Γιατί μια συμμαχία κατά του ISIS είναι εύκολη στα λόγια και δύσκολη στην πράξη
19/11/2015 14:41
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γιατί μια συμμαχία κατά του ISIS είναι εύκολη στα λόγια και δύσκολη στην πράξη

Με την επίθεση σε πολιτικούς στόχους πέρα από το έδαφός του, το Ισλαμικό Κράτος έχει καταφέρει αυτό που φαινομενικά οι διπλωμάτες απέτυχαν να κάνουν. Ξαφνικά, η διεθνής τάξη έχει πληγεί, σύροντας τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και τη Γαλλία μαζί σε μια πιθανή συμμαχία εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Κάθε μια από τις επί χρόνια δυνάμεις έχει τώρα τους δικούς της λόγους για τους οποίους θέλει να καταστρέψει το Ισλαμικό Κράτος μετά τις αμείλικτες επιθέσεις εναντίον αμάχων στο Παρίσι και την κατάρριψη ενός ρωσικού επιβατικού αεροσκάφους που μετέφερε τουρίστες. Ο πρόεδρος Ομπάμα έχει διατάξει στις υπηρεσίες πληροφοριών να παρέχουν διευκόλυνση στις γαλλικές αεροπορικές επιθέσεις και υποστήριξε ότι ήταν ανοιχτός σε στενότερη συνεργασία με τη Ρωσία.

Αλλά μέχρι στιγμής, η συμμαχία αυτή παραμένει σε μεγάλο βαθμό θεωρητική. Παρότι ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ αναλαμβάνει το ρόλο του γεφυροποιού με αλλεπάλληλα ταξίδια την επόμενη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα, ισχυρές φυγόκεντρες δυνάμεις εξακολουθούν να τραβούν τους επίδοξους συνεργάτες, καθώς τα ανταγωνιστικά εθνικά συμφέροντα προκαλούν τις προκλήσεις να μεταφραστεί αυτή πρόσφατη κοινή φιλοδοξία σε μια διαρκή συνεργασία με την πάροδο του χρόνου.

Ο Ομπάμα και ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχουν θεμελιώδεις διαφωνίες σχετικά με μια σειρά από ζητήματα που δεν έχουν διαλυθεί από τις επιθέσεις του Παρισιού. Αυτά που τους χωρίζουν είναι ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας και η ανάμιξη της στην ανατολική Ουκρανία, οι προσπάθειες της Μόσχας να δαιμονοποιήσουν την Ουάσιγκτον και να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη στην δέσμευση του ΝΑΤΟ για συλλογική άμυνα και η υποστήριξη του Κρεμλίνου στον προέδρο της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ. «Είναι σίγουρα κάτι καλό για εμάς και κάτι καλό για τη Γαλλία, να έχουμε μια πιο συντονισμένη προσέγγιση προς αυτές τις αεροπορικές επιδρομές στη Συρία», δήλωσε η Κάρεν Ντονφράιντ, πρώην σύμβουλος του Λευκού Οίκου επί Ομπάμα και νυν πρόεδρος του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ των Ηνωμένων Πολιτειών. «Αλλά το πόσο αφοσιωμένη είναι η Ρωσία πραγματικά στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, δεν νομίζω ότι το γνωρίζει πραγματικά κάποιος από εμάς. Παραμένω σκεπτική για το αν τα συμφέροντά μας συγκλίνουν εδώ».

Ο Στρόμοουμπ Τάλμποτ, πρόεδρος του Brookings Institution και πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, δήλωσε ότι οποιαδήποτε πραγματική συμμαχία θα απαιτούσε μια ριζοσπαστική αλλαγή στην προσέγγιση των Ρώσων προς τη Συρία, όπου λένε ότι προσπαθούν να καταπολεμήσουν την τρομοκρατία, αλλά εμφανίζονται περισσότερο αποφασισμένοι για την παραμονή του Άσαντ. «Συνεχίζουν να λένε ότι είναι μέρος της λύσης. Αλλά λένε ότι είναι μέρος της λύσης και κάνουν σα να είναι μέρος του προβλήματος».

Ακριβώς πόσο πολύπλοκη θα είναι η δημιουργία μιας τέτοιας συμμαχίας υπογραμμίστηκε την Τετάρτη, όταν γάλλοι διπλωμάτες στα Ηνωμένα Έθνη άρχισαν τις συζητήσεις με τους ομολόγους τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας σχετικά με τα σχέδια μέτρων εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Ο Γάλλος πρεσβευτής, Φρανσουά Ντελάτρ, τα περιέγραψε ως «μικρά, ισχυρά και επικεντρωμένα στην καταπολέμηση του κοινού μας εχθρού». Αλλά ενώ η Γαλλία ετοιμαζόταν να μοιραστεί τα μέτρα με τους διπλωμάτες του Συμβουλίου, η Ρωσία έκανε τη δική της πρόταση, ανασταίνει ένα σχέδιο ψηφίσματος που δεν οδήγησε πουθενά το περασμένο φθινόπωρο, διότι επέμεινε στη συνεργασία με την κυβέρνηση των χωρών που πλήττονται από την τρομοκρατία - στην περίπτωση της Συρίας, με τον Άσαντ. Ο Βιτάλι Τσούρκιν, ο Ρώσος πρέσβης, είπε ότι η αποτυχία να συνεργαστούν με την κυβέρνηση «σίγουρα αποδυναμώνει τη δυνατότητα του κοινού αγώνα κατά των τρομοκρατών».

Διπλωμάτες ανέφεραν κατ' ιδίαν ότι ο Ομπάμα ήταν δύσπιστος, αλλά σε συναντήσεις στην Τουρκία, τις Φιλιππίνες, την Αυστρία και το Παρίσι κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών, ο ίδιος και ο υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι συγκράτησαν τις επιφυλάξεις τους και έθιξαν το ενδεχόμενο η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες να συνεργαστούν για να νικήσουν το Ισλαμικό Κράτος.

Μετά τη συνάντησή του με τον Πούτιν το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Τουρκία, ο Ομπάμα δήλωσε στη Μανίλα την Τετάρτη ότι η Ρωσία ήταν «ένας εποικοδομητικός εταίρος» στις συνομιλίες στη Βιέννη, αναζητώντας έναν οδικό χάρτη για την κατάπαυση του πυρός στο συριακό εμφύλιο πόλεμο που έχει προκαλέσει την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους. Αλλά για περαιτέρω συνεργασία, είπε, ο Πούτιν πρέπει να ασχολείται λιγότερο με τους αντάρτες της Συρίας που υποστηρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και περισσότερο με το Ισλαμικό Κράτος. «Το πρόβλημα είναι πως στην αρχική στρατιωτική εισβολή τους στη Συρία, επικεντρώθηκαν περισσότερο στην ενδυνάμωση του προέδρου Άσαντ», είπε ο Ομπάμα. Αν ο Πούτιν «μετατοπίσει την εστίαση του και την εστίαση του στρατού του στην κύρια απειλή, η οποία είναι το ISIL, τότε αυτό είναι που θέλουμε να δούμε».

Ο Ολάντ, υπό τεράστια πίεση στο εσωτερικό μετά τις επιθέσεις, προσπαθεί να πάρει τη διπλωματική πρωτοβουλία. Διαισθανόμενος μια ευκαιρία για επαναπροσέγγιση, σχεδιάζει να ταξιδέψει στην Ουάσινγκτον την Τρίτη για να συναντηθεί με τον Ομπάμα και στη συνέχεια στη Μόσχα για να συναντηθεί με τον Πούτιν. Ο Ολάντ δήλωσε την Τετάρτη ότι θέλει να σφυρηλατήσει «έναν μεγάλο συνασπισμό» που θα ενεργήσει «αποφασιστικά» εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Κατά την επιδίωξη ενός τέτοιου συνασπισμού, ο Ολάντ ήταν προσεκτικός, ώστε να μην ζητήσει από την συμμαχία του ΝΑΤΟ να επέμβει για την άμυνα της Γαλλίας σύμφωνα με το άρθρο 5, το οποίο υποχρεώνει τα μέλη να βοηθήσουν το ένα το άλλο σε περίπτωση επίθεσης. Το άρθρο αυτό έχει προβληθεί μόνον μία φορά, μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001.

Δεδομένης της άκαμπτης αντίστασης του Ομπάμα για την αποστολή μεγάλου αριθμού αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων στη Συρία ή το Ιράκ, ένας Γάλλος διπλωμάτης δήλωσε την Τετάρτη ότι το Παρίσι δεν είχε πρόθεση να φέρει σε δύσκολη θέση τον Ομπάμα «ζητώντας του το αδύνατο». Αντ' αυτού, για να διευρύνει τη διπλωματική υποστήριξη στη Γαλλία, ο Ολάντ επικαλέστηκε ένα ασυνήθιστο άρθρο στην Συνθήκη της Λισαβόνας της ΕΕ. Το άρθρο 42.7 ορίζει ότι εάν ένα μέλος υποστεί «ένοπλη επίθεση στο έδαφός του», τα άλλα μέλη έχουν «υποχρέωση να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους», σε συνέπεια με τις υποχρεώσεις τους στο ΝΑΤΟ.

Ερωτηθείς στο Twitter γιατί η Γαλλία επικαλέστηκε τη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι το κεφάλαιο του ΝΑΤΟ, ο Ζεράρ Αρόντ, ο Γάλλος πρέσβης στην Ουάσιγκτον, έγραψε ότι ένας από τους λόγους ήταν «ο διάλογος με τη Ρωσία». Το συμπέρασμα ήταν ότι η Ρωσία είναι εχθρική απέναντι στο ΝΑΤΟ και ως εκ τούτου, επικαλούμενη τη βοήθεια της συμμαχίας μπορεί να ήταν προκλητική απέναντι στη Μόσχα.

Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ψήφισαν ομόφωνα να στηρίξουν τη Γαλλία, αλλά η συνθήκη δεν τους δεσμεύει για στρατιωτική δράση και η ανταλλαγή πληροφοριών είναι ήδη αρκετά ανεπτυγμένη. Καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν ήταν τόσο πρόθυμη να αντιμετωπίσει τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό όσο οι Γάλλοι, στο εσωτερικό και στο Μάλι, στο Ιράκ και στη Συρία. Ακόμη και η Βρετανία, με νωπές τις μνήμες από τη συμμετοχή της στην εισβολή στο Ιράκ το 2003, δεν ήταν διατεθειμένη να χτυπήσει στο εσωτερικό της Συρίας. Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον έχει υποσχεθεί να επιδιώξει την έγκριση του Κοινοβουλίου πριν από την δράση στη Συρία και να προχωρήσει μόνο αν έχει «μια σαφή πλειοψηφία». Η εκλογή του Τζέρεμι Κόρμπιν, του νέου σκληροπυρηνικού αριστερού ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, δεν έχει διευκολύνει την κατάσταση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη και η Ρωσία είχαν στιγμές μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, όταν τα συμφέροντά τους συνέκλιναν. Ο Γούολτερ Σλόκοουμπ, πρώην Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, υπενθύμισε ότι οι αμερικανικές και ρωσικές ένοπλες δυνάμεις συνεργάστηκαν στη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο. Στη Βοσνία, είπε, «όλα πήγαν καλά, αλλά αυτό ήταν ένα διαφορετικό περιβάλλον από τη Ρωσία και σχεδόν εντελώς ευνοϊκό». Η κυβέρνηση Ομπάμα υποψιάζεται ότι, πέρα από την ενίσχυση στον Άσαντ, ο πραγματικός στόχος της Ρωσίας στη Συρία είναι να αποσπάσει την προσοχή από την Ουκρανία – με το να διαπραγματεύεται στην πραγματικότητα το status quo σε αντάλλαγμα για συνεργασία στη Μέση Ανατολή. «Είμαστε πρόθυμοι να εγκαταλείψουμε την Ουκρανία;» ρώτησε ο Ιβο Ντάαλντερ, πρώην πρεσβευτής του Ομπάμα στο ΝΑΤΟ και νυν πρόεδρος του Συμβουλίου του Σικάγο για τις παγκόσμιες υποθέσεις. «Φοβάμαι ότι έχουμε πέσει σε αυτή την παγίδα».

Πέρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και την Ευρώπη, υπάρχουν και άλλοι παίκτες στη Συρία, ιδιαίτερα η Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ και τη Σαουδική Αραβία. Ο Κέρι έχει εργαστεί ώστε να επιτευχθεί συναίνεση μεταξύ τους. Αλλά, όπως υποστηρίζει ο Ντάαλντερ, «εκτός από τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε αυτό το σημείο κανείς δεν σκέφτεται ότι το να κυνηγήσει το ISIS είναι η βασική προτεραιότητα». Χωρίς αυτό, είπε, «δεν το βλέπω ως μια νέα συμμαχία».

nytimes.com

ΣΧΟΛΙΑ

  1. OΔΥΣΣΕΥΣ avatar
    OΔΥΣΣΕΥΣ 19/11/2015 16:22:17

    Πάντως ο Ολλάντ με την ουσιαστική και βαθειά συμμαχία του με δεσμούς αίματος πλέον με την Ρωσία, πέτυχε το αδιανότο, απο μονοψήφιο βαθμό δημοτικότητας να φτάσει στο 75-80%! όπως ο Πούτιν! Και φυσικά, όσο κι αν το Τραπεζιτικό και το πετρελαικό λόμπυ εμποδίζουν τον Ομπάμα, δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει κι αυτός, κι έτσι έστειλε τελικά το αεροπλανοφόρο του κατά των Τζιχαντιστών. Το αν θα έχουν και αυτοί την τύχη του Μιλόσεβιτς είναι πλέον θέμα ημερών...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.