NYT: Η Χίλαρι Κλίντον γράφει Ιστορία
29/07/2016 13:23
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

NYT: Η Χίλαρι Κλίντον γράφει Ιστορία

Η ζωή της Χίλαρι Κλίντον, από πολλές απόψεις, καταγράφει τη διαδρομή της προόδου των γυναικών στην αμερικανική κοινωνία. Η μητέρα της, Ντόροθι Ρόνταμ, γεννήθηκε το 1919, ένα χρόνο πριν η 19η Τροποποίηση δώσει στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου. Χρειάστηκε πάρα πολύ καιρός για να υλοποιηθεί η υπόσχεση της Τροποποίησης, για πλήρη συμμετοχή των γυναικών στην αμερικανική δημοκρατία. Η Κλίντον έκανε ένα μεγάλο βήμα αυτή την εβδομάδα, καθώς έγινε η πρώτη γυναίκα υποψήφια για την προεδρία με ένα μεγάλο κόμμα.

Η υποψηφιότητα της Κλίντον – που φέρνει τις γυναίκες, οι οποίες αρχικά αποκλείστηκαν διά νόμου και στη συνέχεια από συνήθεια από την αμερικανική πολιτική- θα πρέπει να εορτασθεί ως πηγή έμπνευσης για τους νέους Αμερικανούς και ως ελπίδα για τις γυναίκες σε έθνη και πολιτισμούς που τους αρνούνται τις πιο βασικές δυνατότητες. Είναι μια ακόμη απόδειξη ότι το άνοιγμα στις γυναίκες εξυψώνει και ενισχύει το έθνος.

Σε μια στιγμή που ο πολιτικός λόγος είναι διχαστικός και σκοτεινός, η Κλίντον αναγνώρισε τις δύσκαμπτες προκλήσεις, αλλά ήταν αισιόδοξη κατά την έκκλησή της το βράδυ της Πέμπτης στους Αμερικανούς να εργαστούν από κοινού. «Η Αμερική βρίσκεται για άλλη μια φορά σε μια στιγμή αναμέτρησης», είπε. «Οι δεσμοί εμπιστοσύνης και σεβασμού ξεφτίζουν», είπε. «Μπορούμε να δούμε τι περιμένει τη χώρα μας. Αλλά δεν φοβόμαστε. Θα ανταποκριθούμε στην πρόκληση, όπως ακριβώς κάναμε πάντα».

Η Κλίντον, η οποία μεγάλωσε σε μια εποχή με λίγες ευκαιρίες για τις γυναίκες, αποκάλυψε τη δύναμη και την επιμονή στη δημιουργία μιας καριέρας που έγινε γνωστή ανά τον κόσμο. Η εκπαίδευση και η ηθική εργασία, της άνοιξαν τελικά πολλούς δρόμους και - παρά την ενασχόληση με προσοδοφόρους τομείς, για τους οποίους μερικές φορές μετάνιωσε, όπως η συγγραφή εταιρικών ομιλιών, επέστρεφε πάντα στο δρόμο των υπηρεσιών. Επί τέσσερις δεκαετίες, η Κλίντον άκουγε και μιλούσε για τα παιδιά και τους φτωχούς. Έχει καταφέρει να αποσβέσει τα προσωπικά και επαγγελματικά χτυπήματα, που θα μπορούσαν να βγάλουν εκτός αγώνα κάποιους, και δώσει και αυτή κάποια. Λίγοι πολιτικοί, και σίγουρα όχι ο αντίπαλός της, φέρουν το πνευματικό βάρος της στην κούρσα για το Λευκό Οίκο.

Μερικοί Αμερικανοί εξακολουθούν να αισθάνονται σημαντικά άβολα με τις γυναίκες σε κορυφαίες εταιρείες, πόσο μάλλον ο ελεύθερος κόσμος. Καμία γυναίκα δεν το γνωρίζει καλύτερα από την Κλίντον, η οποία έχει αγωνιστεί ως πρώτη κυρία, γερουσιαστής και υπουργός Εξωτερικών για να επιτευχθεί η σωστή ισορροπία μεταξύ του τι η κοινωνία αναμένει από τις γυναίκες και αυτού που φιλοδοξούσε να επιτύχει.

Την πρώτη φορά που η κυρία Κλίντον ήταν υποψήφια για την προεδρία, το 2008, αγνόησε την ιστορική φύση της υποψηφιότητας της. Αυτή τη φορά την υποστήριξε. Ωστόσο η παρατεταμένη αβεβαιότητα για το πώς να συνδυαστούν οι δεξιότητες, η εμπειρία και η θηλυκότητα της Κλίντον σε ένα πακέτο νίκης ήταν εμφανή κατά τη διάρκεια του συνεδρίου αυτής της εβδομάδας, καθώς οι Δημοκρατικοί και ο σύζυγος την παρουσίασαν αμήχανα μια ως μητέρα και σύζυγο και μια ως πιθανό αρχηγό.

Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα ορκίστηκε ως ο πρώτος Αφρο-Αμερικανός πρόεδρος της χώρας, οι ιστορικοί αναρωτιόταν ποιος συνδυασμός προσόντων, εμπειρίας και προσωπικότητας τον έκανε, από όλους τους μαύρους ηγέτες, τον μοναδικό που έσπασε αυτό το φράγμα. Τέτοιες ερωτήσεις είναι, αν μη τι άλλο, ακόμη πιο έντονες για την Κλίντον. Είναι υποψήφια επειδή έχει την πιο σχετική εμπειρία από οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο για την προεδρία, ή επειδή είναι η σύζυγος του πρώην προέδρου; Οι δύσπιστοι ψηφοφόροι ελέγχουν την ηλικία, την φωνή, τον τόνο, ακόμα και τα ρούχα, για να διαπιστώσουν αν είναι κατάλληλα για το Λευκό Οίκο. Οι γυναίκες-θαύματα αποτελούν λιγότερο από το ένα πέμπτο του Κογκρέσου, και μόνο έξι είναι κυβερνήτες.

Η άνοδος της Κλίντον δεν ήταν ομαλή ή ιδιαίτερα «κομψή». Μερικές από τις θέσεις της φαίνεται να γεννήθηκαν περισσότερο από πολιτικές σκοπιμότητες παρά από πεποίθηση. Αυτή μπορεί να είναι μυστικοπαθής και αμυντική. Η αδυναμία της να δώσει μια ανοικτή συνέντευξη Τύπου επί μήνες δείχνει την απροθυμία να της υποβάλουν εύλογα ερωτήματα. Η ίδια η υποψηφιότητά της είναι μια πράξη θάρρους: μεγαλύτερη διαφάνεια θα αποδείξει ότι δεν προτίθεται να κυβερνήσει από μια θέση φόβου. Η πρόκληση της τώρα είναι να πείσει τους ψηφοφόρους να την κρίνουν με βάση την αξία και τις ιδέες της, και όχι το φύλο της και το παρελθόν του συζύγου της.

Αυτό που είναι ήδη σαφές είναι ότι η Κλίντον έπρεπε να εργαστεί πολύ σκληρά, κάτω από συνθήκες ελέγχου που κανένας άνδρας υποψήφιος δεν θα αντιμετώπιζε, και ότι η σκληρή δουλειά έχει οδηγήσει τώρα οδήγησε σε μια βαθιά υπηρεσία στο έθνος: Πριν από λίγο καιρό, η ιδέα ότι μια γυναίκα θα επιτύχει την προεδρική υποψηφιότητα του κόμματός της ήταν παράτολμη. Πλέον δεν είναι.

nytimes.com