Άλμα στο κενό για λόγους... αλαζονείας!..
30/05/2019 14:34
Της Κρινιώς Καλογερίδου​​
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Άλμα στο κενό για λόγους... αλαζονείας!..

- Και τους το 'λεγα εγώ πως, αργά ή γρήγορα, θα φάνε το κεφάλι τους μ' αυτήν την αλαζονεία που 'δείχνουν..., μουρμούριζε απογοητευμένος στο Γραφείο των καθηγητών ένας συνδικαλιστής του ΣΥΡΙΖΑ, που έλιωσε τις σόλες των παπουτσιών του σε πορείες στους δρόμους, για να τον κάνει μια μέρα κυβέρνηση, σίγουρος πως το αστέρι του Τσίπρα θα χάριζε στην Ελλάδα τις καλύτερες μέρες που υποσχόταν ο νεαρός αρχηγός του...

Φευ!.. Ήρθαν τα πράγματα τούμπα, μετά από τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης, κι ο νεαρός Αλέξης (που έγινε ήδη παλιός στο γοργοκύλισμα του χρόνου) ανηφόρισε όλο και ψηλότερα στη σκάλα της αλαζονείας, ξεχνώντας πως λίγο απέχει στην πολιτική η κορυφή από τον γκρεμό και δεν το 'χει σε τίποτε ο λαός να πάρει ανάποδες απ' τη μια μέρα στην άλλη και να υποβιβάσει σε ''θυρωρό'' τον μέχρι χτες ''ομοτράπεζό'' του...

Άλλωστε έχει συμβεί και παλιότερα, σε άλλες κυβερνήσεις αυτό. Οι κυβερνήτες κι εκείνων κατέκτησαν ύψη σχεδόν δυσθεώρητα κι από τον οίστρο της έπαρσής τους ζαλίστηκαν κάποια στιγμή και έπεσαν στο γκρεμό!.. Γκρεμοτσακίστηκαν απ' τα ψηλά στα χαμηλά, χωρίς να καταλάβουν τι συνέβη...

Είναι τόσο εφήμερη η γοητεία της εξουσίας, βλέπετε, κι αυτοί τόσο ευάλωτοι και προσωρινοί. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης και σ' αυτήν την περίπτωση... Όμως η πολιτική ιστορία του τόπου έδειξε τόσες φορές πόσο εφήμερη είναι η κορυφή και πόσο απατηλή η αίσθηση της μονιμότητας, που γήτεψε κατά πως φαίνεται τον Αλέξη σε τέτοιο βαθμό, ώστε ρίχτηκε αψήφιστα για ν' απολαύσει τις πλέριες αγκαλιές των ''σαλονιών της διαπλοκής'' και τις άλλες των κότερων του'' αθηναϊκού κατεστημένου''.

Έτσι η Αριστερά έγινε καπιταλιστική και ο κύκλος των ''φίλων'' και ''συμμάχων'' του ΣΥΡΙΖΑ διευρύνθηκε μέσα από καταστάσεις win win, επωφελείς στρατηγικές και αποτελεσματικές συνευρέσεις, που δεν παύουν να είναι προσωρινές και να έχουν το όριο λήξης τους...

Χαμογελάτε; Καλά κάνετε, αλλά εκείνοι γέλασαν περισσότερο στα τεσσεράμισι χρόνια της εξουσίας τους. Γέλασαν, έφαγαν, ήπιαν, μέθυσαν απ' τη δόξα και τη δημοφιλία κι απόκτησαν την ψευδαίσθηση της αιωνιότητας!.. Αλλά έκαναν λάθος!.. Και έκαναν λάθος γιατί πήραν πολύ σοβαρά το ''παιχνίδι'' της κυριαρχίας και εθίστηκαν ανεπίτρεπτα, σαν από ερωτικό παροξυσμό..., για μια καρέκλα!..

Οι καημένοι!!!.. Βρέθηκαν ξαφνικά να υπουργεύουν με Βελουχιώτηδες στα γραφεία τους από εκεί που ήταν αδιάφοροι για τον κόσμο, ξένοι, πεντάξενοι, θυρωροί στις πολυκατοικίες τους ή τελάληδες στα κιόσκια του Συνασπισμού, μέχρι να τον ανακαινίσουν...

Μ' αυτήν την απίστευτη εκτόξευση στην πολιτική τους διαδρομή ήταν λογικό να μεθύσουν οι άνθρωποι, για να μην πω να παραφρονήσουν, γιατί είναι βέβαιο ότι θα χρειαστούν ψυχοθεραπευτή, όταν πέσουν τα φώτα της ράμπας, σβήσουν κι οι τελευταίες ελπίδες τους και πάρουν την άγουσα για τα αποδυτήρια συνειδητοποιώντας πως το όνειρο έχει τελειώσει...

Χαμογελώ ασυναίσθητα φέρνοντας στο μυαλό μου τα λόγια της βουλευτού του Σύριζα Θεοδώρας Μεγαλοοικονόμου (που παραιτήθηκε, εντωμεταξύ, για λόγους ευθιξίας) λίγο πριν απ' τις ευρωεκλογές: «Δεν θα χάσει ο Αλέξης Τσίπρας τις εκλογές 2019 γιατί είμαι Σαββατογεννημένη και έχω προαισθήματα».

Ε, μ' αυτά και μ' αυτά τα φαιδρά, πίστεψε ο πρωθυπουργός πως θα περνούσε με ελαφρές αμυχές το εμπόδιο της 26ης Μαΐου και το πίστεψε στ' αλήθεια - οποία ψευδαίσθηση - βεβαιώνοντας τον Έβο Μοράλες της Βολιβίας πως θα επισκεπτόταν τη χώρα του σαν πρωθυπουργός μετά τις επερχόμενες εκλογές, τις οποίες ήταν σίγουρος πως θα κέρδιζε...

Γι' αυτό τον βεβαίωναν άλλωστε οι αυλικοί του, με πρώτον απ' όλους τον ''ειδικό στις δημοσκοπήσεις'' υπουργό Επικρατείας Χριστόφορο Βερναρδάκη, που είχε πει - αν θυμάστε - πως ενδέχεται το ΚΙΝΑΛ να μην εκπροσωπηθεί στην επόμενη Βουλή. Πως όποιο κόμμα αναδεικνυόταν πρώτο - εκτιμώντας πως θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ - θα είχε αυξημένες πιθανότητες αυτοδυναμίας, μια που η επόμενη Βουλή δε θα ήταν οκτακομματική!..

Πώς είπατε; Είναι άσχετος περί τα δημοσκοπικά και γι' αυτό τα είπε; Ω, όχι, μη βιαστείτε να τον καταδικάσετε, να τον αχρηστέψετε επαγγελματικά. Καλύτερα να πάτε στη ρίζα την πολιτική του ζητήματος, που μας γυρνάει στα... απολυταρχικά καθεστώτα ή στην ''ολιγαρχική δημοκρατία'', για την οποία μιλούσα σε προηγούμενο άρθρο μου.

Αυτά αποτελούν το ιδανικό περιβάλλον για μια περιχαρακωμένη αυλή, ξέρετε, ώστε να αναπτυχθεί η ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας, ο οίστρος της κολακείας και η οίηση της αλαζονείας!.. Απ' αυτήν την τελευταία έπασχαν και πολλοί υπουργοί, μεταξύ των οποίων ήταν ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης Νίκος Παππάς.

Κουνώ το κεφάλι μου αναστενάζοντας, όταν σκέφτομαι ποιους επέλεξε ο λαός το 2015, για να τον κυβερνήσει... ''Ο ΣΥΡΙΖΑ'', είχε πει, ''θα είναι πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές, διότι ο κόσμος καταλαβαίνει πόσο κρίσιμες είναι οι εκλογές. Ο λαός καταλαβαίνει ότι πάνω στο ψηφοδέλτιο θα μπαίνει η προοπτική για το 8ωρο που θέλουν να διαλύσουν οι σύμμαχοι του κ. Μητσοτάκη, μπαίνει η προοπτική της Δεξιάς και ακροδεξιάς να φέρει ένα ασφαλιστικό τύπου Πινοσέτ…».

Τον κοίταξαν όλοι τότε ερωτηματικά, με βλέμμα αμφιβολίας, όμως ο Χριστόφορος Βερναρδάκης επανήλθε δριμύτερος και είπε με στόμφο, για να το εμπεδώσουμε οριστικά: «Η χρονιά που διανύουμε έχει τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Οι εθνικές εκλογές θα διεξαχθούν στο τέλος της τετραετίας. Ο Τσίπρας θα είναι ξανά πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει και τις ευρωεκλογές»!..

Ναι, έχετε δίκιο. Το καμίνι της πολιτικής δημιουργεί ψευδαισθήσεις και αυταπάτες λόγω των μεγάλων θερμοκρασιών και πιέσεων που αναπτύσσονται και που αναδεικνύουν τον χειρότερο ή καλύτερο εαυτό μας. Γι' αυτό και ο Αβράαμ Λίνκολν έλεγε χαρακτηριστικά: «Αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, δώσ’ του εξουσία»!..

Η αλαζονεία της, πράγματι, είναι σοβαρή ασθένεια που προσβάλει τους περισσότερους απ' αυτούς που την έχουν κατακτήσει. Είναι μάλιστα τόσο διαβρωτική, που οδηγεί στην οπισθοδρόμηση της πολιτικής και σταδιακά στην απαξίωσή της. Κι αυτό γιατί οι επηρμένοι πολιτικοί ορθώνουν με περισσή αποβλάκωση το ανάστημά τους και ατενίζουν αυτάρεσκα το μέλλον τους, που το βλέπουν δια βίου εξαρτημένο απ' την καρέκλα της εξουσίας.

''Ιππεύοντας το καλάμι της εξουσίας έγιναν αιχμάλωτοι της αλαζονείας τους'', σκέφτομαι και το μυαλό μου τρέχει στον ηττημένο πρωθυπουργό που ονειρευόταν την επανεκλογή του, γιατί η εξουσία είναι το πιο ισχυρό αφροδισιακό και ο ίδιος συμπεριφέρεται ήδη σαν εθισμένος...

Ο νους μου τρέχει, χωρίς να το θέλω, στη μέγιστη έκφραση της αλαζονείας του, που έμεινε καρφωμένη στο μυαλό μου. Ήταν η πιο κρίσιμη στιγμή της πολιτικής του ζωής για μένα, πέρα απ' το ''Μακεδονικό'', κι αυτή που σηματοδότησε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την απώλεια της δεδηλωμένης στα μάτια του λαού. Αυτή που επιβεβαίωσε πως είχε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και την ίδια την κοινωνία...

Οι μνήμες, σα ρεύμα ασταμάτητο, με πήγαν κατευθείαν στο Μάτι. Ήταν ήδη πάνω από 88 οι νεκροί της φριχτής εκατόμβης στο μεγαλύτερο εκείνο δράμα της μνημονιακής περιόδου, όταν είδαμε τον κ. Τσίπρα (που είχε μόλις επιστρέψει από τη Βοσνία) αντιμέτωπο με την τραγωδία στην Ανατολική Αττική, που ήταν εθνικού επιπέδου.

Ανατριχιάζω ακόμα στην ανάμνηση της ευκολίας με την οποία δήλωνε στις κάμερες ότι για τους θανάτους στο Μάτι ευθυνόταν η άναρχη δόμηση κι ότι δεν είχε κάνει κανένα λάθος ο ίδιος, την ίδια στιγμή που οι νεκροί περίμεναν άταφοι, καρβουνιασμένοι, να βρεθεί ο υπεύθυνος που θα λογοδοτούσε για τον φριχτό θάνατό τους...

'' Με την ίδια έπαρση και υποτίμηση απέναντι στους πολίτες είχε υπογράψει αργότερα και τη ''συμφωνία των Πρεσπών'', σκέφτομαι. ''Τότε που παραχώρησε το όνομα της Μακεδονίας στους παραχαράκτες της ιστορίας της, μαζί με τη ''μακεδονική'' γλώσσα και την ταυτότητα, ερήμην της θέλησης του ελληνικού λαού...''

Όμως δεν ήταν μόνο αυτός ο αλαζόνας, για να είμαστε δίκαιοι. Η ίδια αλαζονεία σημάδευε μέχρι τις ευρωεκλογές πολλούς υπουργούς και επιχειρησιακά στελέχη της κυβέρνησης, που έδειχναν με το δάχτυλο όλους τους άλλους ως υπεύθυνους για τα λάθη τους κι όχι τον εαυτό τους.

Τώρα, θα μου πείτε, ανθρώπινα είναι τα λάθη και τα κάνουμε όλοι μας. Ναι, όμως όχι όταν αυτά κοστίζουν ζωές και, γενικότερα, έχουν καταστροφικές και μοιραίες επιπτώσεις... Έπειτα, ακόμα πιο ασυγχώρητο στη συμπεριφορά τους είναι η έπαρση και η αλαζονεία που έδειξαν και που μεγέθυνε τις ευθύνες τους στη συνείδηση της κοινωνίας.

Αλλά, θα μου πείτε και πάλι, πως δεν τους απασχολούσε αυτή όσο είχαν βρει τη διέξοδο της προπαγάνδας και μάλιστα στην πιο ακραία μορφή της, που είχε την επικάλυψη των αυριανιστικού τύπου φυλλάδων τους, οι οποίες στρεψοδικούσαν μονίμως διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα ακόμα και πάνω στις στάχτες...

Όμως για όλα αυτά και για πολλά άλλα ο ελληνικός λαός έδωσε την απάντησή του την περασμένη Κυριακή στον αλαζόνα πρωθυπουργό και τη διχαστική λογική του "ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν", αντί της ενδεδειγμένης "πάμε με όλοι μαζί, για να στήσουμε στα πόδια της την πατρίδα μας".

Έδωσε την απάντησή του στον αμοραλισμό, τον κυνισμό και την απίστευτη έπαρσή του και τώρα ελπίζει να απαλλαγεί μια και καλή απ' αυτόν στις προσεχείς εθνικές εκλογές, όταν τον δει να κάνει το άλμα στο κενό σπρωγμένος απ' την αλαζονεία...