Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Η φράση «και τώρα μωρ’ νύφη;» που ακούγεται στη Δυτική Μακεδονία, συνιστά έκφραση απελπισίας, όπως θα ’λεγε στα Λαογραφικά του Θησαυρίσματα ένας σπουδαίος λόγιος Θείος μου, έβδομο παιδί και στερνοπούλι, του Δάσκαλου Ηρακλή Φίτζιου, ο οποίος υπήρξε επιστήθιος φίλος του φλογερού μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη και του εθνομάρτυρα Παύλου Μελά.
Ενδείκνυται δε, για να συνεχίσω στο ύφος που θα ακολουθούσε ο καλός και πολύπλαγκτος θείος Χαρίλαος, φωτισμένος Δάσκαλος και αυτός, σε περιπτώσεις όπου δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να συνοψίσει κανείς το αδιέξοδο, και το ναυάγιο πρωτοβουλιών άστοχων που αναλήφθηκαν με οικειοθελή αμεριμνησία και οδήγησαν σε δεινές, αναπόφευκτες πλέον αβαρίες.
Η εισαγωγική ερώτηση απευθύνεται αυτονόητα στο Μαξίμου και αφορά προσωπικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος με άφρονες κινήσεις, στο ουκρανικό μέτωπο, χωρίς λογισμό και σύνεση και παραβλέποντας κάθε κανόνα ρεαλισμού και ωφέλιμης για την πατρίδα στρατηγικής, έχει σύρει τη χώρα ηττημένη, στη σωστή πλευρά της… Υστερίας!
Στο απόγειο της κωμικής μεγαλομανίας του και της κραυγαλέας αδυναμίας να συλλάβει και να αναλύσει τη σύνθετη διεθνή πραγματικότητα που έχει καταστεί μετά την επανεκλογή Τραμπ μια άκρως δυσχερής άσκηση ισορροπιών μεταβαλλόμενης ισχύος, έφτασε στο θλιβερό σημείο να κηρύξει τον πόλεμο στη Ρωσία, σαν άλλος… «Γενναίος του Μπρανκαλεόνε»! Και βέβαια εδώ θα ταίριαζε καλύτερα το γνωστό «πού πας, ρε Καραμήτρο…»
Κανένας άλλος «ηγέτης» -τα εισαγωγικά επιβάλλονται, για να τονίσουν τη χαμηλή ποιότητα των μεγεθών- δεν σήκωσε με τέτοιον ενθουσιασμό τα λάβαρα εναντίον του Πούτιν, προσφέροντας γην και ύδωρ στον διεφθαρμένο σαλτιμπάγκο Ζελένσκι που παρέσυρε τον λαό του στον όλεθρο, ενθυλάκωσε μεγάλο μέρος των χρημάτων της δυτικής βοήθειας και τώρα βυθίζεται σε ατιμωτικό διπλωματικό διασυρμό παρέα με την ορντινάντσα της Ε.Ε. που παριστάνει την ευρωπαϊκή ηγεσία… (Παρεμπιπτόντως, μια αυτάρκης και πραγματικά ισχυρή, και όχι στις φαντασιώσεις της πολιτικής «ελίτ», Ελλάδα θα ήταν ίσως σκόπιμο να επανεξέταζε πλευρές της συμμετοχής της σ’ αυτόν τον θίασο κομπάρσων δευτέρας διαλογής).
Ανεπίγνωστα, ανέμελα, επιπόλαια και με μια έλλειψη εθνικής ευθύνης που προκαλεί δέος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδεικνύεται ότι δεν είχε -όπως σε πολλά άλλα…- καμία συναίσθηση των πράξεών του, όταν τοποθετούσε ανεπιφύλακτα όλα του τα αβγά στο τρύπιο καλάθι του ασταθούς προέδρου των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν. Τώρα έχει καταπιεί τη γλώσσα του. Ο μεγάλος Ηγέτης, ο Αλιάκμονας της σκέψης, ο Όλυμπος της σοφίας, έχει καταρρεύσει και κρύβεται.
Όπως ακριβώς πράττει έπειτα από κάθε ναυάγιο, οδηγώντας τη χώρα σε κοινωνική αποσύνθεση, δημογραφική ερήμωση και μια νέα φοβερή οικονομική ομηρία. Βυθίζει την κεφαλή του στην άμμο, για να αποφύγει τις επικοινωνιακές συνέπειες -η ατομική του σωτηρία ήταν ανέκαθεν το μοναδικό του μέλημα- αντί να προσπαθήσει έστω και τώρα να βγάλει την Ελλάδα από το αδιέξοδο στο οποίο τυχοδιωκτικά την εγκλώβισε.
Καμιά εξήγηση για τις εθνικά επιζήμιες επιλογές του. Και για τον απίστευτο ερασιτεχνισμό που επέδειξε με τις ανόητες και υπερφίαλες εμμονές του, που μετέτρεψαν τη χώρα σε μια ανυπόληπτη και διαπραγματεύσιμη βαλκανική επαρχία… Η Ελλάδα δεν θα βρίσκεται στο τραπέζι της λύσης γιατί ο Μητσοτάκης απέτυχε οικτρά.
Κανένα σχόλιο (και εδώ) από τους κλαψιάρηδες που “ενοχλούνται” από τις αναρτήσεις για το βιβλίο του Τσίπρα και την σχετική συζήτηση στο antinews.
Δείγμα της υποκρισίας της κοινωνίας του φθόνου.
Απλώς, φοβούνται από την ποιότητα των σχολίων και ψάχνουν αφορμές να δημιουργήσουν εντυπώσεις.
Η κοινωνία του κουτσομπολιού και του ψεύδους.
Φαρισαίοι ως το μεδούλι..
Επί του θέματος.
Η εξωτερική πολιτική προϋποθέτει:
1. Γνώσεις της έννοιας του Εθνικού συμφέροντος
2. Τράπεζες δεδομένων για την εξαγωγή πολύτιμων συμπερασμάτων, και
3. Προβολές πολιτικών προτάσεων και αποτίμησης βάσει σεναρίων με ωφέλιμα outputs (εξαγωγές συμπερασμάτων όσο το δυνατόν ασφαλείς για την διεθνή στάση της Ελλάδος και του Ελληνισμού ευρύτερα)
4. Στιβαρή ηγεσία που να υπερβαίνει προσωπικά πάθη, μωραλαζονίες κοκ.
Εξυπακούεται, ότι ιδίως το 1ο προϋποθέτει άρτια γνώση της ιστορίας του Ελληνικού κόσμου από την οποία προκύπτει ο προσδιορισμός του Εθνικού συμφέροντος.
Ιστορία όμως.
Όχι απόψεις καθεστωτικών ιστοριογράφων του (κομματο-)κράτους.
Από τα τέσσερα ελάχιστα ανωτέρω, τι διαθέτει ο σημερινός πρωθυπουργός;;
Η απάντηση, εξηγεί και την επιπόλαιη και άφρονα στάση του επί του Ουκρανικού ζητήματος.
Η γηραιά αλβιώνα λχ ή ο δυτικός κόσμος, κάποιον λόγο έχουν να στηρίζουν το καθεστώς ζελένσκι.
Στον αντίποδα, για κάποιον λόγο οι ρωσόφωνοι δεν άντεχαν την αυθαιρεσία του 2014 και ακολούθησαν όσα επακολούθησαν.
Εμείς δεν είμαστε φανατικοί υπέρ ή κατά κανενός.
κοιτάζουμε την ουσία, δεν υπήρχε λόγος φανατικής ανάμιξης.