#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
16/09/2012 11:09
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η μεγάλη στιγμή των Σαλαφιστών



Μόλις λίγες ώρες μετά από την εισβολή ενός οργισμένου όχλου μουσουλμάνων υπερσυντηρητικών στην πρεσβεία των ΗΠΑ στο Κάιρο, ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Λιβύη σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στην πόλη της Βεγγάζης. Και οι δύο επιθέσεις προκλήθηκαν από την είδηση ότι μια αντι-μουσουλμανική ομάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει κυκλοφορήσει μια ταινία που προσβάλλει τον προφήτη Μωάμεθ. Στην Αίγυπτο, οι διαδηλωτές υπέστειλαν τη σημαία των ΗΠΑ και την αντικατέστησαν με το ίδιο μαύρο πανό που μερικές φορές χρησιμοποιείται από την Αλ Κάιντα. Αποχρώσεις του Ιράν, 1979. Τρομακτικά πράγματα.

Και οι δύο επιθέσεις είναι εντελώς εξωφρενικές. Ίσως, όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα πρέπει να είχαν καταληφθεί εντελώς εξαπίνης. Οι ταραξίες και στις δύο περιπτώσεις προέρχονταν από το ακμάζον στην περιοχή κίνημα των Σαλαφιστών, και οι Σαλαφιστές ήταν σε πολλά πρωτοσέλιδα εφημερίδων τον τελευταίο καιρό. Στη Λιβύη, κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, έχουν ήδη αμφισβητήσει την πρόσφατα εκλεγμένη κυβέρνηση δια της κατεδάφισης αρχαίων ιερών μνημείων των Σούφι, τα οποία θεωρούν ότι είναι ανεπαρκώς ισλαμικά. Στην Τυνησία επιτίθενται σε επιχειρήσεις που πωλούν αλκοόλ και ξεκινούν άγριες, χυδαίες διαδικτυακές εκστρατείες στα κοινωνικά δίκτυα σχετικά με τις γυναίκες ανταγωνίστριες της χώρας τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας εμφανίζονται αυξανόμενες αναφορές, ότι οι πλούσιοι χρηματοδότες της αντιπολίτευσης εκ του Κόλπου έχουν διοχετεύσει μετρητά σε σαλαφικές ομάδες, των οποίων η αυστηρή ερμηνεία του Ισλάμ θεωρείται κοντά στον πουριτανικό Ουαχαμπισμό των Σαουδαράβων και άλλων. Τον τελευταίο καιρό σαλαφικές ομάδες έχουν κερδίσει θέση στο προσκήνιο σε μέρη του ισλαμικού κόσμου - από το Μάλι στο Λίβανο, από το Κασμίρ στον ρωσικό Βόρειο Καύκασο.

Μερικοί - όπως η δημοσιογράφος Robin Wright, η οποία έγραψε πρόσφατα ένα άρθρο στους New York Times σχετικά με το θέμα - λένε ότι αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ανησυχήσουμε, να ανησυχήσουμε πραγματικά. Εικονογραφώντας μια «σαλαφική ημισέληνο» από τον Περσικό Κόλπο μέχρι τη Βόρεια Αφρική, ανησυχεί ότι αυτό εγκυμονεί κινδύνους για τις νεοαποκτηθείσες ελευθερίες μετά τις επαναστάσεις του 2011. Ονομάζοντας την άνοδο των νέων σαλαφικών ομάδων «ένα από τα πιο υποτιμημένα και ενοχλητικά υποπροϊόντα των αραβικών επαναστάσεων», η Ράιτ σημειώνει ότι τώρα «κινούνται στον πολιτικό χώρο που κάποτε καταλάμβαναν οι μαχητές της Τζιχάντ, οι οποίοι είναι τώρα λιγότερο στη μόδα». «Κάποιοι ισλαμιστές είναι πιο επικίνδυνοι για τα δυτικά συμφέροντα και αξίες από ό,τι άλλοι», γράφει. «Οι Σαλαφιστές είναι πιο ενάντιοι απέναντι σε μειονότητες και στα δικαιώματα των γυναικών».

Άλλοι, όπως ο Αιγύπτιος δημοσιογράφος Mustafa Salama, τα απορρίπτει όλα αυτά ως υστερικά. «Η πραγματικότητα του κινήματος είναι ότι είναι κατακερματισμένο, δεν είναι ομοιόμορφο, μέσα στους Σαλαφιστές υπάρχουν διάφορες ιδεολογίες και διδασκαλίες», γράφει ο Salama. «Επιπλέον, το να είσαι Σαλαφιστής δεν συνοψίζεται σε μια σειρά από συγκεκριμένες πολιτικές προτιμήσεις». Το μόνο πράγμα που τους ενώνει, υποστηρίζει, είναι το ενδιαφέρον τους για επιστροφή στις πεποιθήσεις και τις πρακτικές της αρχικής ισλαμική κοινότητας που ιδρύθηκε από τον προφήτη Μωάμεθ - μια επιθυμία που, καθ’ εαυτήν, την μοιράζονται αρκετοί απλοί μουσουλμάνοι. (Η αραβική λέξη σαλάφ, που σημαίνει «προκάτοχος» ή «πρόγονος», αναφέρεται στους αρχικούς συντρόφους του προφήτη). Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κατ 'ανάγκην αντίθετοι με την ελευθερία και τη δημοκρατία. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης στην Αίγυπτο, σημειώνει, κάποιοι Σαλαφιστές «προστάτευαν τις εκκλησίες στο Σινά και αλλού από βανδαλισμούς και κλοπές» με σημαντικό ρίσκο για τον εαυτό τους, αν και το γεγονός αυτό δεν αναφέρθηκε στα Δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Αν ο πρώτος θάνατος ενός πρέσβη των ΗΠΑ σε δύο δεκαετίες αποτελεί σχετική ένδειξη, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να αρχίσει ο κόσμος να δίνει προσοχή σε αυτή τη συζήτηση. Νομίζω ότι υπάρχουν πολλά σημεία που αξίζει να αναφερθούν.



Πρώτα απ’ όλα, όπως και να τους ορίσουμε, αυτοί οι νέοι «λαϊκιστές πουριτανοί» (όπως εύστοχα αναφέρεται η Wright σε αυτούς) απολαμβάνουν μιαν εξαιρετική άνθηση. Αν και ακριβείς αριθμοί είναι δύσκολο να προκύψουν, περιγράφονται συνηθέστατα ως το ταχύτερα αναπτυσσόμενο κίνημα στο σύγχρονο Ισλάμ. Σε αντίθεση με την Μουσουλμανική Αδελφότητα, οι Σαλαφιστές της Αιγύπτου μόλις καταγράφονταν στο πολιτικό τοπίο κατά τη διάρκεια των ετών του Μουμπάρακ – και κατόπιν εισέβαλαν στο προσκήνιο για να κερδίσουν το έν τέταρτον των ψήφων στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές της χώρας κατά το περασμένο έτος. Το μερίδιό τους στις εκλογές θα μπορούσε κάλλιστα να αυξηθεί, δεδομένου ότι η νέα κυβέρνηση υπό την ηγεσία της αδελφότητας είναι πιθανό να έχει προβλήματα στην τήρηση των φιλόδοξων υποσχέσεων που έδωσε στους Αιγύπτιους ψηφοφόρους κατά το παρελθόν έτος. Η ραγδαία άνοδος των Σαλαφιστών στην Τυνησία είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή, δεδομένης της σχετικά χαλαρής ατμόσφαιρας της χώρας ως προς τη θρησκεία.

Πράγματι, αν η ιστορία των επαναστάσεων μας δείχνει κάτι, αυτό είναι ότι η μετασχηματιστικές κοινωνικές αναταραχές του είδους που έχουμε δει στην Αραβική Άνοιξη δεν ευνοούν απαραίτητα τους μετριοπαθείς. Την ημέρα που ο Σάχης έφυγε από το Ιράν το 1979, δεν ήταν σε καμία περίπτωση δεδομένο συμπέρασμα ότι οι ριζοσπαστικές δυνάμεις γύρω από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, ο οποίος ακολουθούσε την πρωτοφανή θεωρία της εξουσίας των κληρικών,θα κατέληγαν στην διακυβέρνηση της χώρας. Κοσμικοί (secular) σοσιαλιστές, κομμουνιστές, φιλελεύθεροι δημοκράτες, δημοκράτες εθνικιστές, μετριοπαθείς ισλαμιστές, ακόμη και άλλες αντίπαλες ομάδες σιιτὠν κληρικών, όλοι ανταγωνίζονται για την εξουσία. Αλλά τελικά θριάμβευσε ο Χομεϊνί, επειδή προσέφερε ισχυρή, αδιάφθορη ηγεσία με ένα απλό μήνυμα -«ισλαμική κυβέρνηση»- που έτμησε το χάος με την αυθεντία της πίστης. Ο Λένιν κατανόησε την ίδια πολιτική δυναμική: εξ ου και το ανηλεώς απλό σύνθημα «Ψωμί, Ειρήνη, Γαίες» το οποίο είχε υπολογιστεί για να αρέσει στους Ρώσους, τους κουρασμένος από την αναρχία, τον πόλεμο και την κοινωνική αδικία.

Η σαλαφική έννοια της επιστροφής στην καθαρότητα του Ισλάμ του 7ου αιώνα μπορεί να ασκεί το ίδιο είδος γοητείας σε κάποιους Μουσουλμάνους εξοργισμένους από την καθημερινή διαφθορά και την κατάχρηση της εξουσίας. Η Συρία προσφέρει ένα καλό παράδειγμα. Αν πολεμάς ενάντια στα ελικόπτερα του Μπασάρ αλ-Άσαντ οπλισμένος με ένα τουφέκι-αντίκα και μερικές σκουριασμένες σφαίρες, κατά πάσα πιθανότητα θα προτιμήσεις να πάς στη μάχη με ένα απλό σύνθημα στα χείλη σου. Το «Κατανομή ισχύος σε όλες τις εθνοτικές ομάδες, σε μια φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία» μπορεί να μην «πιάσει»- ειδικά αν τυχαίνει να είσαι ένας Σουνίτης που έχει δει τους συγγενείς του πετσοκομμένους από τις δολοφονικές παραστρατιωτικές οργανώσεις του Άσαντ. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αντιπολίτευση κυριαρχείται πλέον από Σαλαφιστές: κάθε άλλο. Αλλά είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι όσο περισσότερο συνεχίζεται ο πόλεμος, τόσο πιο ισχυρά θα γίνονται τα άκρα.

Την ίδια ώρα, οι σουνίτες Σαλαφιστές είναι ένας σημαντικός παράγοντας στην αυξανόμενη παγκόσμια πόλωση της ισλαμικής κοινότητας μεταξύ σιιτών και σουνιτών. (Ο Γάλλος μελετητής του Ισλάμ Olivier Roy υποστηρίζει ότι η ενδο-μουσουλμανική αντιπαλότητα μεταξύ των δύο ομάδων έχει πλέον καταστεί ακόμη πιο σημαντική από την υποτιθέμενη αντιπαράθεση ανάμεσα στο Ισλάμ και τη Δύση.) Το γεγονός ότι πολλοί Σαλαφιστές σε διάφορα μέρη του κόσμου παίρνουν την χρηματοδότησή τους από παρόμοια συντηρητικά στοιχεία στη Σαουδική Αραβία δεν βοηθά. Αρκετά παραδόξως, η ιρανική προπαγάνδα προσπαθεί ήδη να απεικονίσει τη Δύση ως υποστηρικτή του σαλαφικού εξτρεμισμού με στόχο την αποσταθεροποίηση της Τεχεράνης και των συμμάχων της. Φοβάμαι ότι θα δούμε πολύ περισσότερα από αυτά στο μέλλον...

Εν ολίγοις, κανείς δεν θα πρέπει να υπολογίζει να εξαφανιστούν οι Σαλαφιστές σύντομα. Πώς, λοιπόν, θα πρέπει να συμπεριφέρεται ο έξω κόσμος προς αυτούς - ειδικά αν πρόκειται για καταστάσεις με εφόδους σε ξένες πρεσβείες;

Νομίζω ότι η απάντηση είναι διττή. Κατ' αρχάς, μην γενικεύουμε. Δεν πρέπει όλοι οι Σαλαφιστές να αντιμετωπίζονται με τρόμο. Υπάρχουν Σαλαφιστές που είναι πρόθυμοι να τηρήσουν τους κανόνες της δημοκρατίας και να αναγνωρίσουν τα δικαιώματα των θρησκευτικών και πολιτιστικών μειονοτήτων: αυτοί θα πρέπει να ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στο σύστημα. Με τον καιρό, οι ψηφοφόροι στις νέες δημοκρατίες της περιοχής θα διακρίνουν μεταξύ των δημαγωγών και των ανθρώπων που μπορούν να προσφέρουν μια πραγματικά καλύτερη κοινωνία.

Δεύτερον, να μην επιτρέπουμε σε ριζοσπάστες να υπαγορεύουν τους κανόνες για όλους τους άλλους. Για το λόγο αυτό η έκβαση των τρεχουσών πολιτικών συγκρούσεων στην Τυνησία και τη Λιβύη είναι εξαιρετικά σημαντική για την περιοχή στο σύνολό της. Και στις δύο χώρες, οι ψηφοφόροι είχαν τώρα την ευκαιρία να δηλώσουν τις πολιτικές προτιμήσεις τους σε ελεύθερες εκλογές, και έδωσαν αρκετά σαφή μηνύματα. Οι Λίβυοι ψήφισαν πλειοψηφικά «κοσμικούς» (secular) πολιτικούς, ενώ οι Τυνήσιοι επέλεξαν ένα μείγμα μετριοπαθών ισλαμιστών και κοσμικών (secular). Αλλά οι Σαλαφιστές και στις δύο χώρες δεν φαίνεται να προτίθενται να το αφήσουν εκεί, και προσπαθούν να υποδαυλίσουν αστάθεια με την υποκίνηση ενός πολιτισμικού πολέμου.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι αρχίζουμε να βλέπουμε κάποιες αντιδράσεις από απλούς Λίβυους και Τυνήσιους που δεν θέλουν να υποταχθούν στη λογική της ριζοσπαστικοποίησης - για να μην αναφέρουμε μελετητές στο πιο διάσημο πανεπιστήμιο του αραβικού κόσμου, επίσης στο Κάιρο. Μην γελιέστε από τους ταραξίες. Η ιστορία στη Μέση Ανατολή είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα απ' ότι τα στερεότυπα.

Foreign Policy - Απόδοση: Σωτήρης Μητραλέξης

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ραβινος avatar
    Ραβινος 16/09/2012 13:02:17

    Πραγματικα εντυπωσιακη ενημερωση με το αρθρο σας !Μπραβο στον Σ.Μητραλεξη !

    • Θthymios avatar
      Θthymios @ Ραβινος 16/09/2012 17:47:54

      όλα είναι της Αιγυπτιακής "ΚΥΠ" (Μουχαμπαράχ)!

      • Θthymios avatar
        Θthymios @ Θthymios 16/09/2012 17:50:29

        ως και ξαδέλφια του Μωάμεθ Καντάφι, ανοίκουν στην Αιγυπτιακή “ΚΥΠ” (Μουχαμπαράχ)!

  2. ΒΙΣ avatar
    ΒΙΣ 16/09/2012 18:03:27

    Το άρθρο κινείται στη γνωστή λογική της μεταμαρξιστικής "φιλελεύθερης" αριστεράς "το ισλάμ είναι φίλος μας, απλά χρειάζεται λίγη εξημέρωση". Και επειδή, τώρα πλέον., έχουμε να κάνουμε με τους ουαχαβιτικής έμπνευσης Σαλαφιστές, "ούτε πλέον αυτοί είναι κάτι το κακό και σώνει και καλά ακραίοι, ας μην υπερβάλλουμε, ας δούμε το πράγμα θετικά".
    Να θυμίσω ότι στον Μεσοπόλεμο, οι αντίστοιχοι ομοϊδεάτες των παραπάνω θεωρούσαν ότι οι κατηγορίες για λιμό στη Σοβιετική Ένωση, για γκουλάγκ, κλπ, ήταν προϊόντα υπερβολής.
    Οταν η πραγματικότητα δεν αντιστοιχεί στις ιδεοληψίες σου, φτιάχνεις μία αντίστοιχη με τις ιδεοληψίες σου πραγματικότητα...
    Άσχετα από τις πολιτικά ορθές ιδεοληψίες και τις εξ αυτών απορρέουσες "εμβριθείς" αναλύσεις, θα κινδυνεύσω να προβλέψω ότι η εμφάνιση στην πολιτική σκηνή του Σαλαφισμού στην Αλβανία είναι θέμα χρόνου. Και το λέω επειδή βλέπω τι συμβαίνει στη γείτονα, όπου οι μαντίλες και τα τσαντόρ και οι γενειάδες αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο, ειδικά στις κεντρικές επαρχίες.

  3. ΝΕΚΚ avatar
    ΝΕΚΚ 16/09/2012 23:58:51

    ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΔΙΩΓΜΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ;;;;

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.