#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
21/12/2009 10:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ποιος θα είναι ο "εγγυητής" του "συστήματος";



Το τέλος της «εποχής Λαμπράκη», σηματοδοτεί  και το τέλος ενός διαχρονικού συστήματος ισορροπιών μεταξύ των «δυνάμεων της διαπλοκής» και της πολιτικής εξουσίας στην χώρα μας.

Το κενό που θα αφήσει είναι προφανώς δυσαναπλήρωτο μιας και ούτε ο κ. Ψυχάρης, ούτε ο κ. Ρέστης έχουν τη δυνατότητα να παίξουν επαξίως ρόλο εγγυητού του συστήματος, κάτι άλλωστε που είναι πασιφανές τα τελευταία χρόνια.

Εκτός των άλλων ο ρόλος του «Πρίγκιπα» των παρασκηνίων απαιτεί επίπεδο και κουλτούρα, χαρακτηριστικά που σπανίζουν στον σημερινό κόσμο των εκδοτικών μπίζνες. Από βλαχογιάπηδες βέβαια πήξαμε.

Δίνουν και παίρνουν λοιπόν τα σενάρια περί συμμαχιών και ισορροπιών. Ακόμα και για συνενώσεις  των δύο μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων (ΠΗΓΑΣΟΣ – ΔΟΛ), στο πλαίσιο της δημιουργίας ενός νέου συστήματος ισορροπίας, διαβάζουμε.

Ταυτόχρονα η προφανής αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να κυβερνήσει εξασθενίζει τις αντιστάσεις του απέναντι στην διαπλοκή, γεγονός που σε συνδυασμό με την αναπόφευκτη αναδιανομή της πίτας που προκαλεί η οικονομική κρίση, οδηγεί σε σκληρές επιχειρηματικές συγκρούσεις.

Μεταξύ των άλλων τα μέτωπα που ανοίγουν είναι τα εξής:

Σε κάθε περίπτωση οι κόντρες και οι διενέξεις που λαμβάνουν χώρα (σχηματικά) είναι οι εξής:

Μπόμπολας- Κόκκαλης: Ίσως η μητέρα των μαχών, που ακόμα δεν έχει λάβει τις ανάλογες διαστάσεις. Η κόντρα ξεκινά από τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα και καταλήγει και στη διαπάλη Ιntrakat-Ηλέκτωρα για τη διαχείριση και ενεργειακή αξιοποίηση των απορριμμάτων, πεδίο στο οποίο η «πίττα» αναμένεται να είναι κερδοφόρα τα επόμενα χρόνια.

Βαρδινογιάννης- Λάτσης: Το μήλον της έριδος επικεντρώνεται στο κομμάτι της ενέργειας. Ο όμιλος Λάτσης που έχει προς το παρόν στελεχώσει τις βασικές θέσεις της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και παρέχει ακόμα και σε άτυπο βαθμό συμβουλές στην οικονομική και ενεργειακή πολιτική.Με ενδιαφέρον αναμένεται η στάση του ομίλου Κοπελούζου, φίλου της Οικογένειας Μητσοτάκη.

ΜΜΕ, η μείωση των διαφημιστικών εσόδων οδηγεί σε μεγάλες ανακατάξεις

Προσφέρεται λοιπόν μια  μοναδική ευκαιρία στο πολιτικό σύστημα να ανακτήσει το χαμένο του γόητρο.

Σε κάθε περίπτωση, παράδειγμα προς αποφυγήν αποτελεί η διακυβέρνηση Καραμανλή. Διαβλέποντας το τέλος του σημερινού ... «συστήματος εγγυοδοσίας» της διαπλοκής επιχείρησε να δημιουργήσει ένα νέο σύστημα ισορροπίας πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο θα είχε ο ….κ. Ρουσόπουλος.  Τα αποτελέσματα  τα είδαμε στο …Βατοπέδι.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δημήτρης avatar
    Δημήτρης 21/12/2009 01:05:44

    Για την ευκαιρία ποιας πολιτικής μιλάμε; Η πορωμένη προσπάθεια των κομμάτων να αυξήσουν τον αριθμό των εδρών τους στη Βουλή, να διατηρήσουν τα κεκτημένα ή να ανέβουν στην εξουσία μόνο άσκηση πολιτικής δεν είναι.

  2. yannidakis avatar
    yannidakis 21/12/2009 10:26:57

    σε μια τοσο κρισιμη πολιτικα εποχη για τη χωρα με προτεραιοτητες το "ξε-σταυρωμα" της οικονομιας μας, δυστυχως δε νομιζω πως θα υπαρξει μια τετοιου ειδους προσεγγιση, αν και ομολογω πως θα ηταν μια πολυ καλη ευκαιρια :[

  3. Sic transit gloria mundi avatar
    Sic transit gloria mundi 21/12/2009 12:32:56

    Υπάρχει επίσης και ο κυρ Σταύρος! Μην τον υποτιμούμε!

  4. Blimblomblim avatar
    Blimblomblim 21/12/2009 18:35:26

    Πολύ καλός ο ανανεωμένος τίτλος της ανάρτησης. Ίσως τελικά να πρέπει να αναλάβουμε όλοι εμείς τον εγγυητή του συστήματος. Το τέλος του παραδοσιακού τύπου και η ανάδειξη της "δημοσιογραφίας των πολιτών", του μπλόγκινγκ δηλαδή, με την ευρεία διασπορά των πραγματικών ειδήσεων και την ακόμη πιο ευρεία διάχυση της δημοσιογραφίας γνώμης, ίσως είναι και το τέλος των ιδιότυπων "εγγυητών του συστήματος", που βασίζονταν στον έλεγχο της ενημέρωσης της κοινής γνώμης.

    Πίσω από τις λέξεις "έλεγχος της ενημέρωσης της κοινής γνώμης" κρύβεται η μεγαλύτερη πολιτειακή απάτη των τελευταίων αιώνων. Οι Αγγλοσάξωνες επέβαλαν κοινοβουλευτικό καθεστώς πολύ νωρίς, τόσο στη Βρετανία, όσο και στις Η.Π.Α. Αυτό σήμαινε σοβαρό μειονέκτημα ισχύος απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα, που δεν χρειαζόταν να λογοδοτούν τακτικά στους λαούς τους και μπορούσαν να επιτύχουν υψηλότερη κινητοποίηση δυνάμεων. Η άρχουσα τάξη σε Βρετανία και Η.Π.Α. έπρεπε να έχει τη δυνατότητα να κατευθύνει την κοινή γνώμη και αυτό επιτεύχθηκε μέσω του ελέγχου του τύπου. Ο έλεγχος του τύπου δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές των αυταρχικών συστημάτων, διότι μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις με την αυτόβουλη συμμετοχή του λαού σου.

    Το σύστημα αυτό καταρρέει με το blogging και ήδη στην Ελλάδα είδαμε πολλές ανατροπές. Το Σχέδιο Ανάν πολεμήθηκε μέσα από το Ίντερνετ, χωρίς να υπάρχει ακόμη καλά καλά τότε ο θεσμός του μπλόγκινγκ. Το βιβλίο Ιστορίας ηττήθηκε μέσα από την πρωτοβουλία που πήρε το ηλεκτρονικό περιοδικό Αντίβαρο. Ο Σαμαράς εξελέγη κόντρα σε όλο το διαπλεκόμενο τύπο και κανένας Λαμπράκης δεν μπόρεσε να σταθεί ούτε μόνος του ούτε σε συμμαχία με τους λοιπούς "συστηματικούς" απέναντι στον οδοστρωτήρα των μπλόγκερς, των ενεργών πολιτών δηλαδή.

    Καλή η εμπιστοσύνη, καλύτερος ο έλεγχος. Προτιμώ να μην εμπιστεύομαι κανέναν για εγγυητή και να έχω το ρόλο αυτόν μόνος μου. Μαζί με όλους όσους σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο.

    • Y. avatar
      Y. @ Blimblomblim 21/12/2009 19:11:31

      Γεια σου Βββ. Ο έντυπος Τύπος (άρα και οι εγγυήσεις εν είδη νταβατζοπροστάτη που πουλούσε), έχει πεθάνει. Τα πιο δυνατά ονόματα, είναι στο κόκκινο. Και επειδή δεν υπάρχουν μπκικίνια να δοθούν εν είδη επιχορηγήσεων και άλλων μεθόδων, πάπαλα. Και ξέρεις το ρηθέν, “έλλειψη χρημάτων, στάση εμπορίου ”. Αυτό που παραμένει, είναι οι θύλακες που διατηρούν στα γυαλιά. Ο κόσμος όμως ξύπνησε πλέον, και τους έχει πάρει πρέφα. Και το ξέρουν και οι ίδιοι.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.