#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
25/06/2010 14:24
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Περί αποχωρήσεων ...



Μας εχαιρέτησαν, λοιπόν, οριστικά οι δύο φιναλιστ του 2006. Χωρίς φαντασία, χωρίς ηγέτες, χωρίς Ζιντάν αλλά και ... Ματεράτσι, χωρίς να μας αφήσουν τίποτε απολύτως στη θύμηση. Καλά ξεμπερδέματα στην επιστροφή και τα ξαναλέμε σε τέσσερα.

Το κοινό στοιχείο των δύο ομάδων υπήρξε η προαναγγελθείσα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, αποχώρηση των δύο προπονητών τους. Ο ένας με τη χαλαρή, και γι αυτό καθόλου πειστική, αυστηρότητά του, κατάφερε με τη συνδρομή των βεντετών της ομάδας να διαλύσει τα πάντα και να παρουσιάσει ένα πτώμα σε πλήρη αποσύνθεση. Ο άλλος με το συμπαθητικό και σοφιστικέ ύφος, φορτωμένος διακρίσεις τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, κατάφερε αποκλείοντας εκ των προτέρων τις βεντέτες, να αυτοδιαψευσθεί και ν΄ «αποδείξει» ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανανέωση χωρίς παίκτες κέντρου και κυρίως στο λάθος χρόνο.

Η ιδιαίτερη αντίφαση του πρώτου: είναι άτοπο στον ομαδικό αθλητισμό να πετύχεις κάτι χωρίς πειθαρχία, εκτός κι αν εντός «γραμμών» διαθέτεις κι έναν Ζιζού που υποκαθιστά επιτυχώς την εκτός γηπέδου έλλειψη στοιχειώδους ψυχικής και οργανωτικής συνοχής.

Η ιδιαίτερη αντίφαση του δεύτερου: δεν είναι δυνατόν να πηγαίνεις για τελευταία φορά να διεκδικήσεις κάτι, ετοιμάζοντας ένα μέλλον χωρίς ... εσένα. Πόσω μάλλον όταν σου λείπουν, όπως εφάνη δια γυμνού οφθαλμού, τα βασικά συστατικά μιας τέτοιας απέλπιδας συνταγής, δηλαδή, τα ταλέντα.

Και των δύο ωστόσο η βασική κοινή αντίφαση υπήρξε ακριβώς η βεβαιότητα ότι μετά το μουντιάλ δεν θα υπήρχε συνέχεια, ούτε για τους ίδιους, ούτε για τους παίκτες.

Η αποχώρηση με «προαναγγελία» είναι πάντα μια ριψοκίνδυνη κι οδυνηρή απόφαση, ιδίως όταν συνδέεται με την επιδίωξη να παίξεις κορώνα γράμματα την υστεροφημία σου. Το επιχείρησαν κατ΄εξαίρεση και με επιτυχία τρεις μεγάλοι αθλητές, που είχαν ωστόσο μεταξύ τους ένα «άλλο» κοινό στοιχείο: δεν  άντεξαν στην πορεία και ... επέστρεψαν.

Ο Λανς Άρμστρογκ το 2006, όταν ανακοίνωσε την αποχώρησή του πριν από τον έβδομο σερί τίτλο του στο Γύρο της Γαλλίας. Πέρσι ξαναήταν εκεί για να αποδείξει ότι τίποτε από αυτά που επέτυχε δεν πρέπει να λησμονηθεί και – κυρίως – να αμφισβητηθεί. Και κατάφερε παρά την τρίτη θέση να αυξήσει την αντιπάθεια και την καχυποψία όσων τον θεοποιούσαν εξακολουθητικά για μια ολόκληρη επταετία.

Ο Μίκαελ Σουμάχερ επίσης το 2006, όταν και έχασε το πρωτάθλημα στη Φόρμουλα 1, αφού είχε όμως κάνει δικά του ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τα ρεκόρ στο αγώνισμα. Φέτος ξαναγύρισε, πιλοτάροντας στη μετριότητα και ανίκανος να αποδείξει ότι οι «νέοι» είναι κατώτεροί του.

Ο μόνος που επιστρέφοντας υπενθύμισε πως δεν είχε ξοφλήσει ήταν ο μέγιστος Μάικλ Τζόρνταν που παρά το διετές του ιντερμέτζο στο μπέιζ μπολ, πέτυχε το 3+3 με τους ταύρους και τον Φιλ Τζάκσον.

Ας ελπίσουμε για το καλό όλων, αλλά και των ιδίων, ότι Ντομενέκ και Λίπι δε θα επανέλθουν ...

Antiathlitikos

ΣΧΟΛΙΑ

  1. μικρός οδυσσέας avatar
    μικρός οδυσσέας 25/06/2010 16:13:57

    Για να δούμε ο Ντελ Μπόσκε Θα συνεχίσει;
    Γιατί κάτι μου λέει ότι θα κάνει παρέα στον Ντομενέκ και τον Λίπι

  2. μικρός οδυσσέας avatar
    μικρός οδυσσέας 25/06/2010 16:30:11

    Για το βράδυ έχεις καμιά έμπνευση;

  3. aristotelis avatar
    aristotelis 25/06/2010 19:50:37

    Πάντως καμία σχέση ο τρόπος αποχώρησης των δύο ομάδων. Οι Ιταλοί για μια ακόμη φορά πάλεψαν μέχρι το τέλος, έδωσαν δραματικό τόνο στην εξέλιξη του αγώνα. Αν και κατώτεροι των προσδοκιών απέδειξαν ότι δίκαια είναι μια μεγάλη ποδοσφαιρική σχολή. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν την ήττα ήταν χαρακτηριστικός, οι φυσιογνωμίες τους μετά τον αγώνα. Αντίθετα οι Γάλλοι πλήρης αδιαφορία και διάλυση της ομάδας....

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.