Του Αλκιβιάδη Κεφαλά*
Η Ευρώπη, κινούμενη ταυτόχρονα σε αντίθετες κατευθύνσεις, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ιστορική αντίφαση. Η απόφαση της Γερμανίας να επαναφέρει υποχρεωτική στράτευση με στόχο τη δημιουργία στρατού 800.000 ανδρών αποτελεί κίνηση που ανακαλεί μνήμες, προμηνύοντας τη μελλοντική πολεμική αναμέτρηση με τη Ρωσία. Για να υλοποιηθεί η μετάβαση, η Γερμανία θυσίασε το θεμέλιο της μεταπολεμικής ευμάρειάς της. Τη φθηνή ενέργεια που αποτελούσε την κινητήρια δύναμη της βιομηχανίας της.
Η οικονομική ισχύς της Ευρώπης εξαϋλώνεται, ενώ ταυτόχρονα ανακοινώνεται ότι η αμυντική βιομηχανία θα αποτελέσει τον νέο μοχλό οικονομικής ανάπτυξης, μια έμμεση παραδοχή πως η ειρήνη δεν είναι πλέον η πολιτική πυξίδα της ηπείρου. Για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο, μεταξύ άλλων, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξετάζει δραματική αύξηση της φορολογίας στην κατοχή και πώληση ακινήτων, σηματοδοτώντας ένα περιβάλλον όπου η νεότερη γενιά ποτέ δεν θα αποκτήσει στέγη. Οι νέοι Ευρωπαίοι στοιβάζονται ανά ομάδες σε μικρά και πανάκριβα διαμερίσματα, με μισθούς που δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση, πόσο μάλλον για τη δημιουργία οικογένειας. Η εργασιακή ανασφάλεια τους αποτρέπει να σχεδιάσουν το μέλλον, η εγκληματικότητα αυξάνεται και οι κοινωνικοί και οικογενειακοί δεσμοί υπονομεύονται πολιτικά (η μονογαμία είναι αναχρονιστική).
Κι ενώ η καθημερινότητα διαλύεται, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, οι λομπίστες, οι πολιτικοί και η ελίτ διαφοροποιούνται από τις ζωές των άλλων, δημιουργώντας ένα πρωτόγνωρο ταξικό δίπολο, όχι μόνο υλικό αλλά και ιδεολογικό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σύγχυση είναι αναπόφευκτη. Τι ακριβώς καλούνται να υπερασπιστούν οι νέοι στην Ευρώπη, που θα ακολουθήσουν την υποχρεωτική στράτευση; Την προοπτική ενός μέλλοντος όπου αν επιστρέψουν ζωντανοί θα υπερφορολογούνται, την αδυναμία απόκτησης αξιοπρεπούς στέγης, μια πολιτική αρχιτεκτονική που δεν τους προσφέρει ελπίδα, λόγο και θέση ή μια κατάσταση στην οποία θα φορολογούνται οι γονείς τους για να μεταφερθούν σε φέρετρο από το μέτωπο οίκαδε;
Στην Ελλάδα οι αντιφάσεις αποκτούν δραματικότερη ένταση. Ο πρωθυπουργός αυτοπροσδιορίζεται ως αντινατιβιστής, δηλώνοντας ότι τα σύνορα είναι μια διοικητική παρά μια πολιτική έννοια. Την ίδια στιγμή, η χώρα ανοίγει την πόρτα σε όποιον εισβάλλει, δαπανώντας δισεκατομμύρια σε επιδόματα υποδοχής και στέγαση. Ταυτόχρονα οι κατοικίες των Ελλήνων περνούν στα χέρια των ξένων. Οι πολίτες βλέπουν τα σπίτια τους να πλειστηριάζονται και την εξουσία τους πάνω στον ίδιο τους τον τόπο να εξαϋλώνεται.
Η απόλυτη αντίφαση αναδύεται όταν συγκριθούν οι μισθοί της στρατιωτικής θητείας. Ο Έλληνας στρατιώτης λαμβάνει 8 ευρώ τον μήνα, όταν ο Γερμανός πρόκειται να αμείβεται με 2.000-2.500 και ο Γάλλος με 800 ευρώ. Στην Ελλάδα όχι μόνο δεν αναγνωρίζονται τα χρόνια της στρατιωτικής θητείας ως συντάξιμα, αλλά τουναντίον απαιτείται να πληρωθούν 6.000 ευρώ για κάθε χρόνο θητείας. Μια παράλογη απαίτηση που μετατρέπει το καθήκον προς την πατρίδα σε οικονομική τιμωρία. Μια χυδαία χώρα που ληστεύει τους πολίτες της. Αν η χώρα επιθυμεί να αντιμετωπίσει τη λειψανδρία στο στράτευμα, να προσφέρει στους νέους έναν αξιοπρεπή μισθό, όπως θα έκανε κάθε κράτος που θα ήθελε να υπερασπιστεί την υπόστασή του, αντί να τα δίνει στους λαθρομετανάστες. Πώς δικαιολογείται ότι η Ελλάδα διαθέτει δισεκατομμύρια ευρώ για μεταναστευτικές δομές ετησίως, αλλά όχι 324 εκατομμύρια ευρώ συνολικά σε κάθε στρατεύσιμο, εάν λαμβάνει 1.000 ευρώ τον μήνα όταν θα υπηρετεί τη θητεία του; Και πώς μπορεί ένας λαός να κληθεί να υπερασπιστεί μια πατρίδα που τον θεωρεί φορολογικό υποζύγιο του ευ ζην λάθρο;
Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά. Είναι οι προβληματισμοί μιας γενιάς που βλέπει το μέλλον της να αποσυντίθεται και μιας κοινωνίας που αναζητεί απαντήσεις σε μια νέα φασιστική Ευρώπη που επέστρεψε στον Μεσοπόλεμο. Αν οι πολίτες δεν σταθούν απέναντι σε αυτές αντιφάσεις με ειλικρίνεια, θάρρος και αποφασιστικότητα, η βιολογική τους εξαΰλωση είναι αναπόφευκτη.
*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Με Τσίπρα ή μήπως με Σαμάρα θα αντισταθούμε ;
Ούτε Κυριάκος, ούτε και τα προηγούμενα ζόμπι, φτάνει το αίμα που ήδη μας ήπιαν.
Είμαστε ελεύθεροι, το οξυγόνο μας λείπει και μας πλάκωσε η μπόχα.
Από τη μία η ελίτ των Βρυξελλών, οι πολιτικοί, οι γραφειοκράτες και οι Φραπέδες, και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι, που φορολογούμαστε βαριά για να περνάνε αυτοί καλά.
“Οι γονείς θα φορολογηθούν για τη μεταφορά των φερέτρων των παιδιών τους από το μέτωπο”. Φράση που συμπυκνώνει την ουσία της ΕΕ.
Το μοντέλο είναι πάρα πολύ απλό, τόσο πολύ απλό που δε χωράει στο μυαλό των κουτοπόνηρων ξερολιστών και φλύαρων Ελλήνων, για να παίρνουν αυτούς τους μισθούς οι στρατιώτες που κάνουν θητεία σ αυτά τα δυνατά οικονομικά κράτη κάποιοι άλλοι πρέπει να δημιουργούν κέρδη για αυτά είτε μέσα από τόκους δανείων ή από υπερκέρδη γερμανικών ή γαλλικών επιχειρήσεων που χρησιμοποιούν πρόθυμους πολίτικους πληρώνοντας τους γερές μίζες από τα τρελά υπερκέρδη των συμβάσεων που υπογράφονται ώστε να τους δίνουν τις δουλείες στα κράτη δευτέρας κατηγορίας που κυβερνούν.
Τώρα εάν δεν υπάρχουν τέτοιου είδους πολιτικοί, τους τρώνε με κάποιο στημένο σκάνδαλο με κάποιο εκβιαστή ,δολοφόνο, ή με κάποιο πληρωμένο δημοσιογράφο που δολοφονεί τον χαρακτήρα τους στη κοινή γνώμη.
Μετά την σκανδαλώδη είσοδο μας στη ζώνη του ευρώ και κυρίως με τα μνημόνια της τρόικα ως χώρα μας έριξαν στη Γ ερασιτεχνική κατηγορία δηλαδή θα σας πουλάμε ότι θέλουμε, όσο θέλουμε, σε ότι τιμή θέλουμε και οπότε θέλουμε γιατί μας χρωστάτε, πρέπει να κάνετε μεταρρυθμίσεις δηλαδή να μην έχετε παραγωγή αλλά να έχετε υπηρεσίες να ξεσκατιζετε τουρίστες να πλένετε σώβρακα και κλινοσκεπάσματα και κατουρημένους δρόμους, να μαγειρεύεται για να τους ταΐζετε να τους σερβίρετε και μέχρι εκεί τίποτα παραπάνω.
Η Ζιμςενς έδινε τηλεφωνικά κέντρα η Τασό έδινε για την αγορά του αιώνα η Κράους Μαπέι έδινε με τον δικό της έλληνα που ήταν και χρηματιστής στους πολίτικους για να την προτιμήσουν οι big pharma τα ιδιά να πάρουμε εμβόλια να τα πετάξουμε κλπ κλπ, πιο παλιά κάμαμε και καμία συμπαραγωγή με τη σταγυερ π.χ. γιατί ήμασταν κάτι, εντέλει τώρα είμαστε ένα τίποτα με τους λακέδες πολίτικους που μπλέξαμε.
Η οικονομία, αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους να το ακούνε, είναι παίγνιο μηδενικού αθροίσματος αυτά που κερδίζει ο ισχυρός τα χάνει ο ανίσχυρος έτσι λοιπόν για να πληρώνουν καλά τους στρατιώτες τους τα ξένα ισχυρά κράτη κάποια αλλά δεν έχουν ούτε για ρουχισμό των δικών τους στρατιωτών και πρέπει να πληρώσει η ελληνική οικογένεια για ντυθούν οι Έλληνες στρατιώτες είναι και αυτό ατομική ευθύνη…..
Και τέλος δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι ότι θα πεθάνουμε σαν έθνος και το απεύχομαι, όμως η καθημερινότητα μου με κάνει να απελπίζομε γιατί βλέπω ανθρώπους το τέρμα των λεωφορείων να ξεχνάνε την αξιοπρέπεια τους και να σκοτώνονται για να προλάβουν αν πιάσουν καρεκλά να κάτσουν μη και πιαστούν τα ποδαράκια τους, βλέπω κάθε μέρα από τις 8¨35 κάθε πρωί να συνωστίζονται στη πόρτα του σούπερ μαρκετ δεκάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας να υποβαθμίζονται ωστε μόλις ανοίξει ξεχύνονται τρέχοντας σα παλαβοί στους άδειους διάδρομους μη και αδειάσουν τα ράφια από τρόφιμα και δεν έχουν τα ταΐσουν το σώμα τους…. Οι πολιτικοί διαπλάθουν ένα λαό μαλθακό με πάθη ώστε να τον κάνουν ότι θέλουν…. Δυστυχώς αποτύχαμε και θέλουμε έναν σοβαρό ηγέτη αλλά που να βρεθεί ένας μέσα στη χαβούζα του πολτικού φάσματος;