Η κάθοδος των θηλέων!
06/02/2019 16:16
Του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλάκη
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η κάθοδος των θηλέων!

Σαν σήμερα, διαβάζω, καταργήθηκε η μαθητική ποδιά…

Κρίμα..

Θυμάμαι, όλες εκείνες τις λυγερόκορμες του Γυμνασίου Θηλέων Διδυμοτείχου, όταν ήταν πρωϊνές, εκεί κατά τις 2 παρά τέταρτο, που τελείωναν το μάθημα…

Με τη γαλάζια μαθητική ποδιά…

Να περπατάνε, αργά-αργά, στην κατηφόρα καμαρωτές…

Με τα μαλλιά τους ν΄ ανεμίζουν στον αέρα!

Και ένα μισό χαμόγελο, τάχαμου σαν κάποια υπόσχεση ή πρόσκληση!

Οι πιο τολμηρές, ν’ ανοίγουν το τελευταίο κουμπί από κάτω και το πρώτο από το στήθος…

Να παρακαλάμε να φυσήξει λίγο τ΄ αεράκι να σηκώσει την ποδιά!

Και εκείνες, να χαχανίζουν καθώς μας έβλεπαν να κοιτάζουμε ξελιγωμένοι!

Και να μας προκαλούν, οι άτιμες!

Όταν ήμασταν μικροί, κρυβόμασταν πίσω από τα κάγκελα για να μη μας πάρουν χαμπάρι!

Αργότερα, που ξετιναχτήκαμε μετά την Τρίτη τάξη, παρατασσόμασταν μαζί με τους μεγάλους για να τις θαυμάσουμε εκ του σύνεγγυς!

Ίδια ποδιά, μα όλες τόσο διαφορετικές!

Χωρίς βαψίματα, χρώματα και αρώματα!

Η απαράμιλλη γοητεία της απλότητας και της φυσικής ομορφιάς που όμοιά της δεν υπάρχει άλλη!

Η εποχή της αθωότητας!

Όλοι μας είχαμε βάλει στο μάτι κάποια, άλλοτε φανερά και άλλοτε από μέσα μας.

Όμως, εκείνη η …κάθοδος των Θηλέων και μόνον ήταν αρκετή για να εξάψει την ερωτική μας φαντασία και φαντασίωση!

Να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι γινόμαστε άντρες!

Και ν΄ αρχίσουμε να ερωτευόμαστε!

Όποιος δεν ερωτεύτηκε στο Γυμνάσιο, δεν ξέρει τι θα πει έρωτας!

Άγουροι έρωτες...

Ημερολόγια και ερωτικά ραβασάκια...

Και τα πρώτα στιχάκια..

Ευτυχώς που δεν υπήρχαν κινητά και τηλέφωνα!

Πόσες ιστορίες ανεκπλήρωτων ερώτων θυμάμαι από εκείνη την περίοδο…

Πόσες υποσχέσεις, που νομίζαμε ότι θα είναι αιώνιες, χάθηκαν στην χλαπαταγή του χρόνου..

Πόσα όνειρα αποδείχθηκαν πρόσκαιρα…

Πόσες συναντήσεις αφήσαν κάποιες γλυκιές χαρακιές, που δεν έσβησαν ποτέ…

Γιατί θυμίζουν την ομορφιά και την ορμή της νιότης…

Τότε που νομίζαμε ότι είμαστε αθάνατοι και όλος ο κόσμος δικός μας…

Μετά, σαν τα αποδημητικά πουλιά, σκορπίσαμε…

Όμως, οι θύμησες μένουν…