Σουρεαλισμός τέλος, καιρός για κανονικότητα και ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ
05/06/2019 14:03
Του Γεώργιου
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Σουρεαλισμός τέλος, καιρός για κανονικότητα και ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Παρακολουθούσα σε τηλεοπτικό πάνελ τον κύριο Άγγελο Συρίγο να αναφέρεται στα ζητήματα ασφάλειας σε συνοικίες της Αθήνας (Εξάρχεια, Πατήσια, πλατεία Αγίου Παντελεήμονα, Κυψέλη κλπ.), επίσης διαπίστωνα μετά χαράς ο πρώτος να αναφέρεται με πολύ ακομμάτιστη σκέψη για την παρουσία της εκτελεστικής στην δικαστική λειτουργία. Ζητήματα ασφάλειας που είναι συνοδός συνθήκη της ελευθερίας και η συριζαία αριστερά έχει προβληματική σχέση κατ' ελάχιστον με αυτή την υπαρκτή ζοφερή κατάσταση ανασφάλειας (από την οποία δημιουργούνται και οι αντίρροπες καταστάσεις που επενδύουν στον φόβο, όπως άλλες στο υποτίθεται αντιμνημόνιο).

Σε άλλη φάση, αναλογίζεται κανείς το μεταφυσικό τρόπο με τον οποίον οι αριστεριστές εν Ελλάδι αντιλαμβάνονται τα εργασιακά. Και αύξηση κατώτατου μισθού και αφορισμός των ευέλικτων σχέσεων εργασίας. Αμφότερα δεδομένης της ανυπαρξίας επενδύσεων και ανάταξης του εθνικού και κοινωνικού πλούτου δεν μπορούν παρά να συνυπάρξουν. Πολύ πιο ευφυής (που περιλαμβάνει τους ...αόρατους «outsiders» ήτοι –εκτός των τειχών- της αγοράς εργασίας που πάλι απαξιώνει η αριστερή διανόηση) με όρους ενσυναίσθησης είναι η ανάλυση του Πλάτωνα Τήνιου για τον κατώτατο μισθό λχ. που δίχως να λαϊκίζει είναι πολύ πιο φιλολαϊκή για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις παρά οι μαξιμαλισμοί της σοσιαλίζουσας αριστεράς των ασφαληστρικών εισφορών, και φυσικά ευτυχώς επί «ανάλγητων» κυβερνήσεων προ του 2015 θεσμοθετήθηκαν πληροφοριακά συστήματα όπως το ΕΡΓΑΝΗ, το ΗΛΙΟΣ (βλ. Γιάννης Βρούτσης κ.ά). Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να μην μας βγάζουν τρελούς περί της «μείωσης» ανεργίας οι οργουελιανοί «διασώστες» της χώρας.

Διάβαζα κάπου αλλού ένα άρθρο φιλελεύθερου αναλυτή περί (επιτέλους) διάκρισης κράτους δικαίου και κράτους εν κράτει. Όπου εν τέλει ΔΕΝ μπορεί να παρακάμπτονται σαφώς προσδιορισμένοι κανόνες δημοσιότητας και η συμπεριφορά της διοίκησης να είναι αντιφατική κατά την επιθυμία του ισχυρού (κράτους) έναντι των απλών πολιτών που μέσα σε ένα κλίμα ιδιοποίησης των πάντων από το κυβερνητικό κόμμα, αδυνατούν να ελπίσουν.

Είδαμε επιτέλους προθέσεις για σύγχρονα και ευέλικτα διαγνωστικά εργαλεία αποτίμησης δεξιοτήτων στην δημόσια διοίκηση, σεβασμό στον ΑΣΕΠ (που η νομενκλατούρα απαξίωσε συστηματικά ή θυμόταν εκ περιτροπής με όρους πολλές φορές διαδικαστικής παραβίασης «ανοιχτών θυρών») κ.ο.κ...

Εν τέλει, το στοίχημα της επόμενης ημέρας δεν είναι «πλαστική σημαιούλα», ζήτω το κόμμα και ο κομματικός πατριωτισμός μιας κακόγουστης καμαρίλας.

Την διαφορά την έκαναν όσοι δεν άντεξαν και πληγώθηκαν από τον σουρεαλισμό που ζήσαμε αυτά τα μαύρα εφιαλτικά χρόνια, και ας μην υποδηλώνει η στάση τους λευκή επιταγή και καταστάσεις κομματικής υποταγής.

Το στοίχημα της επόμενης ημέρας είναι η κανονικότητα, μια αυτοδύναμη κυβέρνηση και μια καλύτερη αντιπολίτευση (δεν ξέρω αν αντέχει αυτό το βάρος το ΚΙΝΑΛ) ώστε να πάψει ο φαύλος κύκλος εναλλαγής στην εξουσία που εγκαινιάστηκε στην κρίση και σχηματοποιήθηκε το 2012.

Το κράτος, η διοίκηση, η πολιτεία, δεν χρειάζονται άλλες νομενκλατούρες με ...περγαμηνές, αλλά ανθρώπους ΒΑΣΙΚΑ με ενσυναίσθηση και ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ του κόσμου που ζούμε, λαϊκούς και όχι λαϊκιστές (η θέση στον χάρτη των πολιτικών ομάδων δεν λέει παρά ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα) που δεν θα μας μεταφέρουν διλήμματα της αποτυχίας τους με ολιγαρχικό τρόπο (βλ. Δημοψήφισμα Ιουλίου 2015), δεν θα βλέπουν «πολλούς» «λίγους» καλοθελητάδες της κομματικής αφοσίωσης, αλλά Ελλάδα και ελληνισμό και στόχους ανάταξης της χώρας έστω με όρους προσωπικής τους υστεροφημίας.

Ούτε φυσικά που από το αντιμνημόνιο θα πηγαίνουμε στο περίφημο υπερταμείο για έναν αιώνα με αυτά τα χαρακτηριστικά και στο... δήθεν 13% ΦΠΑ στην εστίαση και αυτό αν ισχύει λίγα 24ωρα πριν τις ευρωκάλπες όταν από «ανάλγητη» προκάτοχο είχε θεσπιστεί συνειδητά τον Αύγουστο του 2013.

Βεβαίως, για να τα λέμε όλα, ούτε άλλες μειώσεις συντάξεων χρειάζονται, ούτε άλλες λογικές ΕΝΦΙΑ ούτε τίποτα, η διαχείριση μιζέριας τελείωσε, πρέπει η χώρα να πάει μπροστά με επενδύσεις και ένα κράτος πρωτίστως ΑΞΙΟΠΙΣΤΟ συνεπές, με σαφείς και απλοποιημένες διαδικασίες χωρίς πολυνομία και υποκειμενικές χαρτογιακάδικες ερμηνείες που συντηρούν την ασύμμετρη σχέση κράτους- πολίτη και άρα την αναξιοπιστία και το τέλμα.

Αρκετά με τον παροξυστικό λαϊκισμό και τις σουρεάλ καταστάσεις που ζήσαμε στην εφιαλτοκρατία 2015-19 και μας πήγαν στην εποχή των... παγετώνων.

Γι’ αυτό και το ΣΥΡΙΖΑ αποδομήθηκε, όχι από τον κομματικό πατριωτισμό, αλλά από την εκπεφρασμένη ανάγκη της κοινωνίας να τελειώσει με αυτή την αφόρητα ισοπεδωτική και ανάλγητη κατάσταση, γι’ αυτό και αντί να ξενερώνουν ΚΑΙ αυτούς που ψήφισαν διάφοροι καλοθελητές, το στοίχημα είναι να εμπεδώσουν αυτή την πραγματικότητα και εκείνοι οι άνθρωποι που ψήφισαν (δικαίως) απλώς αντισύριζα ή απείχαν.

Το πρώτο βήμα είναι ότι θα κυβερνήσουν άνθρωποι που κατανοούν πως λειτουργεί ο κόσμος, θα έχουν ενσυναίσθηση για τις ασύμμετρες πολλές φορές σχέσεις κράτους πολιτών και αντί για επαίτες, θα κυβερνούν πολίτες ασφαλείς, επιτέλους με σεβασμό στην προσωπικότητα μιας/ενός εκάστης/ου, με δυνατότητα αυτοπραγμάτωσης πέρα και έξω από κομματαρχικές και τραμπούκικες λογικές, εξισωτικούς αφορισμούς που λάβωσαν τον τόπο, και πάντοτε με σεβασμό στην ταυτότητα του Γένους που κράτησε ζωντανό τον ελληνισμό σε κάθε περίσταση της κοσμοϊστορίας.