Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Μαζί με όλα τα άλλα, ο Κ. Μητσοτάκης το Σαββατοκύριακο που πέρασε στη ΔΕΘ χρησιμοποίησε και τον όρο «συμμετοχική ανάπτυξη», προβάλλοντάς την ως δήθεν τον μεγάλο στόχο και συνάμα επίτευγμα της κυβέρνησής του. Μόνο που και σε αυτό η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική…
Η εικονική πραγματικότητα που θέλησε να παρουσιάσει από τη Θεσσαλονίκη έρχεται άλλωστε σε συνέχεια των κυβερνητικών διθυράμβων. Για «δυναμική» ανάπτυξη της οικονομίας μιλούσε πρόσφατα ο ίδιος, για «ισχυρή τροχιά ανάπτυξης» με «υπόστρωμα την πολιτική και δημοσιονομική σταθερότητα» το οικονομικό επιτελείο του και ούτω καθεξής. Τους διαψεύδουν, όμως, ακόμη και οι αριθμοί. Όπως και η… Ντόρα Μπακογιάννη!
Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. δείχνουν ότι η ανάπτυξη στο δεύτερο τρίμηνο του 2025 ήταν μόλις 1,7%. Και για το σύνολο του έτους οι προβλέψεις είναι 2,3%, αριθμός που, αν και ακούγεται θετικός, στην πράξη είναι εντελώς απογοητευτικός.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να οχυρωθεί πίσω από το γεγονός ότι ο μέσος όρος της ευρωζώνης προβλέπεται πολύ χαμηλότερος. Αλλά κι αυτό είναι μια καθαρά επικοινωνιακή σοφιστεία. Ακόμα κι αν στην ώριμη οικονομία της Γερμανίας το 1,5% θεωρείται αξιοπρεπές, για την Ελλάδα ύστερα από δεκαετή κρίση, το 1,7% είναι καθαρά χαμηλή ανάπτυξη, διότι η χώρα χρειάζεται πολύ πιο ισχυρούς ρυθμούς για να ανακάμψει πραγματικά.
Κι αφού οι αριθμοί γοητεύουν το Μαξίμου, να υπενθυμίσουμε την κλίμακα των ρυθμών ανάπτυξης: Έως 1% σημαίνει στασιμότητα, 1%-2% είναι χαμηλή ανάπτυξη, 2%-2,5% θεωρείται μέτρια και πάνω από 2,5% αρχίζει να γίνεται κανονική ή ικανοποιητική…
Άρα, ακόμη και το 2,3%, αν και εμφανίζει κάποια κίνηση προς τα πάνω, δείχνει ότι η χώρα παραμένει εγκλωβισμένη στα όρια του «μέτριου» ή «χαμηλού» ρυθμού, χωρίς ουσιαστικές αλλαγές στα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Οι δε διεθνείς οργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ), όπως και η Τράπεζα της Ελλάδος, προβλέπουν για το 2025-2026 ανάπτυξη μόλις 2%-2,5%…
Το έλεγε λίγο πριν γίνει κυβέρνηση το 2019 η Ν.Δ. ως τομεάρχης Οικονομίας και η Ντόρα Μπακογιάννη. «Η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη στην παγίδα της χαμηλής ανάπτυξης» τόνιζε, καθώς ο ρυθμός κυμαινόταν τότε γύρω στο 2%. Όπως συμβαίνει και σήμερα, ύστερα από έξι και πλέον χρόνια!
Και με χαμηλή ανάπτυξη δεν πέφτει η ανεργία, ειδικά στους νέους, μειώνονται οι δυνατότητες για κοινωνικές παροχές, το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ δεν βελτιώνεται και η απόσταση από τις ανταγωνιστικές οικονομίες παραμένει μεγάλη.
Εν κατακλείδι, το αφήγημα περί «συμμετοχικής ανάπτυξης» του κ. Μητσοτάκη είναι κι αυτό περισσότερο ένα επικοινωνιακό τέχνασμα, παρά μια πραγματική πολιτική για να βγει η χώρα από το τέλμα. Είναι κοινός τόπος άλλωστε ότι το κυβερνητικό «success story» βασίζεται στην υπερφορολόγηση, με τη μεσαία τάξη, τους μισθωτούς και τις μικρές επιχειρήσεις να πιέζονται ασφυκτικά -παρά τα ψίχουλα που τώρα τους επιστρέφονται»-, ώστε να δημιουργούνται τα πολυπόθητα δημοσιονομικά πλεονάσματα…
