#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
01/08/2012 12:00
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το ανθρώπινο δράμα, πίσω από τα ρεκόρ και τα μετάλλια



 Πριν από μερικά χρόνια, είχα βρεθεί σε ένα στάδιο της Αθήνας, αφήνοντας την μαγεία των αγώνων να με κυριεύσει.

Αυτή τη μαγεία την αισθανόμαστε όλοι, όταν βλέπουμε τους γυμνασμένους αθλητές του κόσμου να συγκεντρώνονται κάθε τέσσερα χρόνια, προκειμένου να κυνηγήσουν την ολυμπιακή δόξα.

Στην αρχαιότητα, οι πόλεμοι σταματούσαν στη διάρκεια των αγώνων. Μακάρι να γίνονταν αυτό και σήμερα. Όπως και να έχει, πολλοί από εμάς κάνουν ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα, για να βυθιστούμε στο δράμα που ξετυλίγεται μπροστά μας.

Δεν χρειαζόμαστε λεπτομερείς περιγραφές για το κάθε άθλημα. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε πως δίνεται το σκορ. Κι όμως, παρόλα αυτά, μαγευόμαστε από τις αιθέριες κινήσεις των αθλητών της ξιφασκίας, του μπάτμιντον, και της ποδηλασίας.

Δεν χρειάζεται να μας πει κάποιος τι πέρασαν τα τελευταία δέκα χρόνια οι καλογυμνασμένοι κολυμβητές. Οι απαλοί τους τονισμένοι μύες είναι οι απόλυτοι μάρτυρες της πειθαρχίας, και της αφοσίωσής τους σ αυτό που κάνουν.

Αυτό που μας καθηλώνει είναι η επιθυμία τους να αποδώσουν τα μέγιστα. Το να παρακολουθεί κανείς τον Michael Phelps στην πρώτη του εμφάνιση στο Λονδίνο, προκαλεί την απόλυτη συμπάθεια προς τον αθλητή. Αυτός ο υπεραθλητής, που δεν μοιάζει καν με άνθρωπος, αν αναλογιστούμε τα επιτεύγματά του, έμοιαζε με ένα μπερδεμένο νεαρό παιδί, έτοιμο να ξεσπάσει σε κλάμα, να πονάει που τελείωσε πια με τα μετάλλια, κάτι στο οποίο δεν έχει συνηθίσει.

Μάλιστα, μόλις και κατάφερε να προκριθεί για τον τελικό των 400 μ, αγωνιζόμενος στον 8ο διάδρομο. Το να τον βλέπει κανείς στον συγκεκριμένο διάδρομο, που λες και είναι σχεδιασμένος για όλους όσους δεν ανήκουν στον κύκλο των πρωταθλητών, είναι από μόνη της μια εύγλωττη εικόνα. Ο Michael Phelps έμοιαζε φοβισμένος, μικρότερος από ότι συνήθως, και σαν να βρέθηκε σε άγνωστο περιβάλλον.

Στην συνέχεια το πάλεψε. Είτε τον υποστηρίζεις είτε όχι, θα ήθελες να δεις έναν πρωταθλητή σε δράση. Όμως ο Michael έμοιαζε λίγος. Έμοιαζε κουρασμένος.

Και την ώρα που ο Ryan Lochte τερμάτιζε πρώτος, οι εκφωνητές τόνιζαν ότι οποιοδήποτε μετάλλιο από πλευράς του Phelps θα τον έφερνε πιο κοντά στο όνειρο να είναι ο ολυμπιονίκης με τα περισσότερα μετάλλια στην ιστορία των αγώνων. Πάλεψε αλλά δεν τα κατάφερε, τερματίζοντας τελικά τέταρτος.

Το ανθρώπινο δράμα ήταν έντονο. Και να τον παρακολουθείς στην συνέντευξή του μετά την κούρσα, τσακίζει την καρδιά σου. Προσπάθησε πολύ να είναι «ευγενής», να μιλήσει για τον επόμενο αγώνα, και να ξεχάσει αυτή την «τραγωδία». Ο πόνος του όμως ήταν εμφανής.

Ως θεατές του συμπαραστεκόμαστε, και συγκινούμαστε από την αθλητική προσπάθεια, που στην περίπτωσή του ήταν κορυφαία. Η συναισθηματική του πάλη όμως ήταν πιο συγκινητική.

Ο καλός μου φίλος, μακαρίτης πλέον, παραγωγός Ολυμπιακών ντοκιμαντέρ Bud Greenspan, έχτισε την λαμπρή του καριέρα στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου το 1948.

Τότε ήταν ένας νεαρός ρεπόρτερ, που έγραφε για λογαριασμό μιας εφημερίδας της Νέας Υόρκης. Έστειλε λοιπόν ένα τηλεγράφημα από το Λονδίνο προς τον αρχισυντάκτη του, λέγοντας πως δεν θα μπορέσει να καλύψει το σπριντ των 100 μ της επομένης, επειδή λόγω της μεγάλης κάλυψης και κοσμοσυρροής, δεν θα μπορούσε να πλησιάσει τον νικητή για να του πάρει συνέντευξη. Είχε μάλιστα ακούσει για μια συγκινητική περίπτωση στην σκοποβολή, και θα πήγαινε εκεί να κάνει ρεπορτάζ. Η απάντηση του αρχισυντάκτη ήταν απλή: «Αν δεν καλύψεις τα 100 μ, απολύεσαι».

Δυο μέρες αργότερα, στη διάρκεια του πρωινού γεύματος, η σύζυγος του αρχισυντάκτη διάβαζε την εφημερίδα κλαίγοντας. Την ρώτησε τι συμβαίνει; Κι αυτή του είπε για την ιστορία ενός Ούγγρου αθλητή της σκοποβολής που είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο το 1936 με το δεξί του χέρι, το οποίο όμως έχασε στον πόλεμο, και επέστρεψε τώρα στους Ολυμπιακούς για να αγωνιστεί με το αριστερό του. Όλοι οι φίλοι του ήταν εκεί, για να τον στηρίξουν, και όλοι μαζί δάκρυσαν όταν τελικά ακούστηκε ο ουγγρικός εθνικός ύμνος.

Η αντίδραση του αρχισυντάκτη ήταν να στείλει αμέσως τηλεγράφημα στον νεαρό ρεπόρτερ με την εντολή «θέλω κι  άλλα ρεπορτάζ από την σκοποβολή».
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες θέτουν το σκηνικό για ένα εντυπωσιακό θέατρο. Ακόμη και για όσους από εμάς δεν βρισκόμαστε στο Λονδίνο, αλλά είμαστε στις μπροστινές θέσεις.

http://www.huffingtonpost.com/diana-nyad/olympics-phelps-lochte_b_1716220.html

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.