#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
02/02/2010 01:25
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

La fille du RER (Το κορίτσι στο τρένο)



Μια από τις ωραιότερες γυναίκες του παγκόσμιου κινηματογράφου εμφανίζεται σε μια νέα ταινία, ομορφότερη από ποτέ. Πρόκειται για την  Catherine Deneuve, που πρωταγωνιστεί στη γαλλική ταινία La fille du RER, (The Girl on the Train), που σκηνοθέτησε ο André Téchiné. Στη ταινία αυτή, η σταρ παρουσιάζεται αμακιγιάριστη και απλοντυμένη, παίζοντας το ρόλο μιας χήρας ονόματι Louise, που εργάζεται ως baby sitter και κάθε άλλο παρά εκπέμπει κάποιο είδος ματαιοδοξίας, ή γκλαμουριάς,  όπως μας έχει συνηθίσει στο παρελθόν. Η Deneuve άλλωστε δεν υπήρξε ποτέ μεγάλη ηθοποιός, υπήρξε όμως μια κλασική  ντίβα  και σταρ, με ότι αυτά σημαίνουν στο κινηματογράφο. Στο νέο αυτό φιλμ, μοιάζει λοιπόν, σαν να μας λέει επιτέλους, πως έχει και κάτι περισσότερο να προσφέρει.

Στο ρόλο της κόρης της Jeanne, εμφανίζεται η ηθοποιός Émilie Duquenne, μια κοπέλα με εμμονή στο roller blade,  και ερωτευμένη με έναν παλαιστή γεμάτο με τατουάζ και μπλεγμένο σε βρώμικες συναλλαγές. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από ένα πελώριο ψέμα που κατασκεύασε η Jeanne, για άγνωστους λόγους. Ισχυρίστηκε στην αστυνομία, πως έπεσε θύμα μιας αντί-σημιτικής επίθεσης σε τρένο, και μάλιστα έκοψε το πρόσωπό της με μαχαίρι, και ζωγράφισε στο στομάχι της τον αγκυλωτό σταυρό. Η όλη ιστορία βασίζεται σε ένα πραγματικό περιστατικό που σκανδάλισε τη Γαλλία το 2004. Περιέργως, η Jeanne δεν είναι Εβραία, όπως άλλωστε δεν ήταν Εβραία ούτε το θύμα της πραγματικής «επίθεσης». Και καθώς η πλοκή περιπλέκεται, γινόμαστε μάρτυρες μια πλημμύρας εθνικιστικών φοβιών και προκαταλήψεων που αποκτούν μια δική τους αυτόνομη οντότητα. Ο μόνος ήρωας, που φαίνεται να διατηρεί μια αποστασιοποιημένη λογική από τα περίεργα γεγονότα, είναι ο Εβραίος δικηγόρος εραστής της μαμάς Louise (Deneuve), που προσπαθεί με τρόπο να παίξει το ρόλο του από μηχανής Θεού.

Οι διάφορες ιστορίες εναλλάσσονται μεταξύ τους, και εκεί που νομίζουμε πως παρακολουθούμε τη ζωή της  Louise, μπλεκόμαστε ξαφνικά στη χαοτική ζωή της κόρης της, ή του δικηγόρου. Και πάει λέγοντας. Σε καμία στιγμή, η ταινία δεν φαίνεται να κυλάει  συμβατικά. Και εκεί ακριβώς έγκεινται οι όποιοι περιορισμοί της. Παρά τη «συναισθηματική» αρτιότητα της τεχνικής του Téchiné, το φιλμ πάσχει από μια εμφανή ρηχότητα. Δεν τίθενται τα απαραίτητα ψυχογραφικά ερωτήματα, και ούτε δίνονται οι απαραίτητες απαντήσεις που θα εξηγούσαν την ολοκληρωμένη  σκιαγράφηση του θλιβερού περιστατικού, γύρω από το οποίο στριφογυρίζει ολόκληρο το έργο. Και παρά το γεγονός ότι ο ρόλος της Jeanne είναι βασισμένος σε αληθινό πρόσωπο, το αποτέλεσμα είναι πως αυτό που βγαίνει στην οθόνη μοιάζει τεχνητά κατασκευασμένο. Οι ταινίες που έχει σκηνοθετήσει κατά καιρούς ο Téchiné είναι «καλές», και η συγκεκριμένη έχει τις στιγμές της. Όμως μέχρι εδώ. Από τη ταινία λείπει το απαραίτητο βάθος, που ίσως και να τη καθιστούσε ένα ακόμη μικρό κλασικό γαλλικό αριστούργημα. Όμως δεν τα καταφέρνει. Πάντως αξίζει να τη δει κανείς, αν όχι για κανένα  άλλο λόγο, παρά για τα επίκαιρα και συνάμα φοβικά συναισθήματα που συνεγείρει μέσα μας, ζώντας σε ένα ευρωπαϊκό πολυπολιτισμικό πλέον, αστικό περιβάλλον.

 Strange Attractor

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.