Η πολιτική ωριμότητα προ της κάλπης άργησε «μια αιωνιότητα και μια μέρα»...
07/06/2019 19:50
Της Κρινιώς Καλογερίδου​​
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η πολιτική ωριμότητα προ της κάλπης άργησε «μια αιωνιότητα και μια μέρα»...

Μέχρι χθες είναι αλήθεια, και πρέπει να το παραδεχθώ, ήμουν της άποψης πως είμαστε ένας λαός που δε διδάσκεται από τα λάθη του και τα επαναλαμβάνει μονότονα, σχεδόν μαζοχιστικά. Σ' αυτό το συμπέρασμα δεν κατέληξα τυχαία, αψήφιστα, αλλά οδηγημένη απ' την διαχρονική εκλογική συμπεριφορά του, που έγινε τροχοπέδη για τη χώρα μας βυθίζοντάς την σε διαρκή στασιμότητα και λειτουργική δυσκαμψία.

Κοντά σ' αυτό συνηγόρησε και το γεγονός ότι εμπιστευτήκαμε πολλάκις την τύχη της χώρας και τη δική μας στα χέρια των πιο ακατάλληλων ανθρώπων. Ανθρώπων που μετέτρεψαν τη δημοκρατία σε κουτοκρατία και το πολίτευμά μας σε κομματοκρατικό. Αφεθήκαμε να μας κάνουν οι πάσης φύσεως δημαγωγοί και καιροσκόποι αυτού του τόπου παθητικούς αποδέκτες της τοξικής πολιτικής τους, αντί να γίνουμε πολίτες που παράγουν οι ίδιοι πολιτική κι έχουν λόγο και θέληση να την εφαρμόσουν.

Γίναμε ''ψηφοφόροι - καταναλωτές κομματικών προτάσεων'', αντί να έχουμε δικό μας λόγο παρεμβατικό και να μην απεμπολούμε - δια της αποχής - το μερίδιο εξουσίας που μας ανήκει. Αποδεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα, στα όρια του εξευτελισμού μας, τις πολιτικές αλχημείες και πειραματικές δοκιμές των κυβερνώντων, τα σχέδια επί χάρτου και τις ασκήσεις τρομοκρατίας τους, τη νοοτροπία της εξαγοράς ψήφου και το ατέλειωτο ρίσκο της εθνικής πολιτικής τους...

Περιμέναμε μοιρολατρικά να μας σώσει κάποιος Μεσσίας. Σκύψαμε το κεφάλι στις ιδεοληψίες της εξουσίας, κατάπιαμε το κινίνο του αριστερού παρεμβατισμού στις αξίες και τα ιδανικά μας, την εκπαραθύρωση των εννοιών της φιλοπατρίας και της Ορθοδοξίας από τα σχολεία μας.

Αφήσαμε τη μειοψηφία να γίνει κράτος εν κράτει στη δημοκρατία μας. Και σαν να μην αντέχαμε τις ελευθεριότητές της, τη νοθέψαμε ανερυθρίαστα με την αναρχία, τον τραμπουκισμό, τον ολοκληρωτισμό της ''επαναστατικής'' μειοψηφίας και το... άρωμα της τρομοκρατίας.

Αυτά τα ανέχτηκε, δεν τα δέχτηκε ο ''κυρίαρχος'', αλλά προδομένος λαός μας τεσσεράμισι χρόνια. Και σαν από όνειρο που έγινε εφιάλτης, διήνυσε ξυπόλητος τον μαραθώνιο της δραματικής επιβίωσης, διατρέχοντας ασθμαίνοντας την κλίμακα της πολιτικής του εξέλιξης, μέχρι να φτάσει στο επίπεδο της ωριμότητας και της ρεαλιστικής φιλοδοξίας.

Τα αποτελέσματα της ευρωκάλπης και των αυτοδιοικητικών εκλογών της 26ης Μαΐου ήταν αρκούντως εντυπωσιακά. Οι δώδεκα

( μαζί με το Β. Αιγαίο) εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας (πλην της 13ης της Κρήτης) απάντησαν αγανακτισμένες μ' ένα μυριόστομο ''όχι'', στην ανανέωση της θητείας της αριστερής ιδεοληψίας, του ρίσκου και της κουτοπονηριάς.

Η ελληνική κοινωνία άργησε ''μια αιωνιότητα και μια μέρα'', αλλά βρήκε τελικά την ευθυκρισία της κι έδειξε την ωριμότητά της, προσφέροντας στον Κυριάκο Μητσοτάκη το διπλό αποτέλεσμα νίκης που ζητούσε σε όλη του την έκταση και σ' όλες του τις γαλάζιες προεκτάσεις, που έκαναν τη χώρα μας να μπλεβίσει απ' άκρη σε άκρη της ελληνικής επικράτειας...

Το ''πόρισμα'' της κάλπης των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών ήτανε σάλπισμα νίκης, πρωτοφανές και παρήγορο, γιατί οι ψηφοφόροι αυτήν τη φορά δεν πήγαν μ' αυτόν που υποσχόταν τα πιο πολλά, αλλά μ' εκείνον που υποσχέθηκε τα πιο λίγα.

Μ' εκείνον που πήγε κόντρα στον λαϊκισμό και τη δημαγωγία και δεν υποσχέθηκε τον ουρανό με τ' άστρα, για να κλέψει τις ψήφους των εκλογέων του. Δε σύρθηκε πίσω απ' το βαρύ πορτοφόλι των προεκλογικών ''δώρων'' του πολιτικού αντιπάλου του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δε δεσμεύτηκε και δεν υποσχέθηκε!..

Είπε από νωρίς την αλήθεια, για να διαφοροποιηθεί γρηγορότερα από το ψέμα. Κι η ελληνική κοινωνία το δέχτηκε αυτό μ' ανακούφιση, χορτασμένη απ' τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα. Ήταν ώριμη, πλέον, σε μεγάλο βαθμό να κρίνει, να συγκρίνει, να επιδοκιμάσει ή να αποδοκιμάσει πολιτικές που θα την πήγαιναν μπροστά ή πίσω...

Ήταν έτοιμη να δεχτεί ένα πρόγραμμα μετρημένο, ρεαλιστικό, ουσιαστικά αναπτυξιακό, χωρίς ταμπέλες και ψευτοδιλήμματα, αναχρονισμούς και ιδεολογικές αγκυλώσεις, ακρωτηριασμούς των παραδοσιακών αξιών, ιδεοληψίες και ανεδαφικά προπετάσματα, αλλά με πυξίδα και όραμα πορείας.

Ένα πρόγραμμα ήπιο και λελογισμένο, που να είναι σε θέση να υπερκεράσει το εμπόδιο της γραφειοκρατίας, να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα καρκινώματα στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική ασφάλιση, να πάρει τολμηρά μέτρα για την ανεργία των νέων και να προωθήσει την αναδιάρθρωση των κοινωνικών υπηρεσιών.

Απ' το αλλοτινό ''πανηγύρι'' της έξαψης των πολιτικών του παθών, ο ελληνικός λαός δεν κράτησε σχεδόν τίποτα. Δεν έλαβε καν υπόψη του τους όρους-ταμπέλες του ΣΥΡΙΖΑ περί νεοφιλελεύθερων και ''ακραίων'' στο κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά αντίθετα έλαβε υπόψη του τη δολιότητα και την ανευθυνότητα, των κυβερνώντων, την έλλειψη ευσυνειδησίας, τον αμοραλισμό που είχαν επιδείξει στο Μάτι, τον εθνομηδενισμό που είχαν προτάξει στις Πρέσπες, την άρνηση να αντιμετωπίσουν την αναρχία και την αδυναμία να πατάξουν τη βία και εγκληματικότητα.

Έλαβε υπόψη του τη βούλησή τους να κυριαρχήσουν στην κοινωνία και τους θεσμούς με ύπουλα, υπονομευτικά μέσα. Να αντιμετωπίσουν φορολογικά τη μεσαία τάξη ως ''a la carte'' ταξικό τους εχθρό. Να παρουσιαστούν ως κληρονόμοι του Λένιν και διάδοχοι του Βελουχιώτη πάνω στα κότερα της ελίτ και της εφοπλιστικής αριστοκρατίας. Να δείξουν πως είναι συνεχιστές του Ανδρέα για να κλέψουν τις ψήφους των Ανδρεοπαπανδρεϊκών, και να προσφέρουν ρουσφέτια και ''δώρα'' τις παραμονές των Ευρωεκλογών...

Κι έγινε τότε το πιο παράδοξο πράγμα απ' όλα, που έδειξε τη μεγάλη στροφή του λαού προς την ωριμότητα. Για μια πρόσληψη και μια αποχώρηση που υποσχόταν ο Τσίπρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απαντούσε μία για πέντε. Για τη 13η σύνταξη που έταζε ο πρώτος, ο δεύτερος απαντούσε με ενίσχυση του εισοδήματος σε πλατύτερη βάση.

Στα επιδόματα που μοίραζε η κυβέρνηση προεκλογικά και τα άλλα που υποσχόταν για να ενισχύσει τους νέους, ο Κ.Μ απάντησε αρνητικά λέγοντας χαρακτηριστικά πως: ''Το μέλλον της νέας γενιάς δεν μπορεί να είναι μια εξαρτημένη επιδοματική πολιτική'', ενώ στον κρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε με τη σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτών στη διοίκηση των νοσοκομείων, με ιδιωτικό πυλώνα στην ασφάλιση, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, και ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων υπό δημόσια εποπτεία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, επαναπαυμένος τόσα χρόνια απ' τις ανώριμες επιλογές του εκλογικού σώματος ενόψει των καινοτόμων μεταρρυθμίσεων, άλλαξε ήσυχος πλευρό κι αποκοιμήθηκε μακάριος την παραμονή της εκλογικής διαδικασίας. Σίγουρα, σκέφτηκε, την τελευταία στιγμή οι ψηφοφόροι θα προτιμούσαν αυτόν που έδινε τα πολλά και θα γύριζαν την πλάτη σ' εκείνον που έδινε τα λίγα...

Φευ!.. Η απάντηση ήρθε ολωσδιόλου απρόσμενη και εκκωφαντική την επόμενη μέρα!.. Ο λαός ψήφισε πανηγυρικά τον προγραμματικό λόγο αυτού που δεν έταξε, δεν μοίρασε, δεν εκμεταλλεύτηκε με οποιοδήποτε τρόπο τον καημό της καθημαγμένης απ' την οκταετή κρίση ελληνικής κοινωνίας, για να αποδειχθεί περίτρανα πως αυτή τη φορά - προ της κάλπης - επανήλθε η πολιτική ωριμότητα, κι ας άργησε ''μια αιωνιότητα και μια μέρα''...