Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή και το «μπουλούκ ασκέρ» έχει κολλήσει...
21/08/2019 14:06
Της Κρινιώς Καλογερίδου
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή και το «μπουλούκ ασκέρ» έχει κολλήσει...

Δόξα τω Θεώ τα είδαμε όλα μες στα 45 χρόνια της μεταπολίτευσης: Δόξες, ίντριγκες, έρωτες, διαφθορά, πολιτικές αλχημείες, αλαζονικές συμπεριφορές, αλλοπρόσαλλες ''επαναστάσεις'' για τα μάτια του κόσμου, τυφλό φανατισμό, αστείρευτη ανικανότητα, απύθμενη υποκρισία και ένα συνονθύλευμα ψεύδους, απάτης και αυταπάτης με μπόλικη δόση λαϊκισμού, πανουργίας και πηγαίας δημαγωγίας...

Ο ευτελισμός της πολιτικής σε όλο του το μεγαλείο, με αποκορύφωμα τις τραγελαφικές καταστάσεις που βιώσαμε την τελευταία τετραετία με την κυβέρνηση των Μαδουρόπληκτων της Αριστεράς, που - πέρα απ' τις κωλοτούμπες - μας έκαναν να εμπεδώσουμε για τα καλά όχι το τι σημαίνει ''προοδευτισμός'', αλλά ''σκοταδιστικός συντηρητισμός'' και ''εθνική μειοδοσία''...

Μέσα απ' τη θλιβερή γκάμα των ιδεοληψιών της και τα ξεδιάντροπα προσκυνήματά της στους πρώην ''εχθρούς'' που έγιναν έμπιστοι ''φίλοι'', η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα υπέγραψε ''προδοτικές'' συμφωνίες και υποθήκευσε την ελληνική γη εξ ονόματος των Ελλήνων, αλλά εν τη απουσία τους...

Αυτή ήταν η πολιτική μέχρι ''χθες'', την 7η Ιουλίου του τρέχοντος έτους. Η πολιτική του παράλογου, του ματαιόδοξου, της υποκουλτούρας, της ημιμάθειας και της εντυπωσιοθηρίας. Μιας Συριζαίικης εντυπωσιοθηρίας που τροχοδρομούσε στις ράγες της ''Ριζοσπαστικής Αριστεράς'' με λογική μάρκετινγκ, σ' έναν περίεργο συμφυρμό μαρξιστικών ιδεολογημάτων και καπιταλιστικών επιλογών, πασπαλισμένων με μουχλιασμένα Ανδρεοπαπανδρεϊκά συνθήματα και μνήμες από Άρη Βελουχιώτη...

Κι όμως αυτή η πολιτική έβρισκε ανταπόκριση ως χθες, άντε προχθές, στον ανέμελο, τον αφελή, τον αριστερό ή κεντροαριστερό, τον ημιμαθή ή τον μορφωμένο κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, που την πίστεψε και την εμπέδωσε. Εθίστηκε μάλιστα σε τέτοιο βαθμό απ' την γκεμπελική προπαγάνδα της ΕΡΤ και των άλλων κυβερνητικών φερεφώνων, που έμαθε να αναμηρυκάζει την ρητορεία τους και να την προβάλλει στα κοινωνικά δίκτυα σαν να ήταν δική του.

Ωστόσο το παιχνίδι των ''ριζοσπαστών'' της ''Προοδευτικής Συμμαχίας'', που μας ζάλισαν με τις πολλές κυβιστήσεις τους και τις πολιτικές διαφοροποιήσεις τους απ' τον παλιό εαυτό τους, έφτασε επιτέλους στη λήξη του με τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου.

Η κουστωδία του κυβερνητικού καθεστώτος της Αριστεράς αποχώρησε απ' την εξουσία ηττημένη, αλλά όχι αποδεκατισμένη, αφήνοντας πίσω της δυσάρεστες αναμνήσεις υποταγής, ευτέλειας και παραισθησιογόνου μαρξισμού, που τον χρησιμοποίησε κατά κόρον ως δέλεαρ εξαπάτησης των ψηφοφόρων ο αυταπατημένος Αλέξης...

Η μήτρα της ''αλλαγής'' που υποσχόταν ότι θα τον ακολουθούσε με την ανανέωση της θητείας του αποδείχθηκε ανοίκεια τελικά για εκείνον, με αποτέλεσμα να στρέψει αυτή το βλέμμα των προσδοκιών της στη διάδοχη κατάσταση, που έφερνε τον αέρα της Κρήτης και τη σφραγίδα της οικογένειας Μητσοτάκη.

Ο μοναχογιός της Μαρίκας και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήρθε με φόρα από την αρχή πιάνοντας τον σφυγμό του κόσμου που πάλευε να ανασάνει απ' τη βαριά φορολόγηση. Οι υποσχέσεις του μετρημένες, αλλά η ελπίδα του κόσμου τις αυγάτισε στη συνείδησή της απ' τον πνιγμό της στέρησης, την οδύνη της αδικίας και τη διαιώνιση της αναξιοκρατίας.

Το κάρο του - γέρικο - αγκομαχά στη στροφή, πάνω που πάει να την πάρει. Μα ο ίδιος δείχνει ατάραχος, έτοιμος να το κουμαντάρει.

- Όποιο κόμμα και να κερδίσει, δεν περιμένουμε ν' αλλάξει τίποτα..., φτάνουν ακόμα στ' αυτιά του κάποιες απαισιόδοξες φωνές αναποφάσιστων απ' τις προεκλογικές του περιοδείες.

Κι αυτό τον πεισμώνει, για να πετύχει!.. Να φέρει σαν πολύφερνη νύφη την πολυπόθητη αλλαγή, την αλλαγή των μεταρρυθμίσεων που θα αλλάξουν το μέλλον του τόπου.

''Ο Έλληνας είναι δύσπιστος μετά απ' όσα έχει περάσει...''. του λέει μια φωνή από μέσα του. ''Έπειτα, έχει κουραστεί να ακούει για μεταρρυθμίσεις και... πράσινα άλογα, που τον αφήνουν στην τελική με άδειες τσέπες...''

- Η ζωή μας θα αλλάξει μόνο με θεσμικές μεταρρυθμίσεις..., έλεγε προεκλογικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε πείσμα του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, που επαγγελλόταν εντυπωσιακές αοριστίες διανθισμένες με αραχνιασμένα συνθήματα, τεχνάσματα γλωσσικά και λαϊκίστικες σοφιστείες, που τσουβάλιαζαν τους πολιτικούς του αντιπάλους κολλώντας τους με ευκολία ετικέτες, όπως: Νεοφιλελεύθερος-Εθνικιστής - Ακροδεξιός - Φασίστας...

Για να έρθουν μετά τα διλήμματα, που πυροδοτούσαν το πολωτικό κλίμα και έκαναν τους αφελείς να τον χειροκροτούν, αντί να του γυρίσουν την πλάτη όταν τον άκουγαν να λέει περίπου: ''Ή εμείς ή το χάος...'' Και επακριβώς: ''Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν''... Εκφράσεις που μόνο ένας ''Μαδούρο'' θα τις έλεγε και ποτέ ένας Έλληνας υποψήφιος ή εν ενεργεία πρωθυπουργός, που διατείνεται ότι είναι προοδευτικός και δημοκράτης...

Αυτά για να μη νομίζουν κάποιοι ότι είμαστε αμνήμονες και ξεχάσαμε την μειοδοσία στις Πρέσπες, την ανυπαρξία του κράτους στο Μάτι, τη φασιστική τρομοκρατία των προοδευτικών Συριζαίων τύπου Πολάκη, την απάρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων ή τη διακωμώδηση του Κρυφού Σχολειού και του Ζαλόγγου από τον κ. Φίλη, το εκφοβιστικό ''ραντεβού στα γουναράδικα'' του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλου (2013) και άλλα πολλά ''μικρά εγκλήματα'' εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα, ων ουκ έστι αριθμός, αλλά ούτε η ώρα και η στιγμή να τα θυμόμαστε τώρα... Γι' αυτό ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας, που είναι οι ''θεσμικές μεταρρυθμίσεις'' του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η συνήθης τακτική των προγενέστερων ομολόγων του ήταν η απαρίθμηση των προθέσεών τους (διανθισμένες με χρυσόσκονη καλλιλογίας) για τις μεταρρυθμιστικές τομές που είχαν σκοπό να εφαρμόσουν. Στόχος όλων ανεξαιρέτως ήταν η επανεργοποίηση της κρατικής μηχανής και η επίλυση των προβλημάτων καθημερινότητας του πολίτη, για τη βελτίωση της ζωής του.

Αυτό θα γινόταν πραγματικότητα μέσα από νομοθετικές ρυθμίσεις και πολιτικές παρεμβάσεις, που θα μπορούσαν ενίοτε να περιλαμβάνουν και καταστρατήγηση άρθρων του Συντάγματος στο όνομα της θέλησης του λαού και του βολέματος ημετέρων...

Έτσι άφηναν να εννοηθεί, τουλάχιστον, οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί, στην προσπάθειά τους να δείξουν την αποφασιστικότητά τους και το εύρος των παρεμβατικών δυνατοτήτων τους... Θέμα εγωισμού, ίσως, ή τάσης αλαζονείας στο δρόμο για την εξουσία...

Όμως ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι στρωμένος με αγαθές προθέσεις, θα 'λεγε κάποιος ειρωνικά. Και οι προθέσεις δε φτάνουν για να μπει το νερό στο αυλάκι και να ξυπνήσει το ''μπουλούκ ασκέρ'' της Ελλάδας, που έχει κολλήσει από χρόνια στη λάσπη της αδράνειας και της ακινησίας.

- Μήπως η λογική του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης θα το έκανε να συστοιχηθεί και να παλέψει δυναμικότερα στο πλευρό του νέου πρωθυπουργού; Θα ρωτούσε κάποιος ρητορικά.

- Δεν αποκλείεται τίποτα, θα του έλεγα. Αρκεί να υπάρχει κοινωνική συνοχή. Γιατί αυτή είναι το ζητούμενο μετά την ανήκεστο βλάβη που υπέστη η ελληνική κοινωνία στα χρόνια των μνημονίων (αν και είχε αρχίσει την κατηφόρα μεταπολιτευτικά), που την αποσυντόνισαν εντελώς ματαιώνοντας ή μπερδεύοντας τις προθέσεις με τους στόχους της.

- Και γι' αυτό δεν έχει ακουστεί μέχρι σήμερα ούτε καν μια συγγνώμη..., τον ακούω να λέει μελαγχολικά.

- Έτσι είναι, θα του έλεγα συμφωνώντας. Είναι ένα ασύγγνωστο (ασυγχώρητο) έγκλημα των πολιτικών σε βάρος του ελληνικού λαού, αν και δε βαρύνονται όλοι με τον ίδιο βαθμό αμαρτημάτων...

- Μόνο που για αυτό δε θα πληρώσει κανείς..., μουρμουρίζει περίλυπος.

- Ναι, δε θα πληρώσει κανείς για τα εγκλήματα στην Παιδεία και τα εθνικά θέματα, για την απόπειρα επιβολής στην κοινή γνώμη ασύμβατων ιδεολογικών σχημάτων και Μαδουρόπληκτων ιδεοληψιών..., συμφωνώ φέρνοντας στο μυαλό μου το πάντρεμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τον ''προοδευτικό'' μηδενισμό των προηγούμενων κυβερνώντων.

- Ίσως θα πρέπει να πληρώσουν γι' αυτό και οι ''βεντέτες'' των καναλιών, οι ''διαμορφωτές της Κοινής Γνώμης'' που λειτούργησαν ως ''αχυράνθρωποι'' της εκτελεστικής εξουσίας..., ψιθυρίζει ο άλλος.

- Πιασ' τ' αυγό και κούρευτο..., λέω με βαθύ αναστεναγμό. Οι κομματάνθρωποι θα είναι πάντα οι ασφαλείς νικητές, που περνάνε τον λαό για ηλίθιο και χωρίς μνήμη...

- Έτσι τον έπεισαν ότι είναι ''εθνικιστής'', άρα φασίστας, γιατί αγαπάει την πατρίδα του..., ψιθυρίζει.

- Η φαιδρότητα ξεχειλίζει στις μέρες μας..., καγχάζω εκνευρισμένη. Όπως και η μικρονοϊκή δημοσιογραφία μερίδας του Τύπου, που επιδίδεται σε ρεσιτάλ εξουσιολαγνείας...

- Με δεδομένα όλα αυτά, ποιος είναι ο δρόμος για τον Κυριάκο; Αναρωτιέται φανερά αγχωμένος ο ''συνομιλητής'' μου.

- Σίγουρα δεν πρέπει να είναι αυτός των εντυπώσεων και της χρησιμοποίησής τους για τη διαβουκόληση των μαζών, που είναι επιρρεπείς στο να ψάχνουν ''Μεσσίες'', λέω με σιγουριά. Το καινούριο στην πολιτική, η μήτρα της αλλαγής για θεσμικές μεταρρυθμίσεις, δεν πρέπει να έχει σχέση με τα τερτίπια του παραισθησιογόνου μαρξισμού, που πήραν μαζί τους φεύγοντας οι προηγούμενοι, αλλά να είναι κράμα ρεαλισμού, πατριωτισμού, αξιοκρατίας, δημιουργικότητας και εξάλειψης του καρκινώματος της γραφειοκρατίας.

- Αυτό είναι νομίζω σχεδόν ακατόρθωτο, γιατί το κάρο είναι δύσκολο να ξεκολλήσει, όσο κι αν είναι αποφασισμένος ο αμαξηλάτης του..., μουρμουρίζει αποκαρδιωμένος ο άλλος.

- Αν είναι πράγματι αποφασισμένος, θα πρέπει να το αποδείξει στην πράξη, λέω κατηγορηματικά. Το καινούριο στην πολιτική προϋποθέτει και πειστική ικανότητα, για να γίνει αποδεκτή απ' τον κόσμο. Αυτή όμως πρέπει να πατάει στην ειλικρίνεια, γιατί με όπλο αυτήν θα πετύχει ο πρωθυπουργός αυτά που επαγγέλλεται...

- Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή..., τον ακούω να λέει αναστενάζοντας, γιατί το... ''μπουλούκ ασκέρ'' της Ελλάδας έχει κολλήσει...

Πάω να πω κάτι διαφορετικό, αλλά ο κόμπος που έχει σταθεί στον λαιμό μου με εμποδίζει να το κάνω. Τον καταπίνω με θόρυβο, για να μπορώ ν' ανασάνω, κι αφήνω να μου ξεφύγει ένα γελάκι δήθεν ανέμελο, στην προσπάθειά μου να κρύψω την αγωνία που με πνίγει...

''Κρινιώ Καλογερίδου'' (Βούλα Ηλιάδου)