Το πατριωτικό αίσθημα ΔΕΝ ανήκει στην Χρυσή Αυγή
13/12/2016 18:10
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το πατριωτικό αίσθημα ΔΕΝ ανήκει στην Χρυσή Αυγή

Αυστηρή κριτική δέχεται ο εκπρόσωπος της ΝΔ, Β. Κικίλιας, διότι στις πρόσφατες δηλώσεις του Ν. Παρασκευόπουλου, επέλεξε να ασκήσει κριτική στα όσα είπε για τη σημαία και να υποβαθμίσει αρχικά τα περί «εκδημοκρατισμού» της Χρυσής Αυγής.

Αν έγινε έτσι είναι προφανώς λάθος του κ. Κικίλια καθότι και το κάψιμο της σημαίας είναι σοβαρό και η αναβάπτιση της εγκληματικής οργάνωσης εξίσου σημαντικό θέμα. Το Antinews έγραψε και για τα δύο ζητήματα και για τις ανοησίες του Παρασκευόπουλου επιλέγοντας, ωστόσο, να προκρίνει το θέμα της Χρυσής Αυγής. Ο λόγος απλός: Η υπόθεση της σημαίας είναι πολύ σοβαρή, αποτελεί, ωστόσο, πάγια άποψη της αριστεράς ο μη σεβασμός σ' αυτό το «πανί».

Το να ζητούν όμως οι... επαναστάτες της αριστεράς ουσιαστική ενσωμάτωση της Χρυσής Αυγής στο λεγόμενο συνταγματικό τόξο, είναι μια πρωτόγνωρη άποψη και τελικά ήταν αυτή που βγήκε περισσότερο στην επικαιρότητα.

Στη Νέα Δημοκρατία έχουν ένα πρόβλημα. Συγχέουν πάντα τους χρυσαυγίτες του σκληρού πυρήνα της οργάνωσης με τους ψηφοφόρους. Κάποιες φορές, μόνον επί Σαμαρά, κατάφεραν να διαχωρίσουν την ηγετική ομάδα, τους τραμπούκους και τους ανθρώπους της νύχτας με τους πατριώτες που απογοητεύτηκαν από το πολιτικό σύστημα και αναζήτησαν στέγη αλλού ψηφίζοντας Χρυσή Αυγή. Τότε η ΝΔ, βάζοντας στη φυλακή τους ηθικούς αυτουργούς των δολοφονιών και επιθέσεων, έκανε αυτό ακριβώς. Επιχείρησε να δείξει ότι οι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής (αυτούς που έκαναν το 0,4%... 7% μέσα σε λίγα χρόνια) δεν είναι τίποτε ημίτρελοι τύποι με κουρεμένα κεφάλια που χαιρετούν ναζιστικά και αφήνουν μουστάκι α λα Χίτλερ. Πολίτες απλοί είναι, χτυπημένοι από την κρίση, απογοητευμένη από την εγκατάλειψη του λεγόμενου «πατριωτικού μετώπου», άνθρωποι σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο που τελικά προσελκύστηκαν από τις λούμπεν και άκρως λαϊκίστικες εξάρσεις των Χρυσαυγιτών.

Ασφαλώς έχει και η ΝΔ μερίδιο ευθύνης για τη διόγκωση της Χρυσής Αυγής, για την απομάκρυνση ανθρώπων από το πατριωτικό μέτωπο που κινείται στο κέντρο και τα δεξιά του πολιτικού φάσματος. Όμως, το να έρχεται ένα αριστερό κόμμα (έστω και κατ' όνομα) και να διεκδικεί πατριωτισμό που δεν έχει και ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής που δεν της ανήκουν, είναι προκλητικό. Ο λόγος της στοχευμένης στρατηγικής προσέγγισης της κυβέρνησης στους ακροδεξιούς είναι διπλός. Αφενός να δημιουργήσει πρόβλημα εκ δεξιών στη ΝΔ και αφετέρου να φτιάξει μια αντιμνημονιακή, αντισυστημική σούπα που θα τα βάζει όλα στο ίδιο τσουκάλι... για όταν χρειαστεί. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξαναγίνει αντιμνημονιακό κόμμα.

Όμως, η Νέα Δημοκρατία, σε τέτοιες προσπάθειες «εκδημοκρατισμού» της εγκληματικής ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, αλλά και της προσπάθειας προσεταιρισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ ψηφοφόρων της οργάνωσης πρέπει να απαντά με μια φωνή, δυνατή και άμεση. Ότι η ΝΔ δεν εκχωρεί σε κανέναν τον πατριωτισμό. Δεν θα δώσει σε κανέναν το δικαίωμα να καταχράται την αγάπη για την Ελλάδα και τη σημαία.

Ασφαλώς δεν είναι μόνον οι Νεοδημοκράτες πατριώτες. Παντού υπάρχουν τέτοιοι, όπως παντού υπάρχουν και πουλημένα τομάρια που κάνουν ζημιά στη χώρα.

Όμως, το κόμμα της κεντροδεξιάς είναι αυτό που μπορεί να εκφράσει με τον καλύτερο τρόπο το πατριωτικό αίσθημα. Να αντισταθεί στους ανθέλληνες και σε όσους σχεδιάζουν την ιδεολογική λεηλασία και την μετατροπή της Ελλάδας σε μια χώρα χωρίς ταυτότητα και κυρίως... χωρίς Έλληνες. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που το επιχειρεί όσο κανένα, έστω κι αν προσπαθεί μέσω της Χρυσής Αυγής να «αναβαπτιστεί» και να «αναβαπτίσει» τη νεοναζιστική οργάνωση. Όμως, ο κόσμος που είναι απογοητευμένος με το πώς συμπεριφέρονται στην Ελλάδα, δεν ανήκουν ούτε στους Χρυσαυγίτες, ούτε στους Συριζαίους.

Ανήκουν σε μια ευρύτερη λαϊκή, προοδευτική παράταξη που προτάσσει την αγάπη για την πατρίδα και την προσπάθειά της να την κάνει καλύτερη. Χωρίς εθνικιστικές εξάρσεις, αλλά και χωρίς να ξεχνά ότι πάνω απ' όλα αυτός ο ευλογημένος τόπος πρέπει να προστατευτεί. Από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

Η ΝΔ πρέπει να τα θυμάται όλα αυτά. Να μην τα ξεχνά όταν τα δύο άκρα συναντώνται σε έναν ανώμαλο πολιτικό «γάμο».