Πώς τα επτά χρόνια κυβέρνησης του Ομπάμα δημιούργησαν τον Τραμπ
14/02/2016 13:40
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Πώς τα επτά χρόνια κυβέρνησης του Ομπάμα δημιούργησαν τον Τραμπ

Η Αμερική κυβερνάται σχεδόν επί μια δεκαετία από έναν έξυπνο ανίκανο. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι εξεγείρονται, γράφει ο πολιτικός σχολιαστής Simon Heffer.

Το πρωί μετά την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα τον Νοέμβριο του 2008, έβαλα την τηλεόραση στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις. Το Fox News φαινόταν ευχαριστημένο, αν και η ξινίλα και ο θυμός μόλις που κρύβονταν. Αλλά το MSNBC, ένα ομολογουμένως φιλελεύθερο δίκτυο, ήταν σε κατάσταση σχεδόν σπασμωδικής έκστασης.

Μια γυναίκα στην οθόνη, η οποία έχανε το σπίτι της, έλεγε με δάκρυα τι σήμαινε η νίκη γι' αυτήν. "Τώρα ξέρω ότι δεν θα χάσω το σπίτι μου" είπε με λυγμούς. Ελπίζω να αποδείχθηκε ότι έχει δίκιο, όμως, τα στοιχεία των επτά χρόνων από τότε που ο θαυματοποιός Ομπάμα ανέλαβε τα καθήκοντά του υποδηλώνουν ότι μπορεί να έχει απογοητευτεί. Η Αμερική ήταν θυμωμένη μετά από δύο θητείες του Τζορτζ Μπους. Αν και ο ίδιος δεν μπορούσε να ήταν υποψήφιος, ο υποψήφιος του κόμματός του έπρεπε να τιμωρηθεί για το πώς ο πρόεδρος Μπους και οι τρελοί γύρω του είχαν μετατρέψει την Αμερική σε διεθνή παρία. Η οικονομική κρίση του 2008 - η κατάρρευση της Lehmann Brothers ήρθε μεταξύ συνελεύσεων και της ημέρας των εκλογών - ήταν η τελευταία σταγόνα.

Είχα δει τον Ομπάμα στις προκριματικές εκλογές και στη Συνέλευση των Δημοκρατών. Περίμενα ότι θα μιλήσει έξυπνα και πρακτικά για την κατάσταση της Αμερικής και το πώς θα τη διορθώσει, αλλά μάταια. Το κλισέ της εποχής, το οποίο έγινε πιο σχετικό αργότερα, ήταν ότι έκανε ποιητική προεκλογική εκστρατεία, αλλά κυβέρνησε με πρόζα. Μπορεί η πρόζα να είναι υπέροχη, αλλά όχι η δική του.

Η δύσκολη ρητορική του - ειδικά η ομιλία του από το ψευδο-ελληνικό σκηνικό στο στάδιο του Ντένβερ- ήταν κενή. Είναι έξυπνος και έχει τον τρόπο του στο λέγειν. Αλλά τα λόγια του είναι άνευ ουσίας. Εκστασιάζει το κοινό, πρώτα στο ίδιο του το κόμμα - και αυτός είναι ο λόγος που νίκησε την Χίλαρι Κλίντον για το χρίσμα, η οποία ήταν αλαζονική και βαρετή τότε όπως είναι και τώρα - και, στη συνέχεια, το ευρύτερο εκλογικό σώμα. Ο Τζον Μακ Κέιν -ένας ηλικιωμένος λευκός Ρεπουμπλικάνος που είχε την μισητή στα Μέσα Σάρα Πέιλιν στο πλευρό του- δεν είχε καμία ελπίδα.

Όταν η Lehmann βυθίστηκε, οι πολιτικοί ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων και των δυνητικών προέδρων, συναντήθηκαν για να συζητήσουν τι πρέπει να κάνουν. Ο Ομπάμα δεν είπε τίποτα. Και τα φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης τον επαίνεσαν για τη σιωπή του, γεγονός που υποδηλώνει ότι έδειξε τη σοφία του, επιφυλάσσοντας την απόφαση για ένα τόσο περίπλοκο θέμα. Ίσως και να ήταν έτσι. Ή ίσως και να μην είχε ιδέα. Η αργή, γεμάτη εμπόδια πορεία της Αμερικής προς την ανάκαμψη, και το φοβερό επίπεδο του χρέους - ακριβώς κάτω από 19 τρισεκατομμύρια δολ., ή 104 τοις εκατό του ΑΕΠ - υποδηλώνουν το τελευταία. Το μεγάλο κίνητρο που έθεσαν οι Δημοκρατικοί τότε σε λειτουργία εξαφανίστηκε και δεν πέτυχε τίποτα.

Η γυναίκα που έκλαιγε στην πολιτεία της Νέας Υόρκης ήταν λευκή και μεσήλικας. Για να δείτε πόσα λίγα ο Ομπάμα έχει κάνει για τους ψηφοφόρους του - τους φτωχούς μαύρους - αξίζει να διαβάσετε ένα κατατοπιστικό άρθρο στο τελευταίο New Yorker. Μιλά για τις εξώσεις στο Μιλγουόκι, μια πόλη όπου κατοικούν 40 τοις εκατό μαύροι. Υπάρχει μια βιομηχανία για τις εξώσεις - δικαστήρια, δικηγόροι, άνδρες που τις πραγματοποιούν, δικαστικοί επιμελητές - και λειτουργεί πλήρως, ασχολούμενη με μάζες που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιό τους ή τις υποθήκες τους.

Ο Ομπάμα εξελέγη υποσχόμενος να δώσει τέρμα σε αυτή τη δυστυχία: αλλά δεν το έκανε και ποτέ δεν θα το κάνει. Η Αμερική έχει εκπληκτικό πλούτο. Έχει επίσης εκπληκτική φτώχεια και εξαθλίωση, επειδή δεν υπάρχει αρκετά καλά αμειβόμενη εργασία. Δεν γνωρίζω για το Μιλγουόκι, αλλά γνωρίζω για πόλεις όπως η Βαλτιμόρη, το Νιούαρκ και το Τρέντον στην ανατολική ακτή, οι οποίες έχουν απέραντες περιοχές αθλιότητας, σε κλίμακα άγνωστη στη Βρετανία. Το Ντιτρόιτ ταλαντεύεται στο χείλος της εξαφάνισης. Στις ακμάζουσες πόλεις όπως το Λος Άντζελες και η Ουάσινγκτον οι πλούσιοι ζούνε δίπλα σε περιοχές με τρομακτική φτώχεια και εγκληματικότητα.

Οι φυλετικές εντάσεις, που ένας μαύρος πρόεδρος έπρεπε να θεραπεύσει, φαίνονται χειρότερες από ποτέ - θυμηθείτε το Φέργκιουσον- και οι παρεμβάσεις του Ομπάμα είναι συχνά αδέξιες και μεγαλόστομες. Έχει αποτύχει να ελέγξει τη μετανάστευση, ακόμη και αν (σε αντίθεση με τη Βρετανία) έχει την κυρίαρχη εξουσία να το πράξει. Και η Αμερική έχει απορρίψει σε μεγάλο βαθμό το Obamacare, το οποίο έχει όλα τα στοιχεία του τι μπορεί να πάει στραβά με τη μαζική κρατική παρέμβαση.

Αλλά αν η οικονομική κληρονομιά του Ομπάμα είναι κακή, άλλα επιτεύγματά του - ή παραλείψεις - είναι ανησυχητικά. Έχει αφαιρέσει σε μεγάλο βαθμό την Αμερική από τις διεθνείς συνομιλίες. Μετά τις καταστροφικές παρεμβάσεις στον ισλαμικό κόσμο το 2001 είναι πολύ σωστό ότι θα έρεπε να σκεφτεί πιο σοβαρά τέτοιου είδους αποστολές, όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθεί εντελώς από τη συνολική ευθύνη της υπερδύναμης. Η παρέμβαση Κέρι στη Συρία την περασμένη εβδομάδα ήταν τυπική και με τραγικό τρόπο καθυστερημένη. Η διεθνής κληρονομιά του Ομπάμα είναι η αποκρουστική άποψη για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τον οποίο υποτίμησε, έχοντας συνέπειες με τους βάρβαρους του Isil (για την αντιμετώπιση των οποίων δεν είχε καμία στρατηγική) και με μια Ευρώπη βυθισμένη στην ενδοσκόπηση.

Ήταν ενδιαφέρον, μετά τον θρίαμβο του Ντόναλντ Τραμπ στο Νιου Χάμσαϊρ την περασμένη εβδομάδα, πόσοι από τους ψηφοφόρους του παραπονέθηκαν επειδή αισθάνονταν ότι η Αμερική είχε παραμεριστεί σε όλο τον κόσμο. Ένα μεγάλο έθνος που αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την παγκόσμια ανικανότητα του είναι αυτό στο οποίο ο πομπώδης κύριος Τραμπ έχει απήχηση. Και μια Αμερική με τόσο βαθιά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα είναι αυτή που θα στραφεί στον Μπέρνι Σάντερς. Εξάλλου, έχει δοκιμάσει όλα τα άλλα, οπότε γιατί να μην δοκιμάσει και αυτό που αποκαλεί "δημοκρατικό σοσιαλισμό";

Ο Μπαράκ Ομπάμα δεν δημιούργησε ούτε την φτώχεια, ούτε την καχυποψία και την απέχθεια με την οποία η Αμερική αντιμετωπίζονταν στον κόσμο μετά τον Τζορτζ Μπους. Ωστόσο, υποσχέθηκε να "θεραπεύσει" το πρώτο, και δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες. Και έχει χρησιμοποιήσει το δεύτερο ως δικαιολογία για να μην κάνει τίποτα, εκτός από το να αποσύρεται. Ο ρόλος του ως προέδρου είναι τώρα λίγο περισσότερο από ό,τι ως εκπρόσωπος για όσους αιμορραγούν ψυχικά και όσους αιμορραγούν εμφανώς. Όταν φύγει δεν θα λείψει σε κανέναν, τουλάχιστον από τους κάποτε συμμάχους οι οποίοι αισθάνονται ότι τους έχει απορρίψει. Έχει κάνει πολύ μικρότερη τη σημασία της Αμερικής.

Από όταν έφυγε ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος το 1993, η Αμερική κυβερνάται από έναν εμμονικό με το να αλλάζει τα πράγματα σεξομανή, έναν επικίνδυνο βλαμμένο και έναν έξυπνο ανίκανο. Όλοι έφεραν την επίσημη έγκριση των αντίστοιχων μηχανισμών του κόμματός τους. Για το μεγαλύτερο μέρος της Αμερικής, ο Μπαράκ Ομπάμα είναι η τελευταία σταγόνα. Είναι ο δημιουργός του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπέρνι Σάντερς. Αν ένας από αυτούς γίνει πρόεδρος - κάτι που δεν αποκλείω- και δεν αρέσει αυτό στον κόσμο, ξέρουν ποιον να κατηγορήσουν.

telegraph.co.uk