25/06/2010 10:51
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«Σπασμένο» το στοίχημα

«Σπασμένο» το στοίχημα έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας και χθες με 3 στις 4 σωστές προβλέψεις και μια δυάδα στο 3.68 ρίξαμε τα φράγκα στον κουμπαρά για τις διακοπές.

Σήμερα, στον 7ο όμιλο τα πάντα έχουν κριθεί και μένει η εκκρεμότητα της πρωτιάς στο Βραζιλία-Πορτογαλία η οποία αμφιβάλλουμε αν είναι χρήσιμη με την Ισπανία μάλλον αντίπαλο. Ίσως ένα στοίχημα να αξίζουν οι Λαϊκοί Δημοκράτες της Βορείου Κορέας που παίζουν με τους υπεράκτιους του Ελεφαντοστού ή έστω ένα Χ αλλά και πάλι είναι ματς γοήτρου και μόνο.

Οπότε πάμε στον 8ο όμιλο όπου είναι πολύ πιθανή η τριπλή ισοβαθμία στους 6 πόντους για Χιλή, Ελβετία, Ισπανία. Αν δεν κερδίσει η Ισπανία, η Ελβετία δεν είναι ομάδα που αυτοκτονεί και θα πάρει τα εισιτήρια μαζί με τη Χιλή.

Με αυτά τα δεδομένα, οι Ελβετοί νικούν και θα προσπαθήσουν να βάλουν και πολλά γκολ για να είναι σίγουροι στην ισοβαθμία, στο Χιλή-Ισπανία θα γίνει μάχη και θα πάμε με το Χ στο ημίχρονο γιατί μετά το ματς θα γίνει ροντέο.

Βασικό:

Ελβετία-Ονδούρα 1  απόδοση 1.50

Επιπλέον:

Ισπανία-Χιλή     αποτέλεσμα ημιχρόνου Χ απόδοση 2.20

Ελβετία-Ονδούρα over απόδοση 2.00

Δυάδα απόδοση 4,40



Μικρός Οδυσσέας

ΣΧΟΛΙΑ

  1. antiathlitikos avatar
    antiathlitikos 25/06/2010 11:09:04

    Πρώτα- πρώτα τα συχαρίκια για το χτεσινό ταμείο. Με άξονα την Ιταλική πρόκριση τα δικά μου φυσικά εναυάγησαν στην Αδριατική.

    Μη μας διαφύγει για σήμερα ότι στους Ελβετούς αρκεί διαφορά δύο γκολ για να περάσουν, ό,τι και να γίνει στο Χιλή - Ισπανία.

  2. antiathlitikos avatar
    antiathlitikos 25/06/2010 11:11:43

    Περί αποχωρήσεων ...

    Μας εχαιρέτησαν, λοιπόν, οριστικά οι δύο φιναλιστ του 2006. Χωρίς φαντασία, χωρίς ηγέτες, χωρίς Ζιντάν αλλά και ... Ματεράτσι, χωρίς να μας αφήσουν τίποτε απολύτως στη θύμηση. Καλά ξεμπερδέματα στην επιστροφή και τα ξαναλέμε σε τέσσερα.

    Το κοινό στοιχείο των δύο ομάδων υπήρξε η προαναγγελθείσα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, αποχώρηση των δύο προπονητών τους. Ο ένας με τη χαλαρή, και γι αυτό καθόλου πειστική, αυστηρότητά του, κατάφερε με τη συνδρομή των βεντετών της ομάδας να διαλύσει τα πάντα και να παρουσιάσει ένα πτώμα σε πλήρη αποσύνθεση. Ο άλλος με το συμπαθητικό και σοφιστικέ ύφος, φορτωμένος διακρίσεις τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, κατάφερε αποκλείοντας εκ των προτέρων τις βεντέτες, να αυτοδιαψευσθεί και ν΄ «αποδείξει» ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανανέωση χωρίς παίκτες κέντρου και κυρίως στο λάθος χρόνο.

    Η ιδιαίτερη αντίφαση του πρώτου: είναι άτοπο στον ομαδικό αθλητισμό να πετύχεις κάτι χωρίς πειθαρχία, εκτός κι αν εντός «γραμμών» διαθέτεις κι έναν Ζιζού που υποκαθιστά επιτυχώς την εκτός γηπέδου έλλειψη στοιχειώδους ψυχικής και οργανωτικής συνοχής.

    Η ιδιαίτερη αντίφαση του δεύτερου: δεν είναι δυνατόν να πηγαίνεις για τελευταία φορά να διεκδικήσεις κάτι, ετοιμάζοντας ένα μέλλον χωρίς ... εσένα. Πόσω μάλλον όταν σου λείπουν, όπως εφάνη δια γυμνού οφθαλμού, τα βασικά συστατικά μιας τέτοιας απέλπιδας συνταγής, δηλαδή, τα ταλέντα.

    Και των δύο ωστόσο η βασική κοινή αντίφαση υπήρξε ακριβώς η βεβαιότητα ότι μετά το μουντιάλ δεν θα υπήρχε συνέχεια, ούτε για τους ίδιους, ούτε για τους παίκτες.

    Η αποχώρηση με «προαναγγελία» είναι πάντα μια ριψοκίνδυνη κι οδυνηρή απόφαση, ιδίως όταν συνδέεται με την επιδίωξη να παίξεις κορώνα γράμματα την υστεροφημία σου. Το επιχείρησαν κατ΄εξαίρεση και με επιτυχία τρεις μεγάλοι αθλητές, που είχαν ωστόσο μεταξύ τους ένα «άλλο» κοινό στοιχείο: δεν άντεξαν στην πορεία και ... επέστρεψαν.

    Ο Λανς Άρμστρογκ το 2006, όταν ανακοίνωσε την αποχώρησή του πριν από τον έβδομο σερί τίτλο του στο Γύρο της Γαλλίας. Πέρσι ξαναήταν εκεί για να αποδείξει ότι τίποτε από αυτά που επέτυχε δεν πρέπει να λησμονηθεί και – κυρίως – να αμφισβητηθεί. Και κατάφερε παρά την τρίτη θέση να αυξήσει την αντιπάθεια και την καχυποψία όσων τον θεοποιούσαν εξακολουθητικά για μια ολόκληρη επταετία.

    Ο Μίκαελ Σουμάχερ επίσης το 2006, όταν και έχασε το πρωτάθλημα στη Φόρμουλα 1, αφού είχε όμως κάνει δικά του ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τα ρεκόρ στο αγώνισμα. Φέτος ξαναγύρισε, πιλοτάροντας στη μετριότητα και ανίκανος να αποδείξει ότι οι «νέοι» είναι κατώτεροί του.

    Ο μόνος που επιστρέφοντας υπενθύμισε πως δεν είχε ξοφλήσει ήταν ο μέγιστος Μάικλ Τζόρνταν που παρά το διετές του ιντερμέτζο στο μπέιζ μπολ, πέτυχε το 3+3 με τους ταύρους και τον Φιλ Τζάκσον.

    Ας ελπίσουμε για το καλό όλων, αλλά και των ιδίων, ότι Ντομενέκ και Λίπι δε θα επανέλθουν ...

  3. Γιάννης Φαίλτωρ avatar
    Γιάννης Φαίλτωρ 25/06/2010 12:01:45

    Καμμία ομάδα δεν έχει κατακτήσει δύο συνεχόμενα παγκόσμια πρωταθλήματα τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό το πέτυχε μόνο η Βραζιλία του τεράστιου Γκαρίντσα, του Ντίντι, του Βαβά, του το '58 και το '62 και η Ιταλία στη δεκαετία του '30.
    Το ξεζούμισμα των σύγχρονων ποδοσφαιριστών και ειδικά των χαφ δεν τους επιτρέπει να έχουν μακροχρόνια καλή απόδοση. Γι'αυτό τους βλέπεις τη μια χρονιά να πετάνε και την άλλη να σέρνονται. Η φαρμακολογία φαίνεται δεν έχει αναπτυχθεί τόσο ώστε να διατηρεί τη φόρμα του ένας αθλητής επί μακρόν σε υψηλό επίπεδο.
    Από την άλλη, η παγκοσμιοποίηση του ποδοσαφαίρου έχει προκαλέσει τα εξής προβλήματα: Οι χώρες υποδοχής δεν παράγουν ικανό αριθμό παικτών πρωταγωνιστών με αποτέλεσμα στις εθνικές τους ομάδες να παρατηρείται έλλιεμα ηγεσίας ενώ οι χώρες τροφοδοσίας παρουσιάζουν σε εθνικό επίπεδο ένα μονότονο ποδοσφαιρικό τύπο παιχνιδιού.
    Εξαίρεση αποτελούν η Βραζιλία και η Αργεντινή, οι οποίες παράγουν ποδοσφαιριστές υψηλής ποιότητας σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς από οποιονδήποτε άλλον.
    Η Γαλλία μετά τη μεγάλη φουρνιά παικτών της δεκαετίας του '90, παρ'όλη την αιμοδότηση από τις πρώην αποικίες αλλά και την παράδοση του εξαιρετικά τεχνικού ποδοσφαίρου της σχολής της, ακολούθησε το νόμο ακμής και παρακμής. Έχοντας μάλιστα ως προπονητή αυτό τον απίθανο Ντομενέκ δεν μπορούσε να περιμένει πολλά περισότερα.
    Σε ότι αφορά την Ιταλία, η παραδοσιακή τους άριστη τακτική καθώς και το βάρος της φανέλας πήγαν στα σκουπίδια από την παντελή έλλειψη ποδοσφαιριστών κλάσης. Θλίβεσαι βλέποντας τους αντικαταστάτες του Πίρλο. Ο Δον Λίπι έμοιαζε με πρώην διάσημο διευθυντή ορχήστρας που του έλαχε στο τέλος της καριέρας του να διευθύνει μέτριους μουσικούς. Έτσι είναι όμως η ζωή. Ακμή και παρακμή!

    ΥΓ1. Σήμερα μετά από μια δύσκολη μέρα επανήλθε στο νου μου η Μερφολογία, ήτοι:

    * Τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται.
    * Τα πάντα διαρκούν περισσότερο χρόνο από όσο νομίζεις.
    * Αν από διάφορα πράγματα, ένα έχει την πιθανότητα να πάει στραβά, θα είναι αυτό που θα δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ζημιά.
    * Αν ξέρεις ότι υπάρχουν μόνο 4 δυνατοί τρόποι για να πάει κάτι στραβά και φροντίσεις να τους προλάβεις, τότε αμέσως θα εμφανιστεί και ένας πέμπτος.
    * Αν αφήσεις τα πράγματα στην τύχη τους, έχουν την τάση να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
    * Όποτε ξεκινάς να κάνεις κάτι, κάτι άλλο πρέπει πρώτα να γίνει.
    * Κάθε λύση γεννάει ένα καινούριο πρόβλημα.
    * Η φύση είναι πάντα με το μέρος του κρυμμένου ελαττώματος.

    ΥΓ2. Μαθαίνω ότι ο... Κιπτανούι έχει σπάσει τα χρονόμετρα στο τριάρι!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.