#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/06/2010 07:49
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Zabriskie Point



Στην μητρόπολη του καπιταλισμού στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ανάμεσα σε καταναλωτικά πρότυπα και φοιτητικά μανιφέστα, ο Μαρκ δηλώνει έτοιμος να πεθάνει για έναν σκοπό που να αξίζει. Όχι όμως από βαρεμάρα. Με αυτήν του την ριζοσπαστική αντίδραση αποχωρεί από την συνέλευση των ανήσυχων νέων που ψάχνουν διέξοδο στον Λένιν, τις καταλήψεις, τις απεργίες και κάθε άλλη μορφή διαμαρτυρίας, υπογραμμίζοντας έτσι με τον τρόπο του πως η ομαδική κινητοποίηση ίσως και να απειλείται ενίοτε από μια υπαρκτή ματαιότητα. Ωστόσο, όταν η αστυνομία του ζητάει τα στοιχεία του μετά από ομαδικές συλλήψεις που πραγματοποίησε κατά την διάρκεια της φοιτητικής εξέγερσης στην οποία συμμετείχε τελικώς ενεργά και ο ίδιος, απαντάει «Καρλ Μαρξ».

Λίγο αργότερα, και ενώ κατηγορείται για φόνο αστυνομικού που ποτέ δεν διέπραξε, κλέβει ένα μικρό αεροπλάνο και χαιρετάει την αστική κουλτούρα της πόλης από ψηλά. Και μακριά.

Προσγειώνεται στην μέση του πουθενά όπου συναντάει την Ντάρια ενώ εμείς με την σειρά μας, την πρώτη εκπληκτική σκηνή της ταινίας.

Στο σημείο Ζαμπρίσκι στην Κοιλάδα του Θανάτου, ο Μικελάντζελο Αντονιόνι, με εμφανείς τις επιρροές από το κίνημα του Γούντστοκ, τοποθετεί τους δύο νέους να κάνουν έρωτα σε μια σκηνή εκπληκτικής ψυχεδέλειας και εσωτερικού συμβολισμού.

Από την άψυχη ανυπαρξία της πόλης που πνίγεται στις διαφημιστικές ταμπέλες, την πολύχρωμη πλαστικοποίηση και τα υποσυνείδητα μηνύματα για την σωστή νοικοκυρά και την τέλεια κουζίνα της, στην ζωντανή διάσταση του φυσικού είναι.

Αν και τα πάντα στην ταινία δείχνουν Αμερική, το Ζαμπρίσκι Πόιντ με τα σκηνικά του Ντιν Ταβουλάρις, είναι μια καθαρά πολιτική ταινία-δήλωση που αφορά πλέον την κάθε κοινωνία. Το σύστημα άλλωστε μέσω της γενικευμένης ισοπέδωσης που προωθεί δεν έχει εθνικότητα.

Πάντως την δεκαετία του ’70 το κοινό γύρισε την πλάτη στο έργο το οποίο και χαρακτηρίστηκε ως μία από τις μεγαλύτερες αποτυχίες του σύγχρονου σινεμά. Ωστόσο, ελάχιστα αυτό μετρά μπροστά στην ουσιαστική προσφορά αυτής της διαχρονικής, πολιτικής διαμαρτυρίας ενάντια στον τρόπο ζωής που επιβάλλεται από τους πολλαπλούς εχθρούς του αληθινού πολιτισμού.

Όλη αυτή η ένσταση κορυφώνεται στην περίφημη έκρηξη, στην δεύτερη συγκλονιστική σκηνή της ταινίας, η οποία συνιστά και το πολιτικό ζητούμενο για τον σκηνοθέτη. Έκρηξη στα θεμέλια της υποκρισίας, του κενού, της τυποποιημένης ευτυχίας. Ρούχα και τρόφιμα, ψυγεία και έπιπλα, βιβλία και γυαλιστερά περιοδικά, τα πάντα τινάζονται στον αέρα σε μια μεταφορική πλην υπαρκτή εξωτερίκευση θυμού και επιτακτικής ανάγκης.

Και τι παραπάνω θα μπορούσε να ζητήσει κανείς όταν μιλάμε για μια ταινία που συνδυάζει την πολιτική και κοινωνική αντίδραση με την ψυχεδέλεια, τι το καλύτερο και πιο αντιπροσωπευτικό για μουσική επένδυση από το κορυφαίο συγκρότημα όλων των εποχών που ταυτίστηκε με όλα αυτά μαζί.

Οι Pink Floyd με το ομότιτλο άλμπουμ τους καταθέτουν την δική τους κληρονομιά, ενώ τις δικές τους ελεύθερες στιγμές προσφέρουν με κομμάτια τους και οι Rolling Stones, Grateful Dead κ.ά σε αυτό το ιδιαίτερο έργο του Ιταλού σκηνοθέτη, η έμπνευση του οποίου βασίστηκε σε πραγματικά γεγονότα.

Ραντεβού λοιπόν στο Zabriskie Point.

Παραγωγή: ΗΠΑ (1970)

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Michelangelo Antonioni

Ηθοποιοί: Mark Frechette, Daria Halprin, Rod Taylor

Διάρκεια: 110 λεπτά

Μάγια

ΣΧΟΛΙΑ

  1. tiramola avatar
    tiramola 10/06/2010 10:23:56

    Η ταινία μου άρεσε.Οι θεατές στην κινηματογραφική αίθουσα της περιοχής μου όταν το είδα δεν πρέπει να ξεπερνούσαν τους 5.
    Είχε και ο Χάρρισον Φόρντ ένα μικρό ρόλο αν θυμάμαι
    Το "blow-up", η "κόκκινη έρημος" και φυσικά "επάγγελμα ρεπόρτερ" σαφώς καλύτερες κατά την γνώμη μου

    Ήταν η εποχή των σπαγγέτι γουέστερν με τα οποία αντιθέτως γέμιζαν οι αίθουσες.

  2. Sic transit gloria mundi avatar
    Sic transit gloria mundi 10/06/2010 14:11:48

    Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι, μαζί με τον Αντρέι Ταρκόφσκι, είναι ίσως οι μεγαλύτεροι Ευρωπαίοι σκηνοθέτες. Από την "Έκλειψη" (1962) και την "Κόκκινη Έρημο" (1964 με την Μόνικα Βίττι) μέχρι το "Ζαμπρίσκι" (1970)και το "Επάγγελμα Ρεπόρτερ" (1975). Έργα - θρύλοι.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.