Αφού ως “συστημικοί” δεν πείθουμε, ας αμολήσουμε στην πιάτσα “αντισυστημικούς” δήθεν τιμητές των πάντων.
Το ίδιο συμβαίνει και στην βουλή …. με τάχα αντισυστημικές τσιρίδες αναλόγως κοινού (δεξιά κ αριστερά, αρχαίοι κεντρώοι κοκ), που θέλουν να πουλάνε “επανάσταση” αλλά ποτέ να κυβερνήσουν.
Απλώς το μαγαζάκι να υπάρχει εκεί, αντιπολιτευόμενο υποτίθεται.
Για το καλό μας…
Δείτε τώρα ποιοι βρίζουν την Καρυστιανού.
Στόχος; Να μην αλλάξει ποτέ τίποτα.
Πάντα κάτι τους …χαλάει.
Τους αψεγάδιαστους φαρισαίους.
Σε ό,τι αφορά στην ταινία λοιπόν.
Άλλο να την κράξει ο γνωστός απεχθής νεοταξίτης του συστήματος (στα κόμματα αλλά και στην τέχνη, στα γράμματα, στον αθλητισμό, παντού), και άλλο να την κράξει επ’ αφορμής ενός μελανού σημείου …ο αντισυστημικός.
Εκείνος που έχει ταυτότητα αντιστασιακή τάχα, αντισυμβατική ενίοτε και επί τη βάσει πραγματικών γεγονότων έστω, να βρίσκει αφορμή να ξεφτιλίσει την επίδραση κ την αξία της ταινίας.
Αυτά ίσως διδαχθούν στο μέλλον στις σχολές πολιτικών επιστημών στο μάθημα της πολιτικής επικοινωνίας.
Κάποτε. Δεν έχει εμπεδωθεί ακόμα αυτή η πρακτική.
Αντισυστημικός λοιπόν.
Εν τέλει, που μόνο τέτοιος δεν είναι…
Δεν αντέχουν στην σύγκριση.
Μονο αυτός μπορούσε να πει πως βρήκε χάος.
Δεν αντέχει το σύστημα το φως.
Δεν αφορά μόνο αυτούς που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί, σιγά την προπόρευση τους στα κοινωνικά πράγματα, αλλά αφορά όλο το ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Εάν πρόοδος είναι η woke ατζέντα και η διάλυση των στοιχείων του έθνους, συμφωνώ μαζί τους, όπως και με τον κ Μητσοτάκη, είναι μπροστάρηδες με αυτή την έννοια, την πρόοδο, τη συνυφασμένη με το εθνικό συμφέρον, δεν βλέπω.
Τους χαλάει τη σούπα ένας ηγέτης που σε τρία χρόνια έφτιαξε κράτος, το οποίο διαλύουν οι πολιτικοί μας για διακόσια χρόνια.
Η σύγκριση μαζί του τους ξεγυμνώνει, αυτό πολεμούν.
Αν ζούσε σήμερα ο Κυβερνήτης πάλι το κοραϊκό κράτος θα τον ξαναδολοφονούσε!
από την ίδρυση του σαν ΣΕΚΕ 1918 ήταν φύση και θέση αντεθνικο και δρούσε -δρα ύπουλα υπόγεια αντεθνικα συνεχώς από το 1922 μέχρι και σήμερα
αγαπημένο παιδί της παγκοσμιοποίησης και της woke πολιτικής του deep state . μεταπολεμικά με τις ευλογίες των Αμερικανών κυριάρχησαν υπόγεια σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής στάζοντας το δηλητήριο του μισελληνισμου από το σχολείο μέχρι την κυβερνητική πολιτική.
τώρα τελευταία με την χρήση των κοινωνικών δικτύων έχει αρχίσει η μη λογοκριμένη επικοινωνία και αρχίζει να ραγίσει το αφήγημα τους.
όλα βασισμένα στο παραμύθι της υποτιθέμενης απαγόρευσης τους απο την μια και πίσω από τις κουρτίνες έπερναν μόνο αυτοί τις υποτροφίες του ιδρύματος Ford – CIA .
κανείς πλέον δεν τους παίρνει στα σοβαρά και βασικά ούτε τους διαβάζει και τους έχει κυριολεκτικά γραμμένους.
μισελληνες μέχρι το κόκκαλο ποτέ δεν αγωνίστηκαν για τίποτα εθνικό. κάνουν διαδηλώσεις για ότι δει ποτέ από τους Σαντινίστας μέχρι τους Παλαιστίνιους από το να στέλνουν εθελοντές στην Κούβα επί κάστρο να μαζεύουν ζαχαροκάλαμα και ΠΟΤΕ για την Κύπρο για την βόρεια Ήπειρο την Κωνσταντινούπολη και για τον ελληνισμό εντός καί εκτός Ελλάδας.