#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
20/11/2013 11:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ποιοί θα είναι οι αντίπαλοι της Εθνικής στο Μουντιάλ;



Ανήμερα του Αγίου Νικολάου , στις 6 Δεκεμβρίου στη Μπαΐα θα μάθει ο Φερνάντο Σάντος  τους αντιπάλους της Εθνικής ομάδας στον ένα από τους 8 ομίλους των τεσσάρων που θα διαμορφώσουν το παζλ της τελικής φάσης του Παγκοσμίου κυπέλλου  στα γήπεδα της Βραζιλίας.

Η Εθνική μας θα τοποθετηθεί στο 4ο γκρουπ δυναμικότητας μαζί με άλλες 7 ευρωπαϊκές ομάδες με τις οποίες τουλάχιστον στην 1η φάση θα αποφύγει. Πρόκειται για τις Ολλανδία, Αγγλία, Ιταλία, Πορτογαλία, Βοσνίας-Ερζεγοβίνη, Κροατία και Ρωσία.

Στο πρώτο γκρουπ  εκτός από την διοργανώτρια και οικοδέσποινα Βραζιλία θα συμπεριληφθούν και οι Ισπανία, Γερμανία, Αργεντινή , Κολομβία ,Βέλγιο , Ουρουγουάη και Ελβετία

Το δεύτερο γκρουπ θα απαρτίζουν οι: ΗΠΑ,Κόστα Ρίκα, Μεξικό Ονδούρα, Ιαπωνία, Ιράν , Νότια Κορέα και Αυστραλία ενώ το 3ο θα περιλαμβάνει τις: Γαλλία, Χιλή, Εκουαδόρ, Ακτή Ελεφαντοστού, Γκάνα, Αλεγερία, Νιγηρία, Καμερούν.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας θα ξεκινήσει στις 12 Ιουνίου και θα ολοκληρωθεί στις 13 Ιουλίου. Συνολικά 12 πόλεις θα φιλοξενήσουν τα παιχνιδια. Πρόκειται για τις Μανάους, Φορταλέτσα, Νατάλ, Ρεσίφε Σαλβαδορ, Κουιάμπα, Μπραζίλια, Μπέλο Οριζόντε, Σάο Πάολο, Κουριτίμπα, Πόρτο Αλέγκρε και βέβαια το Ρίο Ντε Τζανέιρο με το ιστορικό Μαρακανά όπου αναμένεται να διεξαχθεί και ο μεγάλος τελικός.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. η Dimi avatar
    η Dimi 20/11/2013 15:07:46

    Άσχετο ίσως με το θέμα και όμως, σχετικό, τηρουμένων των αναλογιών, βεβαίως. Φαίνεται ότι, το επίσημο βίντεο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA 2010 (This Time For Africa), είναι από τα πλέον ΥΤ επισκέψιμα όλων των εποχών. Μέχρι στιγμής 573.143.791 προβολές (και συνεχώς αυξανόμενες) http://youtu.be/pRpeEdMmmQ0 Με την ερμηνεία της χαρισματικής και πολυτάλαντης και διεθνώς αναγνωρισμένης για το τεράστιο Φιλανθρωπικό της Έργο και Πρέσβειρας Καλής Θελήσεως της Unicef, της Κολομβιανής, Shakira. H οποία στη Νότιο Αφρική, γνώρισε «τη λιακάδα της», Gerard Piqué (Ζεράρ Πικέ), κεντρικό-αμυντικό της Μπαρσελόνα και της Εθνικής Ισπανίας. Έγιναν ζευγάρι και τρισευτυχισμένοι γονείς του πανέμορφου Μίλαν τον οποίο, από τη πρώτη στιγμή που είδε το Φως της ζωής, ο πατέρας του τον έχει εγγράψει στη Λίστα των Επίλεκτων Μελών της Barça
    http://www.usatoday.com/story/life/people/2013/02/04/shakira-shares-photo-of-infant-son-milan/1891039/

    Τα εκατομμύρια δολλάρια Έσοδα από την εκπληκτική φωτογράφιση της ετοιμόγεννης Shakira με τον Piqué http://cdn.stylefrizz.com/img/shakira-pique-baby-boy-first-image.jpg και τα Δώρα από τα βαφτίσια του Μίλαν, έγιναν Δωρεά, μέσω της Unicef, για την ένταξη στο κοινωνικό σύνολο και στο δικαίωμα της στέγασης, της σίτισης και της παιδείας των ξυπόλητων, τραγικών (αγοριών και κοριτσιών) νηπίων-στρατιωτών-ναρκεμπόρων-κακοποιών τα οποία καθημερινά παίζουν με τα όπλα και τον θάνατο στις ηφαιστειογενείς ζούγκλες της Κολομβίας. Μα, τι ακριβώς συμβαίνει στη Κολομβία; Γιατί είναι τόσο άγρια στοχοποιημένο το Αύριο αυτής της χώρας;

    «Από το 1881, όταν ο γάλλος μηχανικός Φερντινάν ντε Λεσέ ήταν υπεύθυνος για τη κατασκευή της Διώρυγας του Παναμά («το πιό ακριβό και το πιό πολύτιμο οικόπεδο του πλανήτη» ανήκε τότε στη Κολομβία), που θα ένωνε τους δύο μεγαλύτερους ωκεανούς του κόσμου, Ειρηνικό και Ατλαντικό. Το έργο ήταν εξαιρετικά δύσκολο και δαπανηρό με αποτέλεσμα η γαλλική εταιρεία να χρεωκοπήσει. Όμως, το έργο αυτό ενέπνευσε τον αμερικανό πρόεδρο Θήοντορ Ρούσβελτ ο οποίος απαίτησε από τη Κολομβία να υπογράψει Σύμφωνο το οποίο θα παρέδιδε τη Διώρυγα σε μία Βόρειο-αμερικανική κοινοπραξία. Η Κολομβία, αρνήθηκε. Το 1903, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρούσβελτ έστειλε το καταδρομικό- «Νασβίλ» του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού στη Διώρυγα του Παναμά. Τα Αμερικανικά στρατεύματα συνέλαβαν κι εκτέλεσαν τον δημοφιλή διοικητή της πολιτοφυλακής και ανακήρυξαν τον Παναμά, Ανεξάρτητο Κράτος. Στη συνέχεια, εγκατέστησαν κυβέρνηση ανδρείκελων και η πρώτη Συνθήκη της Διώρυγας υπεγράφη. Η Συνθήκη αυτή, θεσμοθετούσε μία Αμερικανική Ζώνη και στις δύο πλευρές του μελλοντικού πλωτού διαύλου, νομιμοποιούσε την Αμερικανική στρατιωτική επέμβαση και παραχωρούσε στη Ουάσινγκτον τον ουσιαστικό έλεγχο του νεοσύστατου αυτού «Ανεξάρτητου» Κράτους. Για παραπάνω από μισό αιώνα ο Παναμάς κυβερνιόταν από μία ολιγαρχία, την οποία αποτελούσαν μια χούφτα πλούσιες οικογένειες που διατηρούσαν ισχυρούς δεσμούς με τη Ουάσινγκτον. Ο ένας ακροδεξιός δικτάτορας διαδεχόταν τον άλλο και όλοι τους λάμβαναν όποια μέτρα έκριναν αναγκαία για να διασφαλίσουν τη προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων. Οι ηγέτες του Παναμά ερμήνευαν ως αμερικανικό συμφέρον μεταξύ άλλων, τη καταστολή κάθε λαϊκού κινήματος που «μύριζε» σοσιαλισμό. Υποστήριζαν επίσης, τις αντικομμουνιστικές δραστηριότητες της CIA και της NSA σε ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο και βοηθούσαν με κάθε τρόπο τις μεγάλες αμερικανικές εταιρείες όπως η Standard Oil του Ροκφέλερ και η United Fruit Company (την οποία αγόρασε ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος). Οι κυβερνήσεις αυτές προφανώς δεν θεωρούσαν ότι θα προωθούσαν τα αμερικανικά συμφέροντα αν βελτίωναν τις συνθήκες διαβίωσης της μεγάλης εκείνης μερίδας του λαού τους που ζούσε μέσα στην εξαθλίωση ή, που εργαζόταν στις μεγάλες φυτείες και στα εργοστάσια κάτω από συνθήκες δουλείας.
    Οι οικογένειες που κυβερνούσαν ανταμείφθηκαν καλά για την υποστήριξή τους : οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις επενέβησαν για λογαριασμό τους περισσότερες από δέκα φορές στο διάστημα ανάμεσα στη διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Παναμά και το 1968. Τη χρονιά εκείνη, τότε που εγώ ήμουν εθελοντής του Ειρηνευτικού Σώματος στο Εκουαδόρ, η πορεία της ιστορίας του Παναμά, άλλαξε ριζικά. Ένα πραξικόπημα ανέτρεψε τον Αρνούλφο Αρίας, τον τελευταίο στην μακρά σειρά των δικτατόρων, και στην εξουσία ανέβηκε ο Ομάρ Τορίχος, παρότι ο ίδιος δεν είχε λάβει μέρος στο πραξικόπημα.

    Ο Τορίχος, έχαιρε μεγάλης υπόληψης στα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα του λαού. Ο ίδιος είχε μεγαλώσει στην επαρχιακή πόλη Σαντιάγο, όπου οι γονείς του εργάζονταν ως δάσκαλοι. Ο Τορίχος είχε αποκτήσει τη φήμη του ανθρώπου που ενδιαφέρεται για τα προβλήματα των στερημένων. Περιδιάβαινε τους δρόμους των παραγκουπόλεων, συναντιόταν με τους κατοίκους φτωχογειτονιών στις οποίες άλλοι πολιτικοί δεν τολμούσαν καν να πλησιάσουν, βοηθούσε να βρουν δουλειά και συχνά χρησιμοποιούσε τα περιορισμένα οικομομικά του μέσα για να απαλύνει τον πόνο οικογενειών που είχαν χτυπηθεί από αρρώστιες ή, ατυχήματα. Η αγάπη του για τη ζωή και η συμπόνια του προς τους ανθρώπους ξεπέρασε τα όρια του Παναμά. Απέκτησε επίσης τη φήμη ανθρώπου αποφασισμένου να λύσει τις διαφορές ανάμεσα στις φράξιες που δίχαζαν τόσες και τόσες χώρες της Λατινικής Αμερικής, την Ονδούρα, τη Γουατεμάλα, το Ελ Σαλβαδόρ, τη Νικαράγουα, τη Κούβα, τη Κολομβία, το Περού, την Αργεντινή, τη Χιλή και τη Παραγουάη. Τη πρώτη μου εκείνη νύχτα στον Παναμά, μέσα στο σταματημένο στο φανάρι ταξί, κοιτάζοντας πίσω από τους θορυβώδεις υαλοκαθαριστήρες, εντυπωσιάσθηκα από το χαμογελαστό, αρρενωπό πρόσωπο του άνδρα στην αφίσα – το πρόσωπο ενός ανθρώπου χαρισματικού και θαρραλέου. Σε κάποιο άγνωστο περιοδικό, ξεχασμένο στα ράφια της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, είχα βρει ένα υμνητικό άρθρο για τον Τορίχος, που τον περιέγραφε ως τον άνθρωπο που θα άλλαζε την ιστορία τόσο της Νότιας όσο και της Βόρειας Αμερικής. Ο συντάκτης ανέφερε ως αφετηρία των συλλογισμών του το Δόγμα του «Πρόδηλου Πεπρωμένου» (Manifest Destiny). Στη διάρκεια των επόμενων 10ετιών, μία σειρά προέδρων – με σημαντικότερους τους Ταφτ, Ουϊλσον και Φραγκλίνο Ρούσβελτ- βασίστηκε στο ίδιο Δόγμα για να διευρύνει τις Παναμερικανικές δραστηριότητες της Ουάσινγκτον, ως το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τέλος, στη διάρκεια του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, με πρόσχημα τη κομμουνιστική απειλή, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέκτειναν την ίδια αυτή Θεωρία των ιδιαίτερων δικαιωμάτων των ΗΠΑ σε χώρες σε όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους το Βιετνάμ και η Ινδονησία.

    Τώρα όμως, ένας άνθρωπος έδειχνε να στέκεται εμπόδιο στον δρόμο της Ουάσινγκτον. Ήξερα ότι δεν ήταν ο πρώτος – είχαν προηγηθεί άλλοι ηγέτες, όπως ο Κάστρο και ο Αλιέντε. Αυτό όμως που διαχώριζε τον Τορίχος από εκείνους, ήταν το γεγονός ότι αντιστεκόταν, θέτοντας τον εαυτό του εκτός της σφαίρας της κομμουνιστικής ιδεολογίας και χωρίς να ταυτίζει το κίνημά του με επανάσταση. Αυτό που έλεγε ήταν απλούστατα ότι το κράτος του Παναμά είχε κι αυτό τα δικαιώματά του –δικαίωμα στη κυριαρχία, στην αυτοδιοίκηση, στο έδαφός του και στον πλωτό δίαυλο που το χώριζε στα δύο- και πως τα Δικαιώματα αυτά, ήταν το ίδιο έγκυρα και εκχωρημένα από τον Θεό, όσο και κάθε Δικαίωμα που απολάμβαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τορίχος δήλωσε ξεκάθαρα πως δεν θα ανεχόταν αμερικανικά κέντρα εκπαίδευσης στο έδαφος του Παναμά – στο οποίο συμπεριλαμβανόταν και η Ζώνη της Διώρυγας. Βλέποντας το πορτραίτο του αρρενωπού στρατηγού στην αφίσα και διαβάζοντας τη λεζάντα στο κάτω μέρος της- «Το ιδανικό του Ομάρ είναι η Ελευθερία. Η σφαίρα που μπορεί να σκοτώσει τα ιδανικά, δεν έχει εφευρεθεί ακόμη!» -ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά. Και μαζί μ’ αυτό, το προαίσθημα πως τα βάσανα του Παναμά κάθε άλλο παρά είχαν τελειώσει, ενώ το μέλλον του Τορίχος, προμηνύονταν δύσκολο, ίσως και τραγικό. Η νέα κυβέρνηση Ρήγκαν, με πρόεδρο ένα πρώην καουμπόη του Χόλυγουντ, αποτελούσε το ιδανικό όχημα για την αποστολή τέτοιων μηνυμάτων. Τα τσακάλια είχαν επιστρέψει. Υπήρχαν πολλοί που μισούσαν τον Τορίχος και ανάμεσά τους, άνθρωποι πανίσχυροι. Πριν τον θάνατό του, είχαν δημόσια εκφράσει την απέχθειά τους προς το άτομό του, ο πρόεδρος Ρήγκαν, ο αντιπρόεδρος Μπους, ο υπουργός Άμυνας Ουαϊνμπέργκερ, οι αρχηγοί των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και Πρόεδροι πολλών μεγάλων και ισχυρών εταιρειών. Ανάμεσα στους εχθρούς του Τορίχος, ήταν βεβαίως και οι μεγάλες πολυεθνικές. Οι περισσότερες από αυτές εκμεταλλεύονταν το εργατικό δυναμικό και τις πρώτες ύλες της Λατινικής Αμερικής – πετρέλαιο, ξυλεία, κασσίτερο, χαλκό, βωξίτη και καλλιεργήσιμα εδάφη. Όμως, ο Ομάρ Τορίχος δεν έδειχνε να λυγίζει. Αντιτάχθηκε σε όλους αυτούς τους ανθρώπους και το έκανε με χάρη, γοητεία και μία θαυμαστή αίσθηση χιούμορ. Τώρα ήταν νεκρός και τη θέση του είχε πάρει ένας προστατευόμενός του, ο Μανουέλ Νοριέγκα. Ο θάνατος του Τορίχος, πάγωσε τη Λατινική Αμερική αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Ο Τορίχος, ο άνθρωπος που είχε αναγκάσει τις ΗΠΑ να παραδώσουν τη Διώρυγα του Παναμά στους νόμιμους κατόχους της και που δεν έπαψε στιγμή να ορθώνει το ανάστημά του ενάντια στον Ρόναλντ Ρήγκαν, ήταν γνωστός και σεβαστός σε όλο τον πλανήτη. Ήταν ένας υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ένας ηγέτης που είχε αγκαλιάσει πρόσφυγες από όλο το πολιτικό φάσμα, ακόμα και τον Σάχη του Ιράν.

    Τον Αύγουστο του 1981 είχα μόλις ετοιμάσει την βαλίτσα μου για το 5ο ταξείδι μου στον Παναμά, όταν έμαθα μέσω τηλεφώνου τα νέα για τον θάνατο του φίλου και οικοδεσπότη μου Ομάρ Τορίχος Χερέρα. Το μικρό αεροπλάνο με το οποίο πετούσε προς το Κοκλεσίτο, στα βουνά του Παναμά, όπου είχε ένα σπίτι, είχε συντριβεί χωρίς επιζώντες. Μερικές μέρες αργότερα, μίλησα στο τηλέφωνο με τον υπεύθυνο ασφαλείας του, γνωστό και ως Χοσέ ντε Χεσούς Μαρτίνεζ, έναν πρώην καθηγητή μαρξιστικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Παναμά, καθηγητή μαθηματικών και ποιητή. «Υπήρχε βόμβα στο αεροπλάνο», μού είπε. «Το γνωρίζω πέρα από κάθε αμφιβολία, αλλά δεν μπορώ να σάς πω περισσότερα από το τηλέφωνο». (Tζων Πέρκινς: «Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου» (αποσπάσματα) © Εκδόσεις Αιώρα 2007, μτφρ: Βασίλης Αθανασιάδης).

    Λέγεται ότι οι Αστυνομικές και Δημοτικές Αρχές σπεύδουν όπως-όπως ν’ απαλλάξουν το Ρίο από «τη ντροπή» των ξυπόλητων πάμπτωχων, ανεπιθύμητων, ενοχλητικών ανήλικων παιδιών της φαβέλας και των λασπόνερων.

    «Η Δικαιοσύνη είναι σαν τα φίδια: δαγκώνει μόνο τους ξυπόλητους.»
    ~Όσκαρ Αρνούλφο Ρομέρο, Αχιεπίσκοπος του Σαν Σαλβαδόρ.
    Δολοφονήθηκε το 1980.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.