Ένα βότσαλο στη λίμνη της ξεχασμένης ανθρωπιάς μας...
22/08/2019 14:45
Της Κρινιώς Καλογερίδου
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ένα βότσαλο στη λίμνη της ξεχασμένης ανθρωπιάς μας...

Κοντά είκοσι χρόνια πριν - αν θυμάμαι καλά - η αμερικανική υπερδύναμη εγκαλείτο από τον ΟΗΕ για τη ρατσιστική συμπεριφορά της αστυνομίας και της Δικαιοσύνης, που οδηγούσε στην ηλεκτρική καρέκλα και τους θαλάμους αερίων κυρίως μαύρους και ισπανόφωνους Αμερικανούς πολίτες.

Λίγα χρόνια αργότερα οι ισχυρές χώρες της ΕΕ (Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία) κατηγορούνταν απ' τον Παγκόσμιο Οργανισμό για σωρεία διακρίσεων και αυθαιρεσιών, που έφταναν στα όρια των βασανιστηρίων, σε βάρος μεταναστών.

Ανάλογα φαινόμενα σημειώθηκαν στην Αυστραλία (εξόντωση αυτόχθονων Αβορίγινων), στην Κίνα (διακρίσεις σε βάρος μουσουλμάνων Ξινγιάνγκκαι Θιβετιανών) και στη Ρωσία (διώξεις κατά μουσουλμάνων του Καυκάσου).

Με τον ίδιο καταγγελτικό τόνο η Διεθνής Αμνηστία καταδίκασε το 2004 την ''αντίστροφη εθνοκάθαρση'' σε βάρος των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου και αργότερα την Τουρκία για τους απηνείς διωγμούς της (που είχαν τη μορφή πογκρόμ) κατά των Κούρδων, ενώ τελευταία καυτηρίασε με δριμύτητα το Ισλαμικό Κράτος για τις κτηνώδεις βιαιοπραγίες του κατά των Γεζίντι, των Κακάις και των χριστιανών του Ιράκ.

Ενδεικτικό παράδειγμα των ρατσιστικών και ξενοφοβικών αντιλήψεων που επωάζονται χρόνια τώρα στην πολιτισμένη Δύση είναι η ''συμβουλή'' ενός ανώτερου αξιωματικού της αυστριακής αστυνομίας προς τους εκπαιδευόμενους του:

''... Τους νέγρους πρέπει πρώτα να τους χτυπάμε και μετά να ρωτάμε το όνομά τους...'' (1999)

Δυστυχώς τέτοια περιστατικά ρατσισμού (που περιλαμβάνουν σωματική και ψυχολογική βία) παρουσιάστηκαν και παρουσιάζονται χρόνια τώρα στη Γηραιά Ήπειρο, όπου μια βρετανική έκθεση διαπιστώνει μεταξύ άλλων ότι ''...το ίδιο έγκλημα τιμωρείται πολύ αυστηρότερα στη Βρετανία αν διαπραχθεί από μαύρο, παρά από λευκό...''. Κι ότι ''... οι λευκοί έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να 'γλιτώσουν' με απλές συστάσεις, ενώ οι έγχρωμοι καταλήγουν στο κρατητήριο...''

Πέραν αυτών των αναρίθμητων περιστατικών ξενοφοβικής βίας, υπάρχουν και παραδείγματα... ''ανθρωπιάς'' των ευρωπαϊκών αρχών, που ''ξέρουν να 'φροντίζουν' τους ξένους και επί ευρωπαϊκού εδάφους''. Ενδεικτική, άλλωστε'', είναι η περίπτωση του 25χρονου Νιγηριανού Μάρκους Ομοφούμα, του οποίου το στόμα έκλεισαν με κολλητική ταινία (εν πτήσει) τρεις Αυστριακοί αστυνομικοί (1999), για να τον κάνουν να πάψει να διαμαρτύρεται για την απέλασή του απ' τη χώρα τους, με αποτέλεσμα να 'φτάσει' στη δική του χώρα νεκρός λόγω ασφυξίας...

Στα Βαλκάνια, όπου ανήκει γεωγραφικά η Ελλάδα, ιδιαίτερα ευάλωτες σε ρατσιστικές επιθέσεις είναι οι εθνικές μειονότητες (όπως αυτή των Σέρβων στο Κόσοβο) λόγω των πολύχρονων εθνικιστικών πολέμων μεταξύ Αλβανών και Σέρβων, με θύματα κι από τις δυο πλευρές.

Τα κύρια θύματα όμως του ρατσισμού στην περιοχή (όπως και στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη) είναι οι τσιγγάνοι, σε βάρος των οποίων γίνονται - κατά τη Διεθνή Αμνηστία - ''συγκεκαλυμμένες διακρίσεις'', με ανατριχιαστικότερο όλων το παράδειγμα ενός 16χρονου τσιγγανόπουλου που συνελήφθη στη Βουλγαρία το 2000 με την κατηγορία της κλοπής, για να βρεθεί δυο ώρες αργότερα στο νοσοκομείο με εγκαύματα τρίτου βαθμού στο 15% του σώματός του...

Σαφή παραβίαση των δικαιωμάτων τους έχουν, φυσικά, και οι γυναίκες-μετανάστριες σ' όλες τις χώρες του κόσμου, με επίταση στην Ινδία, το Πακιστάν, την Υεμένη, την Ινδονησία, τη Σαουδική Αραβία, την Γουατεμάλα, τη Βραζιλία, το Μεξικό και την Κολομβία, ενώ πολλές άλλες χώρες ''εμπλέκονται άμεσα με παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αυτοχθόνων''.

Στην Ελλάδα η ξενοφοβική βία εντάθηκε την τελευταία πενταετία, με αφορμή τη μαζικές μεταναστατευτικές ροές προς τη χώρα μας από την Τουρκία. Άνθρωποι και ποντίκια συμβίωσαν και συμβιώνουν ακόμα, υπό άθλιες συνθήκες, στα Κέντρα κράτησης μεταναστών, όπου εκδηλώνονται συχνά περιστατικά βίας κατά γυναικών και παιδιών...

Οι ιστορίες του ξενοφοβικού ρατσισμού στην Ελλάδα του 'προοδευτισμού' και του 'συντηρητισμού' είναι ''μαύρες, μισαλλόδοξες και μεσαιωνικές'', με πρόσχημα την αυτοπροστασία των Ελλήνων απ' τους 'επίφοβους' μουσουλμάνους, που δίνουν δυστυχώς συχνά αφορμές με την εγκληματική παραβατικότητά τους σε βάρος των γηγενών χριστιανών.

Τώρα, θα με ρωτήσετε δικαιολογημένα.

- Κι εσύ που τα υποστηρίζεις αυτά δε σκέφτηκες ποτέ ρατσιστικά, ξενοφοβικά;

Με το χέρι στην καρδιά θα σας έλεγα ότι δεν είμαι ρατσίστρια, με την έννοια ότι ξέρω να αποδέχομαι τα διαφορετικά πολιτιστικά χαρακτηριστικά του άλλου (το χρώμα του, την καταγωγή του, τη θρησκεία του, τις κοινωνικές και προσωπικές ιδιαιτερότητές του).

Μ' άλλα λόγια δε με νοιάζει να είναι ο άλλος διαφορετικός από μένα, αν και το πιο τίμιο θα ήταν να πω - τώρα που το καλοσκέφτομαι - ότι ''δε θέλω να με νοιάζει να είναι ο άλλος διαφορετικός από μένα''.

Το λέω αυτό γιατί μεγαλώσαμε και σπουδάσαμε μ' έναν τρόπο που εμπεριείχε λίγο ή πολύ ψήγματα ρατσισμού, λόγω των γενικότερων αντιλήψεων που κυριαρχούσαν στην Ελλάδα την εποχή μας. Αντιλήψεων που συνεχίζουν να υπάρχουν - σε έξαρση μάλιστα - ακόμα και τώρα και να επωάζουν ''το αυγό του φιδιού'' που καταπνίγει τη συνείδηση μέσα μας και την ανθρωπιά μας.

Σ' αυτό συντέλεσε βέβαια και η έξαρση του εθνικισμού, που ανέδειξε τον κακό εαυτό του Έλληνα, τον ''Ελληναρά'', που έχει την κυρίαρχη άποψη πως εμείς οι Έλληνες είμαστε ανώτεροι όλων και γι' αυτό πρέπει να επιβιώσουμε έναντι όλων, κλείνοντας - αν χρειαστεί - και τη στρόφιγγα ακόμα της υγειονομικής περίθαλψης για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες...

Τώρα, θα μου πείτε, και πάλι δικαιολογημένα.

- Η αγαπημένη μας πατρίδα έχει λυγίσει δραματικά κάτω απ' το βάρος των ορδών των μεταναστών, που ήρθαν απρόσκλητοι στη χώρα μας και προκαλούν συχνά τους αλλόφρονες Έλληνες υποδοχείς τους με την ανοίκεια και παραβατική συμπεριφορά τους απέναντι σ' αυτούς που τους άνοιξαν την πόρτα να μπουν.

Έχετε δίκιο, ποιος αντιλέγει... Όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει αιτία να πνίξουμε τον σπόρο της ανθρωπιάς μέσα μας και να ''επιστρέψουμε'' ως ανεπιθύμητο το δώρο της φιλοξενίας που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας.

Δεν είμαστε ράτσα ρατσιστών εμείς οι Έλληνες. Δεν είμαστε ράτσα απάνθρωπη, αλλά φιλεύσπλαχνη, ανοιχτόμυαλη, ανεκτική και παρηγορητική απέναντι, προπάντων, σε βασανισμένους ανθρώπους και παιδιά που χρειάζονται τη βοήθειά μας για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους και να επιβιώσουν.

Κι όταν αυτές οι ανάγκες αφορούν την υγεία, τη ζωή του οποιουδήποτε άλλου, δε γίνεται να αντιμετωπιστούν με διαχωρισμούς του τύπου: ''Υγεία μόνο για Έλληνες''... Δεν γίνεται, μ' άλλα λόγια, να μην αντιμετωπιστούν με αντιρατσιστική πρακτική...

Με το πνεύμα αυτό έγραψα, άλλωστε, στο παρελθόν - για λογαριασμό του κοινωνικά ευαίσθητου antinews.gr - τo αφιέρωμα για τους Εβραίους' 'Μνήμες ντροπής στη συνείδηση της ανθρωπότητας'' και το άρθρο ''Τα παιδιά κανενός Θεού'', που αφιέρωσα στους Ρομά μαθητές μου απ' τον Δενδροπόταμο Θεσσαλονίκης.

Με το πνεύμα αυτό έγραψα τελευταία και το άρθρο: ''Δημόσιο σύστημα φιλανθρωπίας'' ή κοινωνικός ρατσισμός με υγεία μόνο για Έλληνες; Ένα άρθρο που, παρά τις θυελλώδεις αντιδράσεις που ξεσήκωσε, εύχομαι να γίνει το βότσαλο που πετάχτηκε στη λίμνη του εφησυχασμού και των πολιτικών αγκυλώσεων, για να αφυπνίσει την ξεχασμένη ανθρωπιά μας...

Κρινιώ Καλογερίδου (Βούλα Ηλιάδου)