Γαλλία: Το μέλλον του Ολάντ και η εικόνα της χώρας σε κίνδυνο
26/05/2016 20:53
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γαλλία: Το μέλλον του Ολάντ και η εικόνα της χώρας σε κίνδυνο

Ενώ 2 εκατ. άτομα ετοιμάζονται να φτάσουν στη Γαλλία για το Euro 2016, η χώρα έχει παραλύσει από τις απεργίες, τις ελλείψεις καυσίμων και την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Την ώρα που ο καπνός υψώνεται από την καύση ελαστικών στα γαλλικά διυλιστήρια πετρελαίου από τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων, οι οδηγοί περιμένουν στην ουρά για να αγοράσουν βενζίνη με δελτίο και οι οδηγοί των τρένων και το προσωπικό των πυρηνικών εργοστασίων ετοιμάζονται να συνεχίσουν την απεργία. Καθώς οι γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017 πλησιάζουν, ο Σοσιαλιστής πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ αντιμετωπίζει την πιο σκληρή και πιο εκρηκτική κρίση της θητείας του.

Δεν διακυβεύεται όμως μόνο η πολιτική επιβίωση του Ολάντ, αλλά και η εικόνα της ίδιας της Γαλλίας. Η χώρα ετοιμάζεται να φιλοξενήσει περίπου δύο εκατομμύρια επισκέπτες για το τουρνουά ποδοσφαίρου Euro 2016 σε δύο εβδομάδες, και το σκηνικό δεν είναι ιδανικό: οι απεργίες και οι φόβοι για ελλείψεις καυσίμων, μια ενδεχόμενη παράλυση των μεταφορών, μια τρομοκρατική απειλή, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης και μια ατμόσφαιρα αυξημένης έντασης και βίας μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας στους δρόμους συμπληρώνουν την εικόνα.

Ο Ολάντ, ο λιγότερο δημοφιλής ηγέτης στη σύγχρονη γαλλική ιστορία, τα ποσοστά του οποίου μειώνονται συνεχώς, σύμφωνα με διάφορες δημοσκοπήσεις μεταξύ 13% και 20%, φαίνεται σαν να μην μπορεί να πάει πιο κάτω. Αλλά στην πραγματικότητα έχει γαντζωθεί στην άκρη ενός γκρεμού. Ο σοσιαλιστής ηγέτης θα έπρεπε να περνά τον Μάιο και τον Ιούνιο ελέγχοντας το έδαφος για μια πιθανή υποψηφιότητά του, επαναλαμβάνοντας το μότο του: "τα πράγματα γίνονται όλο και καλύτερα" - έστω και αν περισσότερο από το 70% των Γάλλων δεν πιστεύουν ότι αυτό είναι αλήθεια.

Αντ' αυτού, η Γαλλία πλήττεται από μια εκρηκτική συνδικαλιστική εξέγερση για τις προσβαλλόμενες εργασιακές μεταρρυθμίσεις του Ολάντ. Ο πολιορκούμενος πρόεδρος έχει πλαισιώσει αυτές τις μεταρρυθμίσεις με μια κρίσιμη χαλάρωση της περίφημης άκαμπτης προστασίας της εργασίας στη Γαλλία, τη μείωση της γραφειοκρατίας και κάποιες μικροαλλαγές σε πιο επαχθείς κανόνες που αποτρέπουν τους εργοδότες από το να κάνουν προσλήψεις. Αυτό, υποστήριξε, θα κάνει τη Γαλλία πιο ανταγωνιστική και θα αντιμετωπίσει την πεισματική μαζική απασχόληση που βρίσκεται στην κορυφή το 10% του εργατικού δυναμικού. Αλλά μετά από περισσότερο από δύο μήνες διαδηλώσεων στους δρόμους ενάντια στις εργασιακές αλλαγές, το σκληροπυρηνικό αριστερό συνδικάτο CGT σκλήρυνε ριζικά τη στρατηγική του και τώρα προσπαθεί να καταπνίξει κάθε προμήθεια καυσίμων του έθνους για να αναγκάσει τον Ολάντ να εγκαταλείψουν τις μεταρρυθμίσεις.

Από το εξωτερικό, το σκηνικό μπορεί να φαίνεται σαν κάποιοι Γάλλοι εργάτες στα πετρέλαια να ανεμίζουν σημαίες και να διαμαρτύρονται, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου έτσι. Κατά την τελευταία δεκαετία, οι απεργιακές συγκρούσεις και η συνδικαλιστική μικροπολιτική στη Γαλλία έχουν αντικατασταθεί από μία τάση για διαπραγματεύσεις στα εργασιακά.

Είναι αλήθεια ότι ο δεξιός πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί αντιμετώπισε επίσης μπλόκα στα διυλιστήρια πετρελαίου για τις μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος του 2010. Αλλά η κρίσιμη διαφορά τώρα είναι ότι ο Ολάντ είναι ένας πρόεδρος της αριστεράς που δεν γίνεται αποδεκτός από τους συνδικαλιστές της αριστεράς. Αυτή είναι η πρώτη φορά που μια σοσιαλιστική γαλλική κυβέρνηση αντιμετωπίζει μια πανεθνική εξέγερση των συνδικαλιστικών οργανώσεων εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια.

Η Γαλλία έχει παγιδευτεί σε ένα αδιέξοδο. Η κυβέρνηση λέει ότι δεν θα υποχωρήσει. Αλλά ούτε και το CGT δεν θα υποχωρήσει και έχει λίγα να χάσει συνεχίζοντας τον αποκλεισμό των καυσίμων. "Ο Ολάντ έχει παγιδευτεί ό,τι και να κάνει", δήλωσε ο Pierre Mathiot, καθηγητής πολιτικής στο πανεπιστήμιο Sciences Po της Λιλ. "Αν κρατήσει μια σκληρή αυταρχική στάση, όπως ο Σαρκοζί, και χρησιμοποιεί την αστυνομία για να υποχρεώσει τα διυλιστήρια να ανοίξουν, θα τινάξει στον αέρα τις αριστερές βάσεις του και θα ικανοποιήσει μόνο τους δεξιούς που δεν θα τον ψηφίσουν ούτως ή άλλως την επόμενη χρονιά. Αν υποχωρήσει και πάρει πίσω τον εργατικό νόμο, και πάλι οι αριστεροί δεν θα τον ψηφίσουν ούτως ή άλλως. Τίποτα απ' όσα κάνει δεν θα είναι προς οποιοδήποτε πολιτικό του όφελος. Αυτό είναι το πρόβλημα".

Δεν είναι σαφές εάν ο Ολάντ μπορεί να είναι και πάλι υποψήφιος για πρόεδρος. Εκείνος θα αποφασίσει αργότερα. Η ανακοίνωση χθες το βράδυ ότι τα ποσοστά ανεργίας έχουν μειωθεί για δύο συνεχόμενους μήνες είναι καλή είδηση γι' αυτόν. Αλλά ένα μεγάλο μέρος της αριστεράς βάσης των ψηφοφόρων του αισθάνεται ολοένα και πιο αποξενωμένο από αυτόν τον συναινετικό κάποτε πολιτικό, ο οποίος αποκάλεσε τον κόσμο της οικονομίας "εχθρό" του προτού αλλάξει, μόλις ήρθε στην εξουσία, σε μια πιο φιλο-επιχειρηματική στάση.

Το δίλημμα του Ολάντ για το αν θα ξαναείναι υποψήφιος θα μπορούσε να είναι μια ιστορική καμπή. Ποτέ, εδώ και πάνω από 50 χρόνια, ένας εν ενεργεία Γάλλος πρόεδρος δεν επέλεξε να μην είναι ξανά υποψήφιος μετά από μια πρώτη θητεία. Ούτε ένας πρόεδρος εν ενεργεία δεν αποκλείστηκε ποτέ στον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Ο Ολάντ θα μπορούσε να έχει την πρωτιά στις δύο παραπάνω παρατηρήσεις - κάποιες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θα μπορούσε να αποκλειστεί στον πρώτο γύρο του 2017 από την υποψήφια του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν.

Μια ειρωνεία της τρέχουσας διαμάχης είναι ότι τα οικονομικά σχέδια δημοφιλών προσωπικοτήτων όπως ο Αλέν Ζιπέ, ο οποίος διεκδικεί την εκπροσώπηση της παραδοσιακής δεξιάς το 2017, προσανατολίζονται πολύ περισσότερο στις επιχειρήσεις και στην ελεύθερη αγορά, από εκείνους για τους οποίους ο Ολάντ σήμερα δέχεται πυρά. Τελικά, ο ίδιος ελπίζει ότι η πτωτική δημοτικότητά του θα μετρήσει λιγότερο στην προεδρική κούρσα του επόμενου έτους, από την έκκληση συσπείρωσης στους αριστερούς που τον έχουν εγκαταλείψει: "Ψηφήστε με ξανά ή αλλιώς ο πολύ πιο επικίνδυνος μπαμπούλας της δεξιάς θα επιστρέψει".

theguardian.com