Η Καταλονία στον αστερισμό της "δημιουργικής ασάφειας"
11/10/2017 11:00
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Καταλονία στον αστερισμό της "δημιουργικής ασάφειας"

Μετά την ομιλία του επικεφαλής της Generalitat, Carles Puigdemont στο περιφερειακό κοινοβούλιο της Καταλoνίας, το καταλανικό ζήτημα πέρασε για τα καλά στη σφαίρα της "δημιουργικής ασάφειας”. Και μόνο η πολλαπλότητα των απόψεων σχετικά με το αν ο Puigdemont προχώρησε όντως σε ανακήρυξη ανεξαρτησίας ή όχι το εικονογραφεί αυτό χαρακτηριστικά.

Κατά το CUP (Ψηφοδέλτιο Λαϊκής Ενότητας) της αντικαταπιταλιστικής, αντιευρωπαϊκής Αριστεράς, που με τους δέκα βουλευτές του προσφέρει εξωτερική στήριξη στην κυβέρνηση Puigdemont, η συνεδρίαση του περιφερειακού κοινοβουλίου συνιστά μια μεγάλη "χαμένη ευκαιρία” και ο επικεφαλής της Generalitat "θα όφειλε να έχει προβεί” σε ανακήρυξη ανεξαρτησίας.

Με ισχυρή δόση χαιρεκακίας, το publico.es αποτυπώνει σε φωτορεπορτάζ τα "8 δευτερόλεπτα της καταλανικής ανεξαρτησίας” ήτοι τον ενθουσιασμό αφενός των συγκεντρωμένων στο κέντρο της Βαρκελώνης αυτονομιστών, μόλις ο Puigdemont ανέφερε ότι θα "ακολουθήσει” την εντολή που έδωσε το δημοψήφισμα, και την απογοήτευσή τους αφετέρου όταν με την επόμενη φράση του ο επικεφαλής της περιφερειακής κυβέρνησης έθεσε τρόπον τινά σε αναμονή την απόσχιση της Καταλoνίας, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα διαλόγου με τη Μαδρίτη.

(Ο Καταλανός ηγέτης στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι ο συμφωνημένος τότε με τη Μαδρίτη καταστατικός χάρτης της καταλανικής αυτονομίας ακυρώθηκε το 2006 από αυτούς που "εξαπέλυσαν αντικαταλανική εκστρατεία για να εξασφαλίσουν με κάθε τίμημα την εξουσία στην Ισπανία" δηλ. το Λαϊκό Κόμμα, ενώ σε μία ενδιαφέρουσα για κεντροδεξιό πολιτικό παραδοχή είπε ότι το Σύνταγμα του 1978 από κάποιους αντιμετωπιζόταν ως το τέλος της διαδρομής, ενώ για τους Καταλανούς αποτελούσε προϊόν μιας "μετάβασης", υπονοώντας ότι οι τότε συμβιβασμοί με τον φρανκισμό προορίζονταν κάποια στιγμή να ξεπεραστούν).

Κατά την αντιπρόεδρο της ισπανικής κυβέρνησης Soraya Saenz de Santamaria, ο Puigdemont "δεν ξέρει πού πατά και τι θέλει”. Όμως, η κυβέρνηση Rajoy εκτιμά, σύμφωνα με πηγές, ότι ο Καταλανός ηγέτης προχώρησε έστω και "υπόρρητα” σε ανακήρυξη αναξαρτησίας, άρα και ξεπέρασε την "κόκκινη γραμμή”. Εξ ού και μετά από μία πρώτη συνεδρίαση του κυβερνητικού συμβουλίου ασφαλείας θα ακολουθήσει το πρωϊ της Τετάρτης η σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου, ώστε να εξετασθούν τρόποι αντιμετώπισης της "πρόκλησης”.

Είναι δεδομένο ότι, στηριζόμενη και στην μεγάλη ασυμμετρία δυνάμεων, η Μαδρίτη επιδιώκει να αντιμετωπίσει την κρίση με πυγμή - εν προκειμένω, πιθανότατα, με την ενεργοποίηση, για πρώτη φορά στα χρονικά, του άρθρου 155 του ισπανικού Συντάγματος που θα καταλύει την Generalitat, καθώς και με συλλήψεις των ηγετών των στασιαστών.

Όμως ο ελιγμός Puigdemont φαίνεται ότι φέρνει καταρχάς δυσκολίες στη Μαδρίτη. Όπως συνέβη και με την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος την 1η Οκτωβρίου, οι Καταλανοί αυτονομιστές πέτυχαν και πάλι μιαν επικοινωνιακή νίκη, εφόσον εμφανίζονται ως οι διαλλακτικοί, ενώ η άλλη πλευρά δείχνει οχυρωμένη σε έναν άκαμπτο και αυταρχικό λεγκαλισμό.

Η επιτυχία αυτή είναι ακόμη μεγαλύτερη, αν αναλογιστεί κανείς ότι η Βαρκελώνη αποδεικνύεται ότι δεν είχε στην πραγματικότητα κανένα σχέδιο και μέσο για να υποστηρίξει την αποσχιστική δυναμική που δρομολόγησε. Πρόκειται ταυτοχρόνως για blame game και για προσπάθεια διάσωσης της ιδέας του "καταλανισμού” από τον ίλιγγο που προκαλούν οι εξελίξεις στους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους.

Οι αντιφάσεις περισσεύουν: από τη μια οι κάμερες όλων των διεθνών μέσων καταγράφουν την "υποχώρηση” του Puigdemont και από την άλλη η συνεδρίαση του τοπικού κοινοβουλίου ολοκληρώνεται με τη συνυπογραφή ενός κειμένου, αμφίβολης νομικής υπόστασης, με το οποίο καλούνται τα άλλα έθνη να αναγνωρίσουν την ανεξάρτητη Καταλονία.

Ο επικεφαλής της Generalitat καταγγέλλει ότι στη Μαδρίτη δεν έχει απομείνει κανένας θεσμός με τον οποίο να μπορεί να συνομιλήσει κανείς και από την άλλη κλείνει την αγόρευσή του προτείνοντας ακριβώς έναν διάλογο του οποίου δεν είναι σαφές το περιεχόμενο και τον οποίο δεν προτίθεται να αποδεχθεί η άλλη πλευρά.

Άλλωστε, ο διάλογος προαπαιτεί και έναν αποτελεσματικό "τρίτο” που θα λειτουργήσει μεσολαβητικά. Όμως επ' αυτού κρίσιμη είναι η αντίφαση που αντιμετωπίζει και η ευρωπαϊκή πλευρά. Οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες, με πρώτον τον Emmanuel Macron, αρνούνται να αντιμετωπίσουν ισότιμα τον συνταγματικό πρωθυπουργό Rajoy με τον Puigdemont, ο οποίος ηγείται αποσχιστικής προσπάθειας. Ούτε, πάλι, η Μαδρίτη μπορεί να δεχθεί εξωτερική μεσολάβηση σε ένα ζήτημα που θεωρεί εσωτερικό της. Ωστόσο, από την άλλη πλευρά εντείνεται η αντικειμενική πίεση προς την Ε.Ε. να "κάνει κάτι”. Η απάθεια μπροστά σε μία κλιμακούμενη κρίση που μπορεί να απειλήσει την πολιτική και πρωτίστως οικονομική ευστάθεια όλων των πλευρών, δεν είναι σοφή τακτική.

capital.gr