Η Τουρκία σείεται
18/12/2016 13:38
Του Πολύκαρπου Αδαμίδη
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Τουρκία σείεται

Εκρηξιγενής η κατάσταση στη γείτονα χώρα. Μεταφορικά και δυστυχώς κυριολεκτικά. Κάτι για το οποίο κανείς δεν μπορεί να επιχαίρει ή να αδιαφορεί. Γιατί το γαϊτανάκι του τρόμου, δεν γνωρίζει όρια και δεν υπόκειται σε λογικές.

Οι αναλύσεις για τους πολυμετρικούς παράγοντες δίνουν και παίρνουν. Και έχουν όλες μια δόση πειστικότητας. Ανεξάρτητα από τις στοχεύσεις και του αρχικούς υπαίτιους, τα τρομοκρατικά χτυπήματα, μπορούν να δημιουργήσουν τη δυναμική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Σίγουρα μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και την αποψίλωση του δημόσιου τομέα, ο τουρκικός κρατικός μηχανισμός αναμένεται να έχει κενά. Η συνεχιζόμενη αντιπαράθεση με τους Κούρδους και η αγριότητα των συγκρούσεων διαμορφώνουν συνθήκες ανακυκλούμενης βίας. Και κοντά σε όλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει, σε οποιοδήποτε στάδιο τον ρόλο των προβοκατόρων.

Η τροποποίηση εξάλλου του λεγόμενου αντιτρομοκρατικού νόμου στην Τουρκία, αποτελεί κύριο σημείο τριβής και ενστάσεων από τους Κοινοτικούς θεσμούς για να δοθεί η πολυπόθητη κατάργηση της visa για τους Τούρκους πολίτες. Η βιαιότητα των τρομοκρατικών χτυπημάτων δεν διευκολύνει την τουρκική πλευρά σε υποχωρήσεις.

Αλλά και στα δικά μας πρέπει να υπάρχει εγρήγορση. Η τρομοκρατία αποσταθεροποιεί τη γείτονα. Και η εξαγωγή της κρίσης είναι πάντα μια εύκολη λύση. Ή έτσι τουλάχιστον αρχικά φαντάζει. Ας μη λησμονούμε ότι στο πρόσφατο παρελθόν, μετά από το μπαράζ τρομοκρατικών χτυπημάτων στην Τουρκία, ακολούθησαν μεγάλες φωτιές στα Ελληνικά νησιά. Και ήταν μια προβοκατόρικη βόμβα στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης , που πυροδότησε τα Σεπτεμβριάνα το 1955. Τότε όπως και τώρα το Κυπριακό ήταν σε φάση εξελίξεων. Οι αναλογίες προβληματίζουν.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που μένει μετά από τα τρομοκρατικά χτυπήματα, είναι ο πόνος των συγγενών και οι οδύνες για τις απώλειες. Και η βεβαιότητα πως οι καιροσκοπισμοί δεν λύνουν προβλήματα ούτε προωθούν πολιτικές, με ορίζοντα βιωσιμότητας. Τροφοδοτούν το σπιράλ του τρόμου και της βίας. Συζητήσιμο αν αυτά αποτελούν τη μητέρα της Ιστορίας. Σίγουρα είναι ο βιασμός της.