Γιατί οι Κούρδοι δεν χρειάζονται μόνο όπλα
21/10/2015 12:40
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γιατί οι Κούρδοι δεν χρειάζονται μόνο όπλα

Οι ΗΠΑ πρέπει να αλλάξουν την πολιτική τους απέναντι στους Κούρδους, προς αποφυγή επέκτασης της «μόλυνσης» στο Ιράκ και τη Συρία, σχολιάζουν οι Cale Salih, επισκέπτης ερευνητής στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων και Maria Fantappie, ανώτερος αναλυτής στο Ιράκ για την Ομάδα Διεθνών Κρίσεων.

Απ’ όταν το Ισλαμικό Κράτος άρχισε την κατάληψη σημαντικών εδαφών στη βόρεια Συρία και το Ιράκ, οι υπεύθυνοι πολιτικοί και οι αναλυτές έχουν επικεντρωθεί κυρίως στο ζήτημα του κατά πόσον θα πρέπει η Αμερική να εξοπλίσει τους Κούρδους για την καταπολέμηση της τζιχαντιστικής ομάδας. Αλλά αυτή η συζήτηση παραβλέπει κάτι σημαντικό στην κουρδική πολιτική της Αμερικής: ενώ η στρατιωτική υποστήριξη για τους Κούρδους στο Ιράκ και τη Συρία έχει αυξηθεί, η ανάπτυξη ενός αντίστοιχου πολιτικού οδικού χάρτη για την αντιμετώπιση των κουρδικών οντοτήτων στην περιοχή έχει μείνει πίσω. Η αποκλειστική εστίαση της Ουάσιγκτον στην ενεργοποίηση των Κούρδων για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους κινδυνεύει να δημιουργήσει νέα προβλήματα που θα μπορούσαν να μολύνουν το Ιράκ και τη Συρία για πολύ περισσότερο καιρό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν ότι αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα: Πρέπει να εξοπλίσουν τους Κούρδους για να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος, αλλά είναι δύσπιστοι όσον αφορά το να «ανάψουν φωτιές» στις πολιτικές προσδοκίες των Κούρδων. Προκειμένου να καταπολεμηθεί το Ισλαμικό Κράτος κατά μήκος μιας μεγάλης πρώτης γραμμής στη Συρία και το Ιράκ, η Αμερική χρειάζεται βοήθεια από τις κουρδικές δυνάμεις και στις δύο χώρες. Για το σκοπό αυτό, έχει παράσχει στρατιωτική βοήθεια προς την Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν στο Ιράκ και συντονισμένες αεροπορικές επιδρομές με την κυρίαρχη κουρδική ένοπλη δύναμη στη Συρία, τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG).

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση Ομπάμα δεν έχει προβεί στην ενίσχυση των ημι-αυτόνομων οργάνων του ιρακινού Κουρδιστάν, κυρίως λόγω της ανησυχίας ότι αυτές θα μπορούσαν μια μέρα να είναι τα δομικά στοιχεία της ανεξαρτησίας των Ιρακινών-Κούρδων. Επιπλέον, η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια ωφέλησε τις κουρδικές δυνάμεις που συνδέονται με συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα και όχι συνολικά τον στρατιωτικό θεσμό της περιοχής. Αυτό συμβαίνει επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες και πολλοί από τους περιφερειακούς συμμάχους τους ανησυχούν ότι μία κουρδική απόσχιση από το Ιράκ θα προκαλέσει περισσότερα απρόβλεπτα και χάος, μεταξύ άλλων υποδαυλίζουν τα αυτονομιστικά αισθήματα των Κούρδων σε γειτονικές χώρες, με αποτέλεσμα να διακινδυνεύσει η κατάρρευση της περιφερειακής τάξης.

Στην πραγματικότητα, όμως, η ανεξαρτησία είναι εξαιρετικά απίθανο σενάριο για λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με την αμερικανική πολιτική. Αυτοί περιλαμβάνουν τις παγιωμένες διαιρέσεις μεταξύ των Κούρδων του Ιράκ και την αυξανόμενη εξάρτηση των Κούρδων από τις περιφερειακές δυνάμεις όπως το Ιράν και η Τουρκία, που απορρίπτουν την ιδέα της ανεξαρτησίας των Κούρδων οριστικά. Παρά το γεγονός ότι η ανεξαρτησία παραμένει συναισθηματικά μια ισχυρή φιλοδοξία μεταξύ πολλών Κούρδων, έχει καταστεί στην πράξη περισσότερο ένα πολιτικό χαρτί για να παίξουν ορισμένοι Κούρδοι ηγέτες του Ιράκ, παρά ένα βιώσιμο πολιτικό σχέδιο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν προσεκτικές ώστε να μην θέσουν σε κίνδυνο τη στρατηγική σχέση τους με την Τουρκία. Θα μπορούσαν να διακινδυνεύσουν να προκαλέσουν την οργή της Τουρκίας μόνο για ένα λόγο: για να βοηθήσουν τις YPG στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους. Την περασμένη εβδομάδα, αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις φέρεται να έριξαν από αέρος 50 τόνους πυρομαχικών στις δυνάμεις, ανάμεσά τους και πολλοί μαχητές των YPG στη βόρεια Συρία. Ενώ εξοπλίζει αυτούς τους Κούρδους της Συρίας, η Ουάσιγκτον έχει απομακρυνθεί από την διπλωματική εμπλοκή με το πολιτικό τμήμα των YPG, το Συριακό Δημοκρατικό Κόμμα Ένωσης, ή το PYD (η Τουρκία βλέπει το PYD ως δυνητική απειλή εξαιτίας των δεσμών της με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, PKK)

Το πρόβλημα με την ενίσχυση της στρατιωτικής δύναμης των Κούρδων, χωρίς μια παράλληλη πολιτική πρωτοβουλία είναι ότι η Αμερική δεν έχει θέσει σαφείς περιορισμούς σε αυτό που οι Κούρδοι μπορούν να κάνουν με πρωτόγνωρη δύναμη και δεν τους έχει δώσει εγγυήσεις για το τι μπορούν να περιμένουν στο μέλλον. Αυτό έχει μειώσει την ικανότητα της Αμερικής να επηρεάζει τους κούρδους συμμάχους της, παρ 'όλο που εκτείνονται πέρα από τα παραδοσιακά σύνορα τους.

Στο Ιράκ, κουρδικές δυνάμεις έχουν μετακινηθεί σε εθνικά μικτές περιοχές, όπου ασκούν τώρα τον de facto έλεγχο. Γνωρίζοντας ότι η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια έρχεται μόνο για έναν σκοπό - την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους – οι Κούρδοι μαχητές έχουν συστήσει βιαστικά τον έλεγχο επί του εδάφους. Έχουν χρησιμοποιήσει το στρατιωτικό πλεονέκτημά τους για να υποτάξουν τους ντόπιους μη-Κούρδους στο Κιρκούκ και άλλα αμφισβητούμενα εδάφη, σπέρνοντας αισθήματα αμοιβαίας δυσπιστίας και εκδίκησης.

Στη βόρεια Συρία, οι κουρδικές δυνάμεις έχουν εργαστεί γρήγορα για να εδραιώσουν τον έλεγχό τους, με στόχο να παίξουν αναπόφευκτο ρόλο στο μέλλον της χώρας. Ωστόσο, η προώθηση των Κούρδων σε περιοχές που δεν είναι κατά κύριο λόγο κουρδικές προκάλεσαν την εχθρότητα από άλλες ομάδες. Η παλιά ρητορική της κυβέρνησης της Συρίας, ότι όλοι οι Κούρδοι της Συρίας είναι «αποσχιστές», τώρα επαναλαμβάνεται από μη-κουρδικές ομάδες της αντιπολίτευσης που αγωνίζονται ενάντια στο καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Η αποκλειστικά στρατιωτική εστίαση της Αμερικής έχει ενθαρρύνει τους Κούρδους να επενδύσουν δυσανάλογα στις στρατιωτικές τους επιτυχίες. Αυτή η προσέγγιση έχει αποξενώσει μη κουρδικές κοινότητες που ζουν σήμερα υπό κουρδική εξουσία, ενώ αύξησε τον ενδο-κουρδικό ανταγωνισμό για την πρόσβαση στην ξένη στρατιωτική υποστήριξη. Το PYD, για παράδειγμα, μπορεί τώρα να επιδιώξει μια σχέση με τη Ρωσία ή να χρησιμοποιήσει την προοπτική μιας τέτοιας συνεργασίας ως μέσο για να αποκτήσει μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη. Όλα αυτά καθιστούν τον άμεσο στόχο της Ουάσιγκτον, για μια συντονισμένη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους και τον μακροπρόθεσμο στόχο της άρσης των συνθηκών που επέτρεψαν στην ομάδα να δημιουργηθεί, ακόμα πιο άπιαστο.

Η στρατιωτική βοήθεια στους Κούρδους πρέπει να συνδυαστεί με ένα σαφή πολιτικό οδικό χάρτη. Τουλάχιστον, αυτό θα σήμαινε μια αμερικανική δέσμευση για την ανάπτυξη Ιρακινών –Κουρδικών θεσμών και ότι θα συνέβαλε στη μεσολάβηση για τις διαφορές για τον προϋπολογισμό και το πετρέλαιο με τη Βαγδάτη, κάτι το οποίο θα παρέχει κάποιες κρίσιμες εγγυήσεις για την ευημερία της κουρδικής περιοχής. Η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να δώσει μια τέτοια στήριξη για να συμφωνήσουν οι Κούρδοι σε αντάλλαγμα στη δημιουργία κοινής ασφάλειας και διοικητικών ρυθμίσεων με ντόπιους μη-κουρδικούς φορείς στα αμφισβητούμενα εδάφη.

Στη Συρία, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ταιριάξουν τη στρατιωτική υποστήριξή τους προς την YPG με την πολιτική δέσμευση τους στο PYD. Σε αντάλλαγμα, οι Κούρδοι της Συρίας θα μπορούσαν να δεσμευτούν για την αντιμετώπιση των τουρκικών ανησυχιών, με το να απομακρυνθούν από την πάλη του PKK κατά της Τουρκίας. Για να γίνει αυτό, το PYD και το YPG θα πρέπει να εφαρμόσουν τις προηγούμενες συμφωνίες συνεργασίας με τις ιρακινές κουρδικές ομάδες που έχουν στενές σχέσεις με την τουρκική κυβέρνηση και να μοιραστούν την εξουσία λήψης αποφάσεων με αραβικές παρατάξεις της αντιπολίτευσης που υποστηρίζονται από την Τουρκία. Όλα αυτά θα δώσουν στην Ουάσιγκτον μεγαλύτερη επιρροή στις κουρδικές δυνάμεις της Συρίας, πριν προωθηθούν περαιτέρω σε μικτές ή μη κουρδικές περιοχές.

Η Αμερική πρέπει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τους Κούρδους αυστηρά ως στρατιωτικούς συμμάχους. Σε αντίθετη περίπτωση, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να καταλήξει να συμβάλλει ακριβώς στο είδος της περιφερειακής αστάθειας που η πολιτική της έχει ως σκοπό να αποτρέψει.

nytimes.com

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.