Το τόπι κι η πολιτική
30/08/2015 08:10
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το τόπι κι η πολιτική

Τις επιθέσεις τις γράφω εκεί που δεν βλέπει ο ήλιος και ξέρω πως το ποτάμι του Χρόνου θα σαρώσει όσους νομίζουν πως όλοι κάμπτονται από κειμενάκια και κατασκευασμένα παραπολιτικά

Τα «Παραπολιτικά» έχουν ξεκινήσει μια κουτοπόνηρη προσωπική επίθεση, με αφορμή την παρουσία μου την προηγούμενη Δευτέρα στην «Δίκη» του Κυριάκου Θωμαΐδη στο ΣΚΑΪ. Στην εκπομπή έγινε από τον παρουσιαστή αναφορά σε κάποια στοιχεία ποινικής δικογραφίας, καθώς και στο όνομα του Προέδρου του Ολυμπιακού.

Σας παραθέτω την δική μου τοποθέτηση, για να βγάλετε συμπέρασμα. Σημειωτέον δε πως ήταν η μοναδική φορά που εμφανίστηκα σε αθλητική εκπομπή κι ομολογώ πως είχε πλάκα, διότι είδα πως τα πάθη γύρω από το τόπι κάνουν την πολιτική να μοιάζει με εγγλέζικη σύναξη στις 5 για τσάϊ και κουλουράκια.

Είπα λοιπόν πως μπορεί η εκπομπή να ονομάζεται «Δίκη» αλλά προφανώς είναι ευφημισμός, αφού εδώ δεν δικάζονται υποθέσεις, ούτε υπάρχουν δικαστές και υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας, που δεν μπορεί να καταστρατηγείται για κανέναν. Υπογράμμισα πως δεν συνηθίζω να σχολιάζω δημόσια ούτε τις δικές μου υποθέσεις, εκτός εάν έχω εντολή από τον πελάτη μου να πω δημόσια κάτι. Πολύ δε περισσότερο δεν σχολιάζω υποθέσεις άλλων, που δεν έχω διαβάσει ούτε το εξώφυλλο της δικογραφίας.

Υπογράμμισα επίσης πως είναι πολύ επισφαλές να βγάζει κάποιος συμπεράσματα για μια υπόθεση αποσπασματικά, από κάποιο στοιχείο που βλέπει το φως της δημοσιότητας.

Στην συνέχεια είπα, μιλώντας γενικά, πως για όλους εμάς που μας αρέσει η μπάλα υπάρχουν δυο επίπεδα. Το πρώτο επίπεδο είναι αυτό που περιγράφει ο Διονύσης Χαριτόπουλος στο εξαίρετο βιβλίο του «Εκ Πειραιώς», όπου σε ένα κεφάλαιο περιγράφει τα πλήθη των απλών ανθρώπων που ξεκινούσαν από τις γειτονιές του Πειραιά να πάνε να δουν την ομάδα τους. Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο, το ηθικό, της αγάπης για τα χρώματα της φανέλας της ομάδας μας. Υπάρχει όμως στο ελληνικό ποδόσφαιρο και μια άλλη πραγματικότητα, το δεύτερο επίπεδο, όπου διάφοροι παράγοντες θέλουν μέσω των ομάδων να «αγοράζουν» λαϊκή στήριξη. Έφερα δε σαν παράδειγμα το πρωτάθλημα της Αγγλίας, που αρέσει στους Έλληνες φιλάθλους, διότι κάθε τόσο εμφανίζεται μια μικρή ομάδα από το πουθενά και τσακίζει έναν κολοσσό, ένα fair play από το οποίο απέχουμε πολύ στην Ελλάδα. Κάθε πραγματικός φίλαθλος δεν θέλει η ομάδα του να κλέβει την νίκη. Ένας στρατηγός του Μ. Αλεξάνδρου του είχε προτείνει ένα τέχνασμα στον Γρανικό, όμως ο Μακεδόνας Βασιλιάς απάντησε «δεν κλέβω την νίκη».

Παρατήρησα δε πως είναι αξιοσημείωτο πόσοι παράγοντες του ποδοσφαίρου έχουν πάει φυλακή ή γενικά εμπλέκονται σε ποινικές υποθέσεις. Δεν υπάρχει άλλος τομέας του δημόσιου βίου, όπου τόσοι παράγοντες του να έχουν περιπέτειες με την δικαιοσύνη. Μάλιστα ακούγοντας στην εκπομπή διάφορα ευτράπελα που αφορούσαν αποφάσεις οργάνων, πιστοποιητικά ομάδων υπό …αίρεση κλπ, είπα αστειευόμενος, πως μάλλον χρειάζεται «στρατιωτικός νόμος» στο ποδόσφαιρο για να μπουν τα πράγματα σε τάξη.

Ποιος λοιπόν διαφωνεί με τα παραπάνω; Τι είναι ψέμα;

Ίσως τελικά εξίσου μεγάλο πρόβλημα είναι οι παρατρεχάμενοι, που νομίζουν πως προσφέρουν υπηρεσία καθυβρίζοντας οποιονδήποτε δεν συμπεριφέρεται ως «φιλιππινέζα» ή λέει αυτονόητες αλήθειες.

Μία και μοναδική φορά πήγα σε εκδήλωση σωματείου υποστήριξης του «Θρύλου», της ομάδας μου, στην αίθουσα ενός κινηματογράφου και δεν ξαναπήγα ποτέ. Έκατσα πίσω, στη γαλαρία κι είδα διάφορους απίθανους πολιτευάμενους, μέχρι μια θείτσα που μοιράζει καλλυντικές κρέμες, που προσπαθούσαν να αντλήσουν κανά ψηφαλάκι από την παρουσία τους. Χάρηκα μόνο που είδα θρύλους της παιδικής μου ηλικίας από την διοίκηση και τους παίκτες, τότε που στα 88 στρέμματα, σε ένα κατηφορικό γήπεδο με πέτρες παίζαμε ξύλο στους αυτοσχέδιους αγώνες μας για το ποιος θα κάνει τον Δεληκάρη. Τα σημάδια στα πόδια, τα χέρια μου και το κεφάλι είναι για μένα επαρκή παράσημα της αγάπης στην ομάδα μου, σημαντικότερα και πιο ειλικρινή από την επαγγελματική και προσοδοφόρα αρθρογραφία οποιουδήποτε.

Και πάντοτε, σταθερά, δεν μπλέκω την ομάδα μου με την πολιτική.

Όταν έγινε η περιπέτεια των αυτοδιοικητικών εκλογών στον Πειραιά υποστήριξα δημόσια με την αρθρογραφία μου τον Βασίλη Μιχαλολιάκο, διότι πέραν της φιλίας, απλούστατα ήταν η υποψηφιότητα της παράταξης μας και θεώρησα λάθος τα πίσω μπρος διαφόρων κομματικών παραγόντων.

Αυτό δε που έγραψα το είπα και στον ίδιο τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Καμμία υποψηφιότητα δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον Ολυμπιακό, διότι κανείς μας δεν πρέπει να καταδέχεται στον Πειραιά ο Ολυμπιακός να έχει λιγότερο από 90%. Αφήνω ένα 10% για τον Εθνικό και τους περαστικούς ή αυτούς που μετακόμισαν πρόσφατα.

Απλά δεν κατάλαβα γιατί ο Μαρινάκης δεν κατέβηκε ο ίδιος για Δήμαρχος. Ένας άνθρωπος που διοικεί επιτυχημένα τόσο κόσμο, που βγάζει εκατομμύρια από τις επιχειρήσεις του, είναι δικαίωμα του να βγει ο ίδιος στα ίσια να διεκδικήσει την ψήφο για οτιδήποτε. Αυτά όμως ανήκουν πια στην Ιστορία. Ό γέγονε, γέγονε.

Αυτές οι καθαρές δημόσιες θέσεις φαίνεται δεν αρέσουν αλλά αυτές έχω, έτσι είναι το μοντέλο από το εργοστάσιο και δεν επιδέχεται μετατροπής. Πάντα γράφω επώνυμα, ποτέ ανώνυμα ή με ψευδώνυμο. Τις επιθέσεις τις γράφω εκεί που δεν βλέπει ο ήλιος και ξέρω πως το ποτάμι του Χρόνου θα σαρώσει όσους νομίζουν πως όλοι κάμπτονται από κειμενάκια και κατασκευασμένα παραπολιτικά.

Τώρα έχουμε μπροστά μια εκλογική μάχη με την νέα ηγεσία μας, με στόχο να νικήσουμε και να αντιστρέψουμε την τεράστια ζημιά που έγινε στην οικονομία και στην εθνική ασφάλεια, από αυτούς που έκλεισαν τις τράπεζες κι άνοιξαν τα σύνορα. Όποιος υπονομεύει τον Μεϊμαράκη υπονομεύει την παράταξη και φυσικά θυμόμαστε ποιοι πολεμούσαν λυσσαλέα δημοσιογραφούντες την κυβέρνηση της ΝΔ και την ηγεσία της. Αφού προσέφεραν τόσες υπηρεσίες στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα νομίζουν πως θα γυρίσουν την τραγιάσκα τους ανάποδα και θα παραστήσουν τους …στυλοβάτες της παράταξης. Δεν είμαστε χρυσόψαρα.