Γιατί "για ακόμα μια φορά, η Αριστερά θα αποτύχει να καταδικάσει τον ισλαμισμό"
18/08/2017 22:04
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γιατί "για ακόμα μια φορά, η Αριστερά θα αποτύχει να καταδικάσει τον ισλαμισμό"

"Πού είναι η καταδίκη της Αριστεράς για τους φασίστες της Βαρκελώνης;" αναρωτιέται ο Tom Harris.

Ο ίδιος ο Εξολοθρευτής, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, έγινε αγαπητός για ακόμα μία φορά σε εκατομμύρια Αμερικανούς, δημοσιοποιώντας ένα βίντεο στο οποίο καταδικάζει όσους συμμετείχαν στις διαδηλώσεις νεοναζισμού στο Σάρλοτσβιλ την περασμένη εβδομάδα. Ο πρώην Ρεπουμπλικανός πολιτικός αναφέρει ακόμη και την προσωπική του εμπειρία να μεγαλώσει στην Αυστρία παράλληλα με "διαλυμένους άνδρες" που είχαν εξαπατηθεί από την ιδεολογία του Χίτλερ.

Είναι ισχυρά πράγματα που θα υπενθυμίσουν στους απελπισμένους Δημοκρατικούς ότι οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είναι ο εχθρός και ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μάλλον αυτός που ξεχωρίζει μέσα στο GOP και όχι ο πολιτικός κληρονόμος του Λίνκολν, του Αϊζενχάουερ ή του Ρίγκαν. Εν τω μεταξύ, στην Ευρώπη, πήγαμε για ύπνο χθες το βράδυ, πάλι, με μια νέα επίθεση εναντίον αμάχων από τους σύγχρονους φασίστες. Οι τρομοκράτες που σκότωσαν 13 αθώους στη Βαρκελώνη και τραυμάτισαν άλλους εκατό δεν διαμαρτύρονταν για την αφαίρεση των αγαλμάτων. Δεν πόζαραν με ναζιστικές σημαίες για selfies, έτσι ώστε οι φίλοι τους από το Γυμνάσιο να τους κάνουν "like" στο Facebook. Αυτά δεν ήταν τα θραύσματα μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, που πικράθηκαν επειδή ο σύγχρονος κόσμος (και ίσως οι φίλες τους) είχαν προχωρήσει χωρίς αυτούς. Αυτοί ήταν οι σωστοί φασίστες, υπόχρεοι σε μια αλλοιωμένη θρησκευτική ιδεολογία που δεν συγκρούεται με καμία αντιπολίτευση, που επιδιώκει να τοποθετήσει ολόκληρο τον κόσμο κάτω από ένα δικτατορικό, θεοκρατικό καθεστώς και να μετατρέψει τους μη πιστούς σε σκλάβους ή στάχτες.

Αλλά η Ευρώπη, όσον αφορά τους περισσότερους Αμερικανούς, είναι μια μακρινή χώρα για την οποία γνωρίζουν ελάχιστα, οπότε δεν πρέπει να περιμένουμε από τον Σβαρτσενέγκερ να φτιάξει και άλλο βίντεο στο οποίο θα επιτίθεται στο Isil σύντομα. Οι δικές του ανησυχίες και φόβοι είναι ευλόγως εστιασμένοι στα γεγονότα και στους αξιωματούχους του Οβάλ Γραφείου, και μάλλον πιο κοντά στο εσωτερικό.

Αλλά τι γίνεται με τη βρετανική Αριστερά; Τι γίνεται με εκείνους που πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας εβδομάδας στα πληκτρολόγια τους, εξαπολύοντας μύδρους ενάντια στους νέο-Συνομοσπονδιακούς του παλαιού Νότου; Πού είναι η καταδίκη τους για τους φασίστες της Βαρκελώνης;

Σίγουρα, θα καταδικάσουν τους τρομοκράτες και θα μεταφέρουν τις "σκέψεις και τις προσευχές τους" για τα θύματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα οργανωθούν μερικές φωτογενείς συγκεντρώσεις με αναμμένα κεριά, συνοδεία live-streaming. Αλλά την περασμένη εβδομάδα ήταν πολύ πρόθυμοι να αναλύσουν την ιδεολογία που προκάλεσε τους παθιασμένους κυματισμούς της σβάστικας, να προειδοποιήσουν για την αναβίωση του φασισμού που μισεί τις μειονότητες και τιμά τα εγκλήματα του 1933-45.
Έγιναν αναφορές στις ημέρες δόξας του βρετανικού αντιφασισμού και, αναπόφευκτα, στην Cable Street, όπου η Βρετανική Ένωση Φασιστών του Όσβαλντ Μόσλεϊ συγκρούστηκε με αντιφασίστες διαδηλωτές τρία χρόνια πριν ξεσπάσει ο Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος. Τώρα, αυτή είναι μια μορφή φασισμού με την οποία η Αριστερά μπορεί να αισθάνεται άνετα: δυτική και άσπρη.

Αυτό που ακόμα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει - ακόμη και τώρα, μετά από εκατοντάδες θανάτους στα χέρια τους - είναι ο ισλαμιστικός φασισμός. Είναι ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό του βρετανικού αριστερισμού ότι οι έγχρωμοι άνθρωποι είναι θύματα, και όχι δράστες. Γι' αυτό, κάθε φορά που γίνεται μια νέα επίθεση, η Αριστερά αδημονεί μόνο να αποδώσει ευθύνη στα λευκά θύματα - η κυβέρνησή τους θα πρέπει να έχει εκμεταλλευτεί μουσουλμανικές χώρες ή να έχει πάρει μέρος σε μια "παράνομη" εισβολή. Μόνο που δεν λένε ότι "αυτό τους εξυπηρετεί", αν και η αγαπημένη προεκλογικά οργάνωση του Τζέρεμι Κόρμπιν Stop the War έλεγε ακριβώς αυτό (ότι τα θύματα "θερίζουν τις θύελλες της εξωτερικής πολιτικής της Δύσης") μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015.
Ναι, οι αρθρογράφοι της Αριστεράς θα καταδικάσουν την επίθεση, αλλά πολλοί αντιστέκονται στο να προχωρήσουν σε αυτό το επιπλέον βήμα και να φέρουν το ίδιο επίπεδο ανάλυσης στα κίνητρα των τρομοκρατών της Βαρκελώνης όπως έκαναν και με τους διαδηλωτές στο Σάρλοτσβιλ. Δεν θα καταδικάσουν τον ισλαμισμό ούτε θα παραδεχτούν ότι μια τέτοια ιδεολογία δεν έχει καμία σχέση με το ίδιο το Ισλάμ.

Και για άλλη μια φορά, καθώς το βρετανικό κοινό δεν χρειάζεται να πειστεί για τα κοινά θρησκευτικά και πολιτισμικά κίνητρα των συμμοριών βιασμών παιδιών στις βρετανικές πόλεις, έτσι βρίσκονται μπροστά από την Αριστερά - και το Εργατικό Κόμμα ειδικότερα - στην αναγνώριση των θρησκευτικών κινήτρων του Isil και όσων το ακολουθούν. Αυτό δεν τους κάνει ρατσιστές ή ισλαμοφοβικούς - σημαίνει απλώς ότι είναι σε θέση να διαβάσουν και να αντλήσουν λογικά συμπεράσματα.

Όταν κάποιος τρομοκράτης φωνάζει "Allahu akbar!" πριν χτυπήσει θαρραλέα με ένα μαχαίρι μια άοπλη γυναίκα ή ανατινάξει τον εαυτό του και τους γύρω του, δεν είναι επειδή είναι μέλος της Γενικής Συνόδου της Εκκλησίας της Αγγλίας. Είναι επειδή είναι ισλαμιστής. Και - ψιθυρίστε αν δεν θέλετε να σας χαρακτηρίσουν ισλαμοφοβικούς- όλοι οι ισλαμιστές είναι, εξ ορισμού, μουσουλμάνοι.

Οι τακτικοί μουσουλμάνοι που τηρούν το νόμο το καταλαβαίνουν αυτό και μισούν τον ισλαμισμό για τον τρόμο που έχει φέρει στον κόσμο και τον φόβο και τη δυσαρέσκεια που έχει δημιουργήσει για τη θρησκεία και τις κοινότητές τους. Και αυτοί -όπως και ο ευρύτερος πληθυσμός - δεν έχουν καμία δυσκολία να κατανοήσουν ότι, ενώ όλοι οι ισλαμιστές είναι μουσουλμάνοι, πολύ λίγοι μουσουλμάνοι είναι ισλαμιστές. Γιατί δεν μπορεί η λευκή μεσαία τάξη να δεχτεί το ίδιο;

Μεγάλο μέρος της δυσκολίας της Αριστεράς σε αυτή την άποψη προέρχεται από ένα καλό μέρος: την κατανόηση της δυστυχίας που φέρνει ο ρατσισμός και την ανησυχία για την προστασία των μειονοτικών κοινοτήτων. Αλλά τίποτα από αυτά δεν δικαιολογεί μια στρατηγική αποφυγής του προβλήματος όταν πρόκειται για την αναγνώριση του ισλαμισμού και την αναγνώριση του περί τίνος πρόκειται.

Για να νικήσεις έναν εχθρό, πρέπει πρώτα να καταλάβεις εξ αρχής γιατί είναι εχθρός σου. Το να ισχυρίζεσαι, όπως κάνουν πάρα πολλοί στην Αριστερά, ότι ο Ισλαμισμός θα εξαφανιζόταν μόνο αν η Δύση συμπεριφερόταν και παραδεχόταν τα αιτήματά του, είναι αυταπάτη σε καταστροφική κλίμακα. Οι ισλαμιστές μας μισούν -και πολλούς συνηθισμένους μουσουλμάνους - επειδή δεν προσυπογράφουμε τις απόψεις τους ή τον τρόπο ζωής τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να ηττηθούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Ήρθε η ώρα να συμμετάσχει και η Αριστερά.

telegraph.co.uk