Μόνο ένα θαύμα μας σώζει

Του Μανώλη Κοττάκη

Κάνω αυτές τις ημέρες ένα «πείραμα»: Παρατηρώ σε ημερήσια βάση συστηματικώς το πρόγραμμα του πρωθυπουργού για να καταλάβω την ψυχολογία του. Ξυπνώ νωρίς και βλέπω όλα τα κανάλια για να δω σε τι κλίμα κινείται η θεματολογία τους και ποιες είναι οι ιεραρχήσεις τους. Παρακολουθώ το κανάλι της Βουλής και την εξεταστική. Ακούω με προσοχή τις συνεντεύξεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη. Ενημερώνομαι για τη «ντεκαντάνς» ΣΥΡΙΖΑ και τα ατέλειωτα συντροφικά μαχαιρώματα της Αριστεράς εξαιτίας της έκδοσης της «Ιθάκης» του Αλέξη Τσίπρα. «Χαζεύω» τις «τάσεις» (trends) στον χωρίς αρχή, μέση και τέλος πολιτικό σκουπιδότοπο που λέγεται TikTok. 

Το συμπέρασμα είναι μάλλον λυπηρό. Η Ελλάς είναι χαμένη στα ασήμαντα. Περιπλανιέται στα «δεύτερα» και τα «τρίτα». Η Ελλάς δεν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της. Βυθίζεται αλλά χαζογελάει. Παρά τη μεγάλη περιπέτεια της προηγούμενης δεκαετίας. Πλεονάζουν στην πατρίδα μας ο επικοινωνισμός της εικόνας και η υπερβολική επίδειξη της πολιτικής πόζας. Η αγωνία μας να δείξουμε πως κάτι κινείται χωρίς να έχουμε σχεδιάσει καν την επόμενη κίνηση στη σκακιέρα. Το μυαλό μας στη φιγούρα! 

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Διότι απουσιάζει απ’ όλους όσοι διεκδικούν τον τίτλο του πρωταγωνιστή το κεντρικό πολιτικό μήνυμα. Φλυαρία, φλυαρία, φλυαρία! Παριστάνουμε την Ιταλία ενώ συναγωνιζόμαστε σε διαφθορά την Ουκρανία. Διότι επίσης η ποιότητα του πολιτικού μας προσωπικού, πλην λαμπρών εξαιρέσεων, είναι πολύ χαμηλή. Στη σύνθεση της Βουλής καθρεφτίζεται η αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος των τελευταίων 30 ετών, αυθεντικά τέκνα του οποίου είναι οι βουλευτές και τα (φτωχά) ελληνικά τους. Λείπει από παντού η έννοια της «εξύψωσης». Του άλματος που θα είναι μεγαλύτερο από τη φθορά. 

Ας ξεκινήσουμε από την υποτιθέμενη επιχειρηματική ελίτ μας. Έναν χρόνο πριν αντιμετώπιζε με φρίκη και αποτροπιασμό στα σαλόνια της Εκάλης το ενδεχόμενο να ηγηθεί του κόσμου ο Ντόναλντ Τραμπ. Σήμερα τον προσκυνά γονυπετής και υποτελής, ακόμα κι αν χρειάζεται να αποδεχθεί προσκλήσεις που την εξευτελίζουν. Πολιτικός νους, πλην εξαιρέσεων, μηδέν. Πολιτικό αισθητήριο, υπό το μηδέν. Στοιχειώδης ανάλυση πού πάει ο νέος κόσμος και πώς τοποθετούμαστε σε αυτόν, δις υπό το μηδέν. Στρατηγική μας η κεκτημένη ταχύτης, η τσέπη και η σπουδή για μια πάση θυσία φωτογραφία με τα νέα αφεντικά για να αποδείξουμε ότι παραμένουμε στο παιχνίδι της ισχύος. Ότι επιπλέουμε. Ο τόπος, πουθενά. Η σύγχυσις πλήρης! Δημοσιογράφοι που μέχρι πέρυσι καθύβριζαν τον Τραμπ και πληρώνονταν τον μισθό τους από τα ρούβλια που εισέπραττε ο καναλάρχης αφεντικό τους λόγω της συμμετοχής τους στον κατά Ζελένσκι «αόρατο ρωσικό στόλο μεταφοράς πετρελαίου στην Μεσόγειο» σήμερα τους τρέχουν τα σάλια για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, κατακεραυνώνουν τον Πούτιν και μας κουνάνε το δάκτυλο. Τους καημένους… Σχιζοειδείς προσωπικότητες χωρίς αίσθηση συλλογικής μοίρας, λένε ό,τι τους κατέβει. 

– Ας συνεχίσουμε με την πολιτική μας τάξη. Πρωθυπουργός: Ασκείται στον μπιζιμποντισμό της εικόνας που δεν αφήνει τίποτα ωφέλιμο στο μυαλό του μέσου Έλληνα, ει μη μόνον τον παραγοντισμό. Το πρόγραμμά του;

Διεθνείς συναντήσεις με τους απερχόμενους του παλαιού κόσμου (Ζελένσκι). Αγωνιώδη ενσταντανέ με τη νέα πρέσβη ΓκίλφοΪλ (αφού δεν τα βρήκαμε ακόμη με τον Τραμπ, καλή είναι και η αντ’ αυτού). Τηλεοπτικές συνεντεύξεις (ΕΡΤ). Συμμετοχή σε συνέδρια με ηθοποιούς («Πρώτο Θέμα» – Μπέζος). Διάλογος με συγγραφείς (Χίσλοπ). Συναντήσεις με αθλητές (Μποντιρόγκα, Τζόκοβιτς). Τελετές παράδοσης αεροσκαφών στην Πυροσβεστική (Μέγαρα). Αυτά συνθέτουν το παζλ μιας απίστευτης κινητικότητας κάποιου που θεωρεί ότι δίνει μάχη και δεν τα παρατά. Στην πραγματικότητα, όμως, μόνο αυτό δεν κάνει. Στην ουσία, μάχεται με τη σκιά του. Σκιαμαχεί. Ο κύριος Μητσοτάκης ξεκινά κάθε πρωί τη μάχη της επικοινωνίας πρώτος και το βράδυ τερματίζει δεύτερος άνευ αντιπάλου. Στην αγωνία του αυτή της υπερκινητικότητας ο πρωθυπουργός καταστρέφεται από τους συνεργάτες του ή και καταστρέφει τους συνεργάτες του.

-«Καταστρέφεται» σημαίνει ότι το μέτωπο που τον έβαλε ο Σκέρτσος να ανοίξει για τον Άγνωστο Στρατιώτη απεδείχθη αστείο. Και τα μετρήσιμα αποτελέσματά του είναι ανύπαρκτα. Κατανάλωσαν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση πολύτιμο από το εναπομείναν κεφάλαιό τους για έναν εγωισμό. Επειδή τους νίκησε ο Ρούτσι έπρεπε να νικήσουν ταχέως κάποιον άλλον, έστω τον Δένδια. Τι έμεινε απ’ όλο αυτό; Εκτός από το γεγονός ότι ο Σκέρτσος αποτυγχάνει να κατανοήσει τη δεξιά σκέψη και απλώς την υποθέτει αποτυχημένα, τίποτε άλλο! Μηδέν εις το πηλίκιον, που θα έλεγε και ο Γιώργος Παπανδρέου. 

– «Καταστρέφει» σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός εξωθεί τον Παύλο Μαρινάκη σε ρηχές και επιφανειακές συγκρούσεις. Όπως αυτή με αφορμή τις δηλώσεις της βουλευτού Ράνιας Θρασκιά για την τυχόν συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ. Είναι βασικό θέμα της ελληνικής κοινωνίας τι λέει η συμπαθής κατά τα λοιπά κυρία Θρασκιά; Είναι δυνατόν να συμπεριφέρεται μια υποτιθέμενη μεγάλη παράταξη όπως η Ν.Δ. σαν την κουτσομπόλα της γειτονιάς, που από τη μια παριστάνει την πανίσχυρη και διεκδικεί αυτοδυναμία και από την άλλη ζητά τον λόγο από μια Θρασκιά επειδή πρότεινε να συνεργαστεί, δικαίωμά της, το ΠΑΣΟΚ του 12% με τον ΣΥΡΙΖΑ του 3%; Με τόσο παιδιάστικες και ανώριμες αντιδράσεις το συμπέρασμα είναι ότι η πολιτική ηγεμονία της Ν.Δ. σκεπάστηκε κάτω από τη φούστα της Ράνιας. Και σε κάθε περίπτωση: Θα επιβάλει η Ν.Δ. στους άλλους τι θα κάνουν στις εκλογές; Δεν κοιτά να δει πώς θα διορθώσει πρώτα τον εαυτό της; Το παραπαίον ΠΑΣΟΚ και ο υπό εξαφάνιση ΣΥΡΙΖΑ είναι το πολιτικό πρόβλημα της χώρας ή το ξεφλούδισμα της παράταξης; 

Κάνω μια μικρή παράκαμψη πριν πάω στον Τσίπρα. Στο TikTok. Eκεί «τρώνε» πολύ ξύλο ο πρωθυπουργός και ο Άδωνις. Εκεί σκίζει η Καρυστιανού. Ατελείωτα τα views της, ατελείωτα και τα likes της. Εκεί το παλεύουν ο Σαμαράς και η Λατινοπούλου. Και βεβαίως εκεί κάνουν ηχηρή την εμφάνισή τους υπό μορφή Τεχνητής Νοημοσύνης, σχεδόν δεν το κρύβουν, και τα ρωσικά bots. Kαι γιατί να το κρύψουν; Εδώ υπογράφεται μέσα στο Μαξίμου συμφωνία μεταξύ δύο κυρίαρχων κρατών και τρυπώνει στη φωτογραφία των ηγετών ο/η πρέσβης τρίτης χώρας, τα ρομπότ μάς μάραναν; Στο TikTok δεν εντοπίζω σχεδόν καθόλου Τσίπρα. Και αυτό συμβαίνει για έναν απλό λόγο: Την ώρα που η κυβέρνηση έχει απαντήσεις μόνον για το χθες, εμφανίζεται ένας πρώην πρωθυπουργός έπειτα από δύο χρόνια σιωπής (φοβερός ο «συγχρονισμός» του με την κοινωνία) για να δώσει απαντήσεις για το προχθές και το αντιπροχθές. Που είτε δεν αφορούν τους πολλούς είτε τους θυμίζουν τραυματικά βιώματα. Όπως ότι έπεσε έως και πρόταση να αρπάξουν τις οικονομίες των Ελλήνων μέσα από τις θυρίδες των τραπεζών στα capital controls. 

Με άλλα λόγια, έχουμε ένα πολιτικό, επιχειρηματικό και μιντιακό σύστημα που ζει στον αστερισμό του ασήμαντου και του ξεπερασμένου. Και που διαθέτει μια παλαιά απάντηση σε κάθε νέο ερώτημα. Χωρίς τελικό προορισμό όμως, μόνο με τα παλαιά ιδιώματα, δεν πάμε πουθενά. Απλώς σαπίζουμε και αποσυντιθέμεθα σιωπηρώς. Αντί της μεγάλης σύνθεσης, ζούμε τη ραγδαία αποσύνθεση. Εδώ είμαστε κι εδώ θα παραμείνουμε μέχρι νεωτέρας. Μόνο ένα θαύμα μας σώζει.