#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
19/09/2011 06:50
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Εθνική μπάσκετ χρειάζεται μόνο «ξυρισμένα κεφάλια»




Αυλαία στο Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας. Το μεγάλο φαβορί, η Ισπανία επιβεβαίωσε τα προγνωστικά και πήρε τον τίτλο. Ούτε οι πολύ αθλητικοί Γάλλοι, μπόρεσαν να σταματήσουν την ισπανική αρμάδα. Μία κλάση παραπάνω οι Ισπανοί, κατέκτησαν το δεύτερο σερί Ευρωπαϊκό. Θα ήταν το τρίτο αν το 2007 δεν τους το είχαν «κλέψει» οι Ρώσοι στο τελευταίο σουτ. Στον μικρό τελικό, οι Ρώσοι κέρδισαν ξανά τα Σκόπια, σε ένα ακόμη ματς θρίλερ. Η καλύτερη πεντάδα της φετινής διοργάνωσης αποτελείται από τους: Πάρκερ, Μακάλεμπ, Ναβάρο, Κιριλένκο, Γκασόλ. Παρακολουθώντας ένα πραγματικά πολύ ενδιαφέρον Ευρωμπάσκετ, μπορούμε να προβούμε σε κάποιες σκέψεις γύρω από το άθλημα στη γηραιά Ήπειρο.

Είναι φανερό ότι –κάπως σχηματικά και τηρουμένων των αναλογιών- υπάρχουν δύο σχολές: η «δυτική» (Ισπανία, Γαλλία, Λιθουανία, Ιταλία, Γερμανία) με ομάδες γρήγορες και αθλητικές, με σταρ του ΝΒΑ, που μοχθούν καλοκαιριάτικα και νιώθουν καταξιωμένοι όταν κερδίζουν ένα μετάλλιο με την εθνική της χώρας τους. Οι Ισπανοί ζουν τον μύθο τους: μια μεγάλη φουρνιά παικτών υπηρετεί αφοσιωμένα τον φρενήρη ρυθμό της φιλοσοφίας τους για το άθλημα. Οι Λιθουανοί είναι τόσο μπασκετικοί, που πάντα θα έχουν αξιόλογη ομάδα. Από τους Γάλλους λείπει η ψυχή, περισσεύει πλέον το ταλέντο. Ιδιάζουσα κάπως περίπτωση η Γερμανία, γιατί το λίγο ταλέντο πέραν των δύο ΝΒΑer, την έχει οδηγήσει να δουλεύει και τις άμυνες της. Ξεχωριστή περίπτωση και η Ιταλία, η οποία βρίσκεται σε μεταβατική φάση και την άμυνα την έχει στο «γονίδιο» της.

Η ανατολική σχολή από την άλλη(Ρωσία, Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία) ρίχνει το βάρος  στην τακτική, στην άμυνα και σε ρόστερ γεμάτα από «μπασκετόφατσες».. Τα Σκόπια δεν τα συμπεριλαμβάνουμε στην ανατολική σχολή, όχι από εμπάθεια, αλλά λόγω του γεγονότος ότι χωρίς τον εκπληκτικό Αμερικάνο Μακάλεμπ, ούτε στους 16 δεν θα βρίσκονταν. Η σχολή αυτή εν πολλοίς αντέγραψε τους Ρώσους. Έκαναν νατουραλιζέ έναν αμερικάνο «κοντό», όπως η Ρωσία τον Χόλντεν και έχτισαν γύρω του μια ομάδα. Καλύτερα από όλους το έκαναν τα Σκόπια, αλλά δύσκολα η επιτυχία τους θα έχει συνέχεια. Οι Ρώσοι είναι σταθερά μεγάλη δύναμη, υπό τις οδηγίες του Μπλατ, οι Σέρβοι περνούν την υπαρξιακή κρίση του «νεόπλουτου», οι Κροάτες πλακώνονται σε κάθε διοργάνωση, οι Σλοβένοι θέλουν ανανέωση.

Η ελληνική ομάδα από το 1993 και μετά, δηλαδή την αποχώρηση του μεγάλου Νίκου Γκάλη, έγινε μια ομάδα που έδινε μεγάλη βάση στην άμυνα. Οι επιτυχίες της πενταετίας 1993-1998, αλλά και το αποκορύφωμα των ετών 2005-2006 έκρυβαν εκατοντάδες ώρες δουλειάς πάνω σε σύνθετες αμυντικές τακτικές και στον έλεγχο του ρυθμού του αγώνα. Το ελληνικό μπάσκετ δεν σταμάτησε να βγάζει αξιόλογους παίκτες, αλλά η επιτυχία δεν ήταν ποτέ δεδομένη. Κατά την «άνυδρη» τριετία 1999-2002, η «επίσημη αγαπημένη» είχε ταλέντο, της έλειπαν όμως άλλα πράγματα.

Από την ομάδα του Νικ, πήγαμε στους 3 σωματοφύλακες (Γιαννάκης, Φασούλας, Χριστοδούλου) και μετά στην ομάδα των Διαμαντίδη-Παπαλουκά. Η τωρινή είναι «η ομάδα των 4» αν και ο ένας φέτος έλειπε: Σπανούλης, Ζήσης, Φώτσης, Μπουρούσης. Σε αυτούς επάνω ήδη χτίζεται η ομάδα των Ολυμπιακών του 2012. Ο Σπανούλης έχει την τρέλα και τη στόφα του ηγέτη, ο Ζήσης είναι ο πιο εγκεφαλικός παίκτης που έχουμε, ο Φώτσης είναι η επιτομή του σύγχρονου πάουερ φόργουορντ έχοντας δουλέψει επαγγελματικά από πολύ μικρός, ο «Μπουρουσάγα» είναι μακράν ο καλύτερος Έλληνας σέντερ. Οι δύο τελευταίοι θα παίζουν μαζί στην Αρμάνι φέτος και κρίμα για την Εθνική που δεν θα γίνει το ίδιο με τους Σπανούλη-Ζήση. Αν και οι τελευταίοι δεν το έχουν τόσο ανάγκη, τόσα χρόνια είναι μαζί, από τις μικρές εθνικές. Οι παροικούντες την μπασκετική Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι με τη φετινή εμφάνιση δύσκολα θα λείψουμε από το μεγάλο ραντεβού του χρόνου. Στους «4» προστίθενται τα «αμερικανάκια» με την μπασκετική τους παιδεία και την ελληνική ψυχή: ο Καλάθης με τον Κουφό αποτελούν ήδη «πάγια  στοιχεία» της Εθνικής, ο Μπράμος θα δυσκολευτεί να βρει θέση στην ομάδα, αν είναι του χρόνου υγιείς και σε φόρμα οι Περπέρογλου, Βασιλόπουλος.  Και τέλος οι ομάδα θέλει δύο ρολίστες τύπου Καϊμακόγλου,  Βασιλειάδη. Παπανικολάου και δύο «αναλώσιμους» ψηλούς.

Κάπως έτσι σκιαγραφείται η νέα Εθνική. Η κουβέντα που έχει ξεκινήσει για την επιστροφή του Διαμαντίδη εκτός από άκαιρη, είναι και μειωτική για τα παίκτες που έπαιξαν στη Λιθουανία, φλερτάροντας με μια καραμπινάτη αποτυχία. Τυχόν επιστροφή του Μητσάρα θα χαλάσει τις ισορροπίες. Να το πούμε ξεκάθαρα: αυτός κι ο Σπανούλης έχουν αποδείξει ότι δεν χωράνε στην ίδια ομάδα. Με παρακάλια δεν χτίζεται καμιά σοβαρή ομάδα. Γιατί μπορεί να είμαστε θεωρητικά, κομμάτι της ανατολικής σχολής σε φιλοσοφία, αλλά βάζουμε και την ελληνική τρέλα και έτσι γινόμαστε μια σχολή μόνοι μας.

Γιατί για να θυμηθούμε και τη «διδασκαλία του Πατριάρχη του ελληνικού μπάσκετ» Φαίδωνα Ματθαίου, που έφυγε από τη ζωή στα 87 του, η αποφασιστικότητα είμαι μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας στο μπάσκετ και ενδεχομένως παντού. Η κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας με τον ΠΑΟΚ το 1984, απέναντι στον Άρη, στο ματς που έμεινε στην ιστορία ως ο «τελικός των ξυρισμένων κεφαλιών» είναι η παρακαταθήκη του. Ο 60χρονος τότε Ματθαίου υποχρέωσε τους παίκτες του να ξυρίσουν τα κεφάλια τους, ως ένδειξη της μεγάλης θέλησης τους να νικήσουν τον -θεωρητικά ισχυρότερο- αντίπαλο.  Η συμμετοχή στην Εθνική είναι εθελοντικής φύσεως και έτσι πρέπει να μείνει. Η Εθνική μπάσκετ χρειάζεται μόνο «ξυρισμένα κεφάλια».

Μικρός Οδυσσέας

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αποστόλης avatar
    Αποστόλης 19/09/2011 10:23:15

    ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΔΑ!

    • ΕΥΑ avatar
      ΕΥΑ @ Αποστόλης 19/09/2011 14:28:33

      Έμαθα ότι σας ''περίμεναν'' χθες μέχρι το 102΄..για το 2-1, ξέρεις...

  2. blue nile avatar
    blue nile 19/09/2011 11:54:54

    Aν θέλει αυτή η εθνική να πετύχει πρέπει να ανεβάσει τα ποσοστά ευστοχία της.
    Η άμυνα η τρεχάλα και τα διάφορα συστήματα βελτιώνονται με ομαδική δουλειά.
    Η ευστοχία και η υψηλή ατομική κατάρτιση στον χειρισμό και στη πάσα απαιτεί τον παίχτη μόνο του μια μπασκέτα ένα τοίχο και λίγα τετραγωνικά μέτρα παρκέ.
    Η επίσημη αγαπημένη μας έχει καταφέρει άθλους. Επιβάλεται η αυτογνωσία όμως για περεταίρω βελτιώσεις,
    Στα παιδάτα τους οι παίχτες ανά την ελληνική επικράτεια έχουν προπονητές που πιο πολύ νιώθουν γυμναστές παρά ως του μπάσκετ. Ατέλειωτες ώρες τρεξίματος σπάζοντας κοντέρ σε βουνοκορφές και στίβους για τους παίδες και τους εφήβους τότε δηλαδή που λόγω νεαρού της ηλικίας έχουν τις ανάσες και ο μισός χρόνος που δαπανούν για φυσική κατάσταση μπορούσε να αξιοποιηθεί σε ατομική προπόνηση εκμάθησης καλύτερης τεχνικής και απόκτησης υψηλότερης ευστοχίας.
    Οι ίδιοι προπονητές για να βγάλουν αποτέλεσμα δίνουν βάρος στη σκυλίσια άμυνα και περιορίζουν τους παίχτες με επιθετικές αρετές προς χάριν της άμυνας.
    Όταν μεγαλώνουν αυτά τα παιδιά και οι καλύτεροι από αυτούς πάνε σε ομάδες Α1 οι προπονητές τους έχουν για ρολίστες και στηρίζουν τα επιθετικά τους πλάνα σε ξένους ομογενείς η κοινοτικούς. Κάτι όμως που δεν τους εμποδίζει να συνάπτουν ακριβά συμβόλαια με τις ομάδες τους οπότε γιατί να κοπιάζουν παραπάνω;
    Συνέπεια αυτών είναι το ότι η εθνική μας είναι η πιο άστοχη από όλες τις καλές ομάδες της Ευρώπης. Βέβαια επειδή οι παίχτες αγωνίζονται σε πολύ ανταγωνιστικές ομάδες και έχουν και το ταλέντο τους μπορούν να σταθούν απέναντι σε οποιαδήποτε ομάδα.
    Καλοί παίκτες οι Περπέρογλου, Βασιλόπουλος, Μπράμος, Παπανικολάου, Καλάθης, Καιμακόγλου όμως άστοχοι. Υπερβολικά άστοχοι.
    Οι Έλληνες παίχτες πρέπει να ανεβάσουν την τεχνική κατάρτιση και την ευστοχία τους. Λίγο ατομική προπόνηση δεν βλάπτει. Πρέπει αυτό να αποτελέσει στόχο της ΕΟΚ ώστε να κάνει σεμινάρια που θα επιμορφώσει προπονητές με στόχο οι επόμενες γενιές να ξέρουν καλύτερο μπάσκετ.
    Η επωδός είναι μία: Για να παίξει κάποιος άμυνα πιο πολύ χρειάζονται θέληση και αντοχή. Για να παίξει καλή επίθεση με καλά ποσοστά θέλει χρόνια προετοιμασία.
    Πάντως παρά τις χρόνιες αδυναμίες και τις ελείψεις τα πήγαμε μια χαρά και μπράβο στα παιδιά. Αυτή η εθνική πραγματικά αξίζει να ασχολείται κανείς μαζί της. Με λίγη τύχη και καθαρότερο μυαλό θα είμασταν τετράδα και αυτό λέε πολλά για μια νεανική ομάδα ανάγκης. Αλλά και εκεί που φτάσαμε είναι άθλος.

    Όσο για τον τελικό των ξυρισμένων κεφαλιών τι μου θύμισες Μ.Ο.
    Όλη μέρα γυρνούσαμε στο κέντρο τραγουδώντας:
    κίτρινο κίτρινο
    χρώμα μπουρδελέ
    απόψε θα γαμ.....ε
    τον Άρη στο Παλαί ε

    Μετά βέβαια πληρώσαμς τις χαρές με πολλά άγονα χρόνια, με συνεχόμενες ήττες. Ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ...
    Ώσπου ήρθε το μωρό του ελαφιού και πανηγυρισαμε νίκη κατά του αντιπάλου.
    Εκείνο το Σαββατόβραδο βγήκα με τους φίλους μου και ένιωθα περήφανος...

    • Μικρός Οδυσσέας avatar
      Μικρός Οδυσσέας @ blue nile 19/09/2011 16:00:49

      Εϊχε προηγηθεί η ήττα του Άρη από τον ΠΑΟ στο "μπαράζ της Κέρκυρας" και έχασαν το πρωτάθλημα. Μιλάμε για εποχές χωρίς τρίποντα. Μετά πήραν τον Γιαννάκη και έκαναν χρόνια να χάσουν τίτλο.
      Το μωρό του ελαφιού αν δεν ήταν επιρρεπής στις ουσίες δεν θα είχε περάσει τον Ατλαντικό...

  3. Nostos avatar
    Nostos 19/09/2011 12:22:15

    Συμφωνώ σχεδόν απόλυτα ΜΟ με τα περισσότερα σχόλια σου . Η μονη διαφορά είναι ότι για να δω το μεγάλο Νικ μάζευε ένα μήνα το φοιτητικό μου χαρτζιλίκι ενώ τώρα λυπάμαι αλλα ούτε για το Σπανουλη ούτε για το Ζηδη ούτε για τον Μπουρουση ( θείε φυλαγε) δεν θα έδινα ευρώ να τους δω. Το μπάσκετ κάποτε ήταν ψυχαγωγία . Τώρα είναι άσκηση επι χαρτου επίδοξων προπονητών.

    • Μικρός Οδυσσέας avatar
      Μικρός Οδυσσέας @ Nostos 19/09/2011 16:02:54

      Αν δεις σε βίντεο παιχνίδι εκείνης της εποχής δεν θα μπορέσεις να το παρακολοθυθήσεις μέχρι τέλους. Θα σου φανεί αργό σε σύγκριση με το σημερινό μπάσκετ. Πάντως η Εθνική στη Λιθουανία, έβγαλε και θέαμα σε πολλές φάσεις.

      • blue nile avatar
        blue nile @ Μικρός Οδυσσέας 20/09/2011 03:02:26

        Nαι ήταν πιο αργό το μπάσκετ τότε μόνο που έπαιζε ο Νικ που μπορούσε να πηδάει ψηλότερα και να σκοράρει περισσότερο ακόμα και από τον Τσακ Νόρις...

  4. ΕΥΑ avatar
    ΕΥΑ 19/09/2011 14:21:53

    ''Η ελληνική τρέλα φτιάχνει μια ξεχωριστή σχολή από μόνη της..'' Πολύ ωραίο!!!

  5. blue nile avatar
    blue nile 20/09/2011 02:57:34

    Έτσι είναι.
    Τότε τέλος δεκαετίας του '80 συχνάζαμε στην Ανθέων στο Base Mobil που ήταν ένα παλαιό δίπατο ανακαινισμένο αρχοντικό (νυν Habanera με καλό μεξικάνικο φαγητό και κοκτέιλ). Τότε δεν θα ξεχάσω φευγατοστυλάτες γκομενίτσες που γούσταρα να χορεύουν στα σκαλιά Cry for love από Iggy Pop αλλά εγώ ήμουν πολύ λιάρδα με τις τεκίλες και φοβόμουν να τις προσεγγίσω. Ένα βράδυ σκάνε μύτη ένας γνωστός μου με τον Μάικ καταλαμβανοντας τις πιο κεντρικές θέσεις στη μπάρα κάνοντας double team στον μπάρμαν που δεν προλάβαινε να τους ποτίζει θολά νερά. Πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβω συζητώντας με μια παλιά συμμαθήτρια για τις επερχόμενες πανελλαδικές ώσπου έρχεται έντρομο ένα φιλαράκι και μου λέει ότι χάθηκε ο Μάικ...
    Αρχικά δεν ανησύχησα κοιτάω στη μπάρα βλέπω τον φίλο του Μαικ στον διάλογο με κάτι ντόνες και λέω ο νέγρος θα έκανε κι'αυτός καμιά φορτωτική. Το φιλαράκι όμως ήταν έντρομο οπότε κάτι παραπάνω ήξερε... αρχίζω να ακούω κάτι για WC χαπάκια κλπ οπότε βγαίνουν κάτι άλλοι έξω ν'αναζητήσουνε τον μαύρο.
    Μετά από μερικές βόλτες στη γειτονιά πετυχαίνουνε τον Μάικ αραχτό σε ένα γωνιακό πεζοδρόμιο και εντελώς τελειωμένο να κοιτάει με απορία τις εναλλαγές των χρωμάτων στη βιτρίνα .
    Είδανε και πάθανε να τον σηκώσουν και να τον βάλουν σε ένα αυτοκίνητο ...
    Τότε δεν τα πολυκαταλάβαινα όλα αυτά, τώρα λέω κρίμα γιατί θα μπορούσε να γίνει πολύ μεγάλος παίκτης...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.