Φωτο: ΑΠΕ - ΜΠΕ
Φωτο: ΑΠΕ - ΜΠΕ
11/05/2019 10:30
Της Κρινιώς Καλογερίδου​​
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η έλλειψη συναίσθησης της ευθύνης υπονομεύει τη δημοκρατία, κύριε Τσίπρα!..

Δεν ξέρω τι καταλάβατε εσείς απ' τη προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση μομφής της Νέας Δημοκρατίας κατά του αναπληρωτή υπουργού υγείας Παύλου Πολάκη. Εγώ πάντως έβγαλα τα δικά μου συμπεράσματα, τα οποία ανάγονται σε άλλο επίπεδο πολιτικής οπτικής από αυτό των ομιλιών που ακούστηκαν, χλευάστηκαν, χαιρετήθηκαν και χειροκροτήθηκαν μέσα στην αίθουσα του ελληνικού κοινοβουλίου.

Διαπιστώνω μάλιστα ότι είναι σχεδόν πανομοιότυπα με εκείνα που είχα βγάλει για παρόμοιες διαδικασίες, όπου το κυβερνών κόμμα περιφρουρούσε λυσσαλέα τις ψήφους της πλειοψηφίας, για να υπερασπιστεί το κεκτημένο της κυβερνητικής εξουσίας...

Και επειδή είναι πανομοιότυπα, μπορώ να τα συνοψίσω στο εξής ένα, που εκφράζει θαυμάσια τη λαϊκή θυμοσοφία περί... ιερέων και ράσων: ''Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά...'' Πολύ σωστά!.. Όπερ σημαίνει, πολιτικά μεθερμηνευόμενο, ότι κάθε κόμμα που ανεβαίνει στην εξουσία - για να μπορεί να ισχυρίζεται ότι έχει λαϊκό έρεισμα, ότι πήρε το ''λαϊκό χρίσμα'' και εκπροσωπεί ουσιαστικά και όχι τυπικά το λαό - πρέπει και να το αποδεικνύει!..

Να αποδεικνύει στην πράξη ότι ενήργησε και ενεργεί με τη ''συγκατάθεση'' των εκλογέων (''δια του λαού'') και δεν επέβαλε τις δικές του κομματικές ιδεοληψίες - σε κλίμα ψυχολογικής ή υλικής βίας - σαν υποκατάστατο των δημοκρατικών διαδικασιών που αφορούν κοινωνικά ή εθνικά ζητήματα ύψιστης σημασίας. Γιατί αν συμβαίνει αυτό, είναι αντιδημοκρατικό ή, καλύτερα, νοθευμένα δημοκρατικό και αλλοιώνει το αναπόφευκτο της δημοκρατίας...

Τώρα θα μου πείτε, ίσως δικαιολογημένα, ότι δε βρίσκει απήχηση ο υπαινικτικός λόγος μου στις πλατιές, ανίδεες μάζες κι ότι πρέπει πάλι να πω τα πράγματα με το όνομά τους, έστω κι αν δυσαρεστήσω τους φιλοκυβερνητικούς αναγνώστες του antinews.gr κι ακόμα περισσότερο ίσως τους ''δεξιόστροφους'' υπερασπιστές τους.

Έχετε δίκιο και γι' αυτό θα κάνω αυτό που λέτε αφήνοντας τα μισόλογα κατά μέρος. Η πικρία μου ωστόσο για τους τελευταίους είναι δεδομένη, γιατί διαπιστώνω πως δεν εστιάζουν στα... μαθήματα πολιτικής ανευθυνότητας του ΣΥΡΙΖΑ, που κινδυνεύουν να παρασύρουν το λαό σε συλλογική ανευθυνότητα.

Αντίθετα, δείχνουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για το τι αντιπροσωπεύει αυτός που του κάνει κριτική και, προπάντων, στο πού αποσκοπεί, ''τι γυρεύει''... Ούτε καν βάζουν με το μυαλό τους, δηλαδή, το ενδεχόμενο της ευθιξίας και της εκπεφρασμένης κοινωνικής συνείδησης ενός πολίτη...

Θα μου πείτε και πάλι πως ένα πολιτικό παιχνίδι είναι πάντα ανταγωνιστικό και οι συμμετέχοντες σ' αυτό παίζουν ρόλο ''περιορισμένης ευθύνης'', άσχετα αν προκαλούνται συνέπειες που επηρεάζουν το σύνολο του ''κοινωνικού δράματος''.

Θα απορρίψω εξ αρχής τον ισχυρισμό σας είτε αυτός αφορά την ήσσονα είτε την Αξιωματική αντιπολίτευση και, πολύ περισσότερο, την κυβέρνηση. Και θα τον απορρίψω γιατί η πολιτική ευθύνη είναι ζήτημα εθνικής συνείδησης κι αυτή δεν προσαρμόζεται στα κομματικά συμφέροντα της μιας ή της άλλης πλευράς, της Δεξιάς ή Αριστεράς εν προκειμένω...

Δε ρυθμίζεται ούτε επιβάλλεται από οποιαδήποτε νομοθετική ρύθμιση, αλλά συνδέεται άρρηκτα με τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, με την αρχή της δημοκρατίας. Και γι' αυτήν την τελευταία είναι αδιανόητο να συμπεριφέρονται ανεύθυνα οι εντολοδόχοι των εντολέων-ψηφοφόρων τους, ανεύθυνα στα οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά ζητήματα της χώρας...

Ας γίνει κατανοητό, επιτέλους, ότι όσοι διεκδικούν την πρωθυπουργία δε δικαιούνται να μη γνωρίζουν ότι η πολιτική ευθύνη είναι συνακόλουθη της άσκησης οποιασδήποτε μορφής εξουσίας. Ως εκ τούτου, η διαχείριση δημοσίων υποθέσεων οδηγεί αναπόδραστα και στην ανάληψη ευθύνης!..

Είδατε να συμβαίνει αυτό στην πολιτική σκηνή της χώρας; Και - για να εστιάσουμε στους νυν κυβερνώντες, γιατί αυτών τα λάθη πληρώνουμε τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια που βρίσκονται στην εξουσία - επέδειξαν, λέτε, την ευθύνη που τους αναλογεί σε μια πλειάδα σοβαρών θεμάτων, με αποκορύφωμα την ασύμφορη εθνικά ''συμφωνία των Πρεσπών'' και την ανθρώπινη τραγωδία στο Μάτι, που άφησε πίσω της εκατόμβη νεκρών;

Μετά από όλα αυτά πώς τολμούν και ισχυρίζονται ανερυθρίαστα - δια του αντιπροέδρου τους, που παρουσιάζεται και ως ''ο Νέστωρ της Κυβερνώσας Αριστεράς'' - ότι η δική τους άσκηση εξουσίας αντιπροσωπεύει την (υγιή) πολιτική, σε αντίθεση με την παραπολιτική των πολιτικών τους αντιπάλων; Πώς τολμούν και παριστάνουν τους δημοκράτες αποδίδοντας ταυτόχρονα στους πολιτικούς αντιπάλους τους τον χαρακτηρισμό ''λαϊκιστές'', ενώ ξέρουν πως ο όρος αυτός χαρακτηρίζει αποκλειστικά τους ίδιους;

Και, για να γίνω σαφέστερη, θα μπω στην ουσία του πράγματος. Ακούσαμε προχθές στη Βουλή τον κύριο Τσίπρα σε μια απαντητική αποστροφή του προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη - να μας θυμίζει, με το γνωστό αυτάρεσκο ύφος του, ότι είναι δέκα χρόνια στην αρχηγία του κόμματός του. Μα..., ξεχνιούνται αυτά; Ξεχνιέται το ''επαναστατικό'' παρελθόν του, που μετέτρεψε σε πεδίο μάχης την πολιτική σκηνή της χώρας βγάζοντας απ' την ναφθαλίνη το εμφυλιοπολεμικό μίσος των χειρότερων ημερών της μεταπολίτευσης;

Και πόσο προσχηματική ήταν στ' αλήθεια εκείνη η αναφορά του στον ''Εφιάλτη'', τον ανεπίτρεπτο χαρακτηρισμό του Ανδρέα Παπανδρέου για τον επελεύνοντα τότε δημοσκοπικά Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που φαινόταν ότι θα τον διαδεχόταν στην πρωθυπουργία...

Τη λέω προσχηματική γιατί ήχησε στ' αυτιά μου με διπλή νοηματοδότηση: από τη μια, για να αρθεί υπεράνω του ήθους του Ανδρέα, κι από την άλλη για να ξυπνήσει στους ΠΑΣΟΚογενείς τα επιθετικά προς την ΝΔ αντανακλαστικά τους!..

Ιδιοφυής έμπνευση μες στην απλοϊκότητά της και... με το αζημίωτο φυσικά, αφού έθεσε τον εαυτό του σε ιστορική αντιστοιχία με εκείνον, εν όψει του πολιτικού σχεδιασμού του - ίσως - να ηγηθεί ενός ενιαίου Προοδευτικού Μετώπου με βάση το Κέντρο, την Κεντροαριστερά και την Αριστερά...

Φευ, αποδείχθηκε κατώτερος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ κι ας ήθελε να φανεί ανώτερος ως προς τον πολιτικό πολιτισμό του. Και αποδείχθηκε κατώτερος ο κ. Τσίπρας κι από τον χειρότερο εαυτό του Παπανδρέου, γιατί ούτε κι εκείνος ακόμη (που ανεβοκατέβαζε ''αποστάτη'' τον πολιτικό του αντίπαλο), δεν είχε τολμήσει να καταφερθεί εναντίον της γυναίκας του, όπως έκανε κατ' επανάληψη ο κ. Τσίπρας μεμφόμενος την Μαρέβα Μητσοτάκη είτε για τις επαγγελματικές της δραστηριότητες είτε για το ''σπίτι του Βολταίρου'' που είχε αγοράσει το '17 στο Παρίσι.

Επειδή όμως είναι καλός ρήτορας και σύγχρονος σοφιστής ο πρωθυπουργός μας, όπως έχω ισχυριστεί αιτιολογημένα σε προηγούμενο άρθρο μου, κατάφερε πάλι να στρεψοδικήσει προχθές μετατρέποντας το μειονέκτημά του σε πλεονέκτημα.

Έκανε δηλαδή το εξής αμίμητο. Το ''ζόρι'' που τραβούσε ο ίδιος λόγω της αποκάλυψης των μυστικών (δωροληπτικών, άραγε;) ελιτίστικων διακοπών του τον Αύγουστο του '18, λίγες μέρες μετά την τραγωδία στο Μάτι, το συνταίριαξε με τον πολιτικό του αντίπαλο, σε μια ερώτηση που ήθελε να τον υποτιμήσει:

- Μήπως ζορίζεστε και γι' αυτό, αντί να συζητάμε άλλα, θέλετε να συζητάμε για τους πατεράδες μας και τις διακοπές;

Ευφυές, πράγματι, αλλά δεν είδα χαμόγελα όπως άλλες φορές απ' τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ με τους οποίους συναναστρέφομαι μεταξύ άλλων (αν εξαιρέσω κάποιους δικούς μας εδώ, στο antinews. gr που πήραν το θέμα πολύ προσωπικά και υπερασπίζονται με πρωτοφανές πάθος τον ίδιο και τον αδελφοποιτό του Πολάκη...).

Αντίθετα είδα πολλούς προβληματισμένους κι αυτό με κάνει να παίρνω στα σοβαρά τα δημοσιεύματα του Τύπου που μιλούν για ενόχληση ως παγωμάρα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ μετά την ιστορία του ''σκαφάτου πρωθυπουργού'' και τις αποκαλύψεις περί συγχρωτισμού του με την ελιτίστικη κοινωνία'', αν και είναι ''παιδί του λαού''...

Και έχουν δίκιο να αμφιβάλουν για το τελευταίο, που ανατρέπεται εύκολα αν σκεφτεί κανείς - για παράδειγμα - την ιστορία του Ιουνίου του 2017 με το... βαπόρι από τη Ρωσία ( μια ιστορία λαθρεμπορίου τσιγάρων και φοροδιαφυγής με φορτίο ιδιοκτησίας ΣΕΚΑΠ και Ιβάν Σαββίδη), και το ''θάψιμο'' της υπόθεσης για την οποία μιλάνε ακόμα κάτω στα Χανιά αποδίδοντάς την στις αγαστές σχέσεις του ολιγάρχη με την νυν εκτελεστική εξουσία. Και να 'ταν η μόνη απόδειξη ότι συναγελάζονται οι της κυβέρνησης με τους έχοντες και κατέχοντες αυτού του τόπου...

Για να επανέλθουμε όμως στα προχθεσινά, θα προσθέσω σαν αποδεικτικό υλικό - που συνηγορεί στην πανουργία του κ. Τσίπρα - το γεγονός ότι, για να ξεφύγει απ' την... ''σκαφάτη'' πραγματικότητα και τα ευτράπελα του Πολάκη, άλλαξε την ''ατζέντα Πολάκη'' με τα... κοινωνικά μέτρα στήριξης που θα φέρει προς συζήτηση η κυβέρνηση την ερχόμενη εβδομάδα.

Και γι' αυτά βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς πολλά αρχίζοντας από τη ΔΕΗ, [για τα προβλήματα της οποίας έχω μιλήσει σε προηγούμενο άρθρο μου στο antinews.gr (''Τα «κουρέλια» του ΣΥΡΙΖΑ και η «κουρελού» της εξουσίας κρατάνε ακόμα...'', 8-5-'19)] και φθάνοντας στην επένδυση του Ελληνικού (που κατάντησε τραγελαφική ιστορία) και τα ναυπηγεία Ελευσίνας και Σύρου...

Όμως, σε κάθε περίπτωση, η προχθεσινή ομιλία του κυρίου Τσίπρα δεν έβγαλε ειδήσεις. Απλά επιβεβαίωσε τα γνωστά δεδομένα που συνηγορούν ότι ο επί 4,5 χρόνια πρωθυπουργός - καλύπτοντας για πολλοστή φορά τον Πολάκη με την απαξίωσή του να αναφερθεί στην ουσία της πρότασης μομφής εναντίον του από την Ν.Δ - απέδειξε ότι έχει επικοινωνιακή αντίληψη για την πολιτική ευθύνη και όχι ηθική. Κι αυτή η επιλογή του δεν είναι η καλύτερη δημοκρατική μέθοδος, γιατί επιβεβαιώνει ότι δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα ότι η έλλειψη της συναίσθησης της ευθύνης υπονομεύει την ίδια τη δημοκρατία...