Ένας... «καφές» πολλά βαρύς από αριστεία, με μια ιδέα εσάνς πατριωτισμού...
16/08/2019 13:37
Της Κρινιώς Καλογερίδου
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ένας... «καφές» πολλά βαρύς από αριστεία, με μια ιδέα εσάνς πατριωτισμού...

Η αλήθεια είναι ότι κάποια απ' τα δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα του κ. Τσίπρα, με το που άλλαξε το πολιτικό σκηνικό, άρχισαν να επιδίδονται κυριολεκτικά σ' έναν διαγκωνισμό αποδόμησης της νέας κυβέρνησης, με κάδρο τα δικαιολογημένα αμήχανα βήματα των πρώτων ημερών της, που παραπέμπουν μάλλον σε νήπιο στην πρώτη λαχανιαστή απόπειρά του να περπατήσει.

Και το λαχάνιασμα αυτό, δεν οφείλεται στην απειρία των στελεχών της (o έμπειρος κ. Βρούτσης κατέθεσε βροχή τροπολογιών για να αλλάξει το καθεστώς των απολύσεων), αλλά στη βιασύνη τους να δώσουν το στίγμα της δικής τους διακυβέρνησης και να τρέξουν τα όποια προβλήματα άφησε πίσω της η κυβέρνηση της αριστερής ιδεοληψίας και της εθνικής υποτέλειας.

Αυτό βέβαια είναι θεμιτό, κατανοητό και μόνο προς ψόγον δεν είναι το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε ήδη πραγματικότητα το προεκλογικό του σλόγκαν περί ταχύτατων αλλαγών και δεν αφήνει ούτε μια μέρα να πάει χαμένη, κάνοντας την κυβέρνησή του ''να τρέχει πιο γρήγορα απ' τα γεγονότα''...

Μόνο που θα έπρεπε να υπολογίσει ότι ο δρόμος έχει εμπόδια τα οποία οδηγούν, ενίοτε, σε αχρείαστες πτώσεις, που θα επισπεύσουν ίσως αργότερα τη διάψευση των προσδοκιών μας. Το ''όποιος βιάζεται σκοντάφτει'' και σ' αυτήν την περίπτωση είναι αυταπόδεικτη αλήθεια. Κι αυτό φάνηκε μόλις μια εβδομάδα πριν.

Ήταν η μέρα που ψηφίστηκε ο νόμος για την νέα δομή του επιτελικού κράτους, ενώ την επόμενη κιόλας - με νέο νόμο - έπεφτε... μαύρο στην καλή νομοθέτηση και επέστρεφε θριαμβευτικά το κομματικό κράτος, αν και η νομενκλατούρα της ΝΔ - πλην μερικών εξαιρέσεων - είναι προσώρας στα... αζήτητα, σε αντίθεση με εκείνην του ΣΥΡΙΖΑ που πήρε κεφάλι απ' την πρώτη μέρα διακυβέρνησής του...

Έπειτα τόσο οι μαζικές τροπολογίες Βρούτση για τις αλλαγές στα εργασιακά, όσο και οι διατάξεις για την Τοπική Αυτοδιοίκηση (όπου με άλλο σύστημα ψήφισαν οι πολίτες τους δημάρχους τους και μ' άλλο θα διοικούν αυτοί τους δήμους), θύμισαν σε πολλούς τα παλιά... ήθη της προηγούμενης κυβέρνησης, που έφερνε μεταμεσονύχτια προς ψήφιση στη Βουλή νομοσχέδια.

Κι ήταν η ΝΔ τότε κι ο αρχηγός της, Κυριάκος Μητσοτάκης, που καταδίκαζε - και σωστά - το συνονθύλευμα των ερχόμενων προς ψήφιση συριζαίικων νόμων, οι οποίοι δε διέθεταν ούτε καν την προσχηματική συνοχή της παλιάς πρακτικής παλαιότερων. Αφήστε που ήταν και φωτογραφικοί κάποιοι απ' αυτούς...

- ''Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν...'', θα μου πείτε, αλλά μήπως βιάζεστε να κρίνετε μια κυβέρνηση τόσο νέα που μόλις έκλεισε ένα μήνα και κάτι απ' την εκλογή της;

Από την άλλη, ναι μεν είναι νέα, αλλά μοιάζει να πατάει σε παλιές ράγες: αυτές τις Παπανδρεϊκές του 2009 (με στελέχη παλιάς κοπής του ΠΑΣΟΚ, από υπουργούς του παρελθόντος ως γενικούς γραμματείς και συμβούλους) και εκείνες τις Καραμανλικές και τις Σαμαρικές, με αρκετά στελέχη της ΝΔ που είχαν θητεύσει παλιότερα στις αντίστοιχες κυβερνήσεις της.

Όμως κι εδώ ας μην παρατραβάμε το σχοινί, ας μην υπερβάλλουμε. Γιατί δεν υπήρξαν ποτέ στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν των προοδευτικών ή συντηρητικών κυβερνήσεων κρουνοί πολιτικής ανανέωσης με αξιόλογους ανθρώπους για τα υποστελεχωμένα τους ρόστερ.

Ως εκ τούτου, επόμενο ήταν να επαναλαμβάνονται περιοδικά τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, που συχνά εντάσσονται στα κόμματα εκ μεταγραφής και βιάζονται να δώσουν τα πρώτα δείγματα γραφής τους.

Τέτοιες περιπτώσεις έχουμε αρκετές στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που είναι - κατά την συνήθη προσφιλή (μεταπολιτευτική) τακτική - πολυπληθέστατη, με 51 μέλη εκ των οποίων τα 21 εξωκοινοβουλευτικά, τεχνοκράτες στην πλειοψηφία τους σε θέσεις υφυπουργών ή Γενικών Γραμματέων της Κυβέρνησης.

Αν διαβάσει κανείς τα βιογραφικά τους, σχηματίζει αβίαστα την εντύπωση ότι είναι οι περισσότεροι μεταξύ των αρίστων, με θητεία - για μερικούς εξ αυτών - στην Ευρωβουλή, για άλλους στον ιδιωτικό τομέα, στο ΣΕΒ, στον ΕΟΦ, στην οικονομική διπλωματία, την ελληνική Αστυνομία και το Διεθνές Στρατιωτικό Επιτελείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, σε συμβουλευτικές ομάδες συνεργαζόμενες με τον ΟΟΣΑ και τον EFSI κλπ... κλπ...

Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι: Αρκούν αυτά, αρκούν οι περγαμηνές και τα πτυχία, που καλύπτουν την πρακτική πλευρά της διακυβέρνησης μιας χώρας, για να κάνει αυτή το βήμα μπροστά, ή θα πρέπει να υπάρχει και το ανάλογο ηθικό και εθνικό υπόβαθρο των αρίστων - κατά τα άλλα στελεχών - με τα οποία ευελπιστεί να αντιμετωπίσει τις διοικητικές και άλλες ανάγκες του κράτους ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Για μένα το πρώτο δεν υφίσταται, αν δεν το συνοδεύει το δεύτερο, γιατί θεωρώ αχρείαστες τις πνευματικές επιδόσεις που δε συνοδεύονται από αγάπη για την πατρίδα και το λαό της, δικαιοσύνη, τιμιότητα και ειλικρινή διάθεση προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο.

Με το σκεπτικό αυτό, δε με χαροποιεί η επίδειξη των πνευματικών προσόντων των εκλεκτών της κυβέρνησης σε δημόσιες θέσεις, όταν αυτά συνοδεύονται από αρνητικές συμπεριφορές που δεν περιποιούν τιμή όχι μόνο για την ΝΔ, αλλά κυρίως για την Ελλάδα, η οποία ανέχεται σε κυβερνητικά πόστα ανθρώπους οι οποίοι δεν την αγαπούν, αλλά την υπονομεύουν κι ας παριστάνουν υποκριτικά το αντίθετο.

Γιατί τι άλλο από υπονόμευση είναι να αυτοπροβάλλονται από τη μια ως ''αντίβαρο στο πολιτικό τέλμα και την ιδεολογική καχεξία της δημόσιας ζωής της χώρας'' κι από την άλλη να συζητούν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν τα περί ''μακεδονικής μειονότητας'' στην Ελλάδα και δη στην Μακεδονία μας;

Τι άλλο από υπονόμευση είναι όταν διατείνονται από τη μια ότι ''θέλουν να προσφέρουν διέξοδο στους πολίτες'' απ' τις θέσεις ευθύνης όπου τοποθετήθηκαν, ενώ από την άλλη εξυπηρετούν τα αλυτρωτικά σχέδια των παραχαρακτών της ελληνικής ιστορίας, αποδεχόμενοι την ιδεολογική συμπόρευση με τους εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ και τους ανθέλληνες του ''Ουράνιου Τόξου'';

Γι' αυτό λέω ότι, όπως οι βουλευτές, έτσι και οι τεχνοκράτες θα πρέπει να ελέγχονται εξονυχιστικά πριν την επιλογή τους, όχι μόνο σε θέματα αξιοσύνης και αξιοκρατίας (που κι αυτή έμεινε μόνο στα χαρτιά και χθες και σήμερα, με την καταστρατήγηση του νόμου 4369/2016, προς χάριν της τακτοποίησης των ''δικών μας παιδιών''), αλλά και σε θέματα πρότερου ''έντιμου'' εθνικά βίου...

Με τον τρόπο αυτό δε θα διακινδυνεύουμε να αντιμετωπίσουμε τον όποιον επιβουλέα των εθνικών συμφερόντων μας με μη αραγές το εσωτερικό μας μέτωπο.

Κι όπως θα πρέπει να αποσοβούμε κάθε απειλή για τη δημοκρατία μας ενισχύοντας τους πυλώνες που την στηρίζουν (μεταξύ των οποίων η Παιδεία, η Δικαιοσύνη και η χρηστή, ακομμάτιστη δημόσια διοίκηση η οποία εδράζεται στην αξιοκρατία), έτσι θα πρέπει - μακριά από εθνικιστικά παραληρήματα - να προστατέψουμε το καθαγιασμένο με αίμα ηρώων ''σώμα'' της πατρίδα μας από τους λίγους αλλά επικίνδυνους μειοδότες που έχουν παρεισφρήσει στον κρατικό μηχανισμό ως λύκοι, για να φυλάνε τα πρόβατα...

Κοντά στους αειθαλείς φαύλους κύκλους που παγιδεύουν μονίμως το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας εμποδίζοντάς την να ορθοποδήσει, ας μην προσθέσουμε και αυτούς τους επικίνδυνους που με τις θέσεις και τις απόψεις τους κατατάσσουν τους εαυτούς τους στους αρνησιπάτρηδες, ουσιαστικά, αφού λειτουργούν ως δολιοφθορείς του εθνικού και κοινωνικού ιστού της χώρας.

Κλείνω με την ευχή να φροντίσει το γρηγορότερο δυνατό ο νέος πρωθυπουργός να πίνει τον ''καφέ'' του από τώρα και στο εξής ''πολλά βαρύ'' όχι μόνο από αριστεία, αλλά από ισόποση δόση γνήσιου πατριωτισμού, που στέκει μακριά από εθνικιστικά παραληρήματα, τα οποία γίνονται συνήθως καταχρηστικά για ψηφοθηρικούς λόγους...

''Κρινιώ Καλογερίδου'' (Βούλα Ηλιάδου, συγγραφέας)