#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
27/11/2010 20:56
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Jimi Hendrix



Σαν σήμερα πριν από 68 χρόνια γεννήθηκε ο Jimi Hendrix

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Προφήτης avatar
    Προφήτης 27/11/2010 21:04:53

    Αξεπέραστα ριφς
    http://www.youtube.com/watch?v=EEe0xwSEEB0&feature=related

    Γεια σου Jimi, στις ουράνιες συναυλίες

    • sawas avatar
      sawas @ Προφήτης 27/11/2010 22:23:16

      Η κιθαρα που κραταει ειναι για δεξιοχειρες?

      • ΜΑΝΩΛΗΣ Μ. avatar
        ΜΑΝΩΛΗΣ Μ. @ sawas 28/11/2010 01:22:31

        Ναι. Ο Χέντριξ ήταν αριστερόχειρας. Τότε δεν υπήρχαν στο εμπόριο κιθάρες Fender stratocaster (με τις οποίες έπαιζε) για αριστερόχειρες. Γι' αυτό έβαζε ανάποδα τις χορδές και την μετέτρεπε στα μέτρα του. Γι΄αυτό αν παρατηρήσεις θα δεις στις φωτογραφίες ότι το τρέμολο της ηλεκτρικής κιθάρας είναι στο επάνω μέρος και όχι στο κάτω. Αυτό όμως δεν φάινεται να τον εμπόδιζε σε τίποτα. Ήταν Ο ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΗΣ της κιθάρας

  2. Strange Attractor avatar
    Strange Attractor 27/11/2010 21:22:26

    Πρώτος ο Τζίμι, αλλά η μουσική συνεχίζεται. Ακούστε κι αυτό που είναι η τελευταία μου αγάπη:
    h--p://www.youtube.com/watch?v=_Mzklb9nkXM

    • danaos avatar
      danaos @ Strange Attractor 27/11/2010 21:38:36

      5.676.883 επισκέψεις στο Y.T.!Άριστο!!Καλώς όρισες!

  3. παραέλληνας avatar
    παραέλληνας 27/11/2010 21:25:17

    "He was a good guy, but he was cataclysmically stoned all the time. When he performed, he was magic. You would watch him and space and time would stop. After he played, we would have to repair his fuzzboxes because he’d just stomp all over them. And they’d go into bits all over the stage, and you’d have to go finD the bits and put them back together." Lemmy

  4. donaE avatar
    donaE 27/11/2010 21:26:42

    Πιο μαυρο
    h--p://www.youtube.com/watch?v=URRtk4OQCY4

  5. ataktos avatar
    ataktos 27/11/2010 22:15:28

    ένας και μοναδικός.

  6. tiramola avatar
    tiramola 28/11/2010 01:41:18

    Monterey

    http://www.youtube.com/watch?v=PShb9YiCEy0&feature=related

  7. tiramola avatar
    tiramola 28/11/2010 02:01:07

    Purple hase are in my brain.
    Live at Woodstock

    Ο εθνικός ύμνος της Αμερικής και οι βόμβες στο Βιετνάμ από την κιθάρα του μεγαλύτερου ίσως κιθαρίστα στην ιστορία της ροκ.

    http://www.youtube.com/watch?v=LyAtHsMLoSg&feature=related

  8. blue nile avatar
    blue nile 28/11/2010 03:31:57

    http://www.youtube.com/watch?v=2LGfkd5TsUY&feature=related

    O μεγαλύτερος καλλιτέχνης των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων...

  9. tsilivithras avatar
    tsilivithras 28/11/2010 17:08:33

    Kings of Leon...Matt Eliott...3 λαλούν και 2 χορεύουν δίπλα στο όνομα του ανθρώπου στον οποίο οι σημερινοί ηλεκτρικοί κιθαρίστες χρωστάνε την ύπαρξή τους...!!!

    Η Fender και η Marshall Amps χρωστάνε χιλιάδες θέσεις εργασίας στα case studies που απλόχερα τους πρόσφερε ο Jimmie κοπανώντας ανελέητα τασταρισμένα μαόνια και υπεροδηγώντας λαμπάτα μηχανήματα προκαλώντας εγκεφαλικά σε τεχνικούς και ηχολήπτες (πιθανότατα το crank-up οφείλεται στον Jimmie και τις overdriven ονειρώξεις του).

    Έχει ξεπεραστεί από πάρα πολλούς εδώ και πολλά χρόνια.
    Αλλά ήταν ο πρώτος.
    Ο πρώτος που χόρεψε πάνω στην 24αρα ταστιέρα σαν δαιμονισμένος, κάνοντας τα blues να αποκτήσουν νέο ήχο, νέο χρώμα και άλλη ζωντάνια.
    Τρελά riff, τρελά fuzzboxes, σατανικά licks , λάμπες στα όρια και overdrive μέχρι τελικής πτώσης.

    Frank Marino , Stevie Ray Vaughn, Joey Bonamassa, Steve Vai, Zakk Wylde, Jeff Beck, Joe Satriani...αυτά είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που θα μπορούσαν και θα πρεπε να σταθούν δίπλα του στο βιβλίο Rock 'n' Roll Guitar History.
    Για τις επιρροές, την μελέτη πάνω στο παίξιμο αλλά και το ''ένα σκαλί παρακάτω'' που πήγαν την δουλειά και το ταλέντο του Jimmie.

    Voodoo chil'

    http://www.youtube.com/watch?v=WoAXW30mMAg&feature=related

    • Προφήτης avatar
      Προφήτης @ tsilivithras 28/11/2010 20:16:09

      Πέστα χρυσόστομε

  10. blue nile avatar
    blue nile 29/11/2010 04:28:08

    Frank Marino , Stevie Ray Vaughn, Joey Bonamassa, Steve Vai, Zakk Wylde, Jeff Beck, Joe Satriani
    Συγνώμη αλλά όλα τους μου θυμίζουν αμερικανοβλαχιές που βελάζουν.
    Μπορεί να έχω λάθος.
    Από τις overseas αποικίες ένα ήταν το μεγάλο συγκρότημα. Η παρέα της Nico.
    Mετά σειρά έχουν οι Πόρτες.
    Ο Hendrix ήταν πράγματι μεγάλος κιθαρίστας αλλα ποτέ δεν με συγκίνησαν τα κιθαριστικά σόλο οποιουδήποτε. Πάντα τα έβλεπα σα μυικά κατορθώματα επιδεξιότητας και τίποτα περισσότερο.
    Ούτε και νοιάστηκα ποτέ για το πόσο διάσημος είναι ο κάθε μουσικός.
    Συνήθως η ποσότητα των θαυμαστών ή η εμπορική απήχηση δεν έχει να κάνει με την ποιότητα.
    Αν λάτρεψα και λατρεύω τη μουσική οφείλεται στο λυρισμό των Cocteau Twins, στη γλυκόπικρη αίσθηση που μου άφηναν τα τραγούδια των Go-Betweens, στο αξεπέραστο στυλ των Band of Holy Joy, στη μελαγχολική κομψότητα των Blue Nile, στη μεταβιομηχανική απόγνωση των Joy Division, στη τευτονική γοητεία των Νotwist, στις ηδονοθεριστικές βινιέτες του Serge Gainsbourg.
    Στα υψηλής αισθητικής αριστουργήματα των Cinematic Orchestra, στην ελιτίστικη αλητεία των Velvet Underground, στον κρυφιομύστη του ευρωπαικού μπαρόκ Matt Eliott, στις εικαστικές μελωδίες του μεγάλου Μάνου.
    Στις...
    Ξέφυγα λίγο.
    Συγχωράτε με...

    • tsilivithras avatar
      tsilivithras @ blue nile 29/11/2010 15:06:49

      "Συγνώμη αλλά όλα τους μου θυμίζουν αμερικανοβλαχιές που βελάζουν."

      (redneck accent on)

      That's because you know shit about playin' da blues son...!!

      (redneck accent off)


      Οι μουσικές που αναφέρεις παρακάτω είναι καθαρά υποκειμενικές και απολύτως καμμία σχέση δεν έχουν με τον Hendrix, την μουσική του και τον τρόπο που επηρέασε την εξέλιξη του rock n roll.

      Βέβαια σε ένα μεγάλο βαθμό ΟΛΗ η μουσική είναι καθαρά "υποκειμενική" τουτέστιν ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά.

      Πλην όμως, κάποιοι άνθρωποι και κάποιες μουσικές ήταν σημαδιακά.Έδωσαν έναυσμα σε νέες μουσικές φόρμες, προέτρεψαν ανθρώπους να ταυτιστούν μαζί τους, να μελετήσουν και να πάνε 1 σκαλί παρακάτω.
      Παράλληλα, ειδικά τα '60ς ήταν μια εποχή έντονης πολιτισμικής αναταραχής και έβαλε τα "θεμέλια" για την σύγχρονη ποπ κουλτούρα που παρακολουθούμε και καταναλώνουμε έκτοτε.

      Jimmie Jendrix, Janice Joplin, Bob Dylan, Joan Baez, Joe Cocker, Νeil Young, CCR, Led Zeppelin, και μαζί με Elvis και Βeattles όλοι αυτοί είναι "ιερά τέρατα" που τουλάχιστον από μουσικής άποψης θα πρεπε να προσέχουμε όταν αναφερόμαστε σε αυτούς.

      Θα το ξαναπώ...ο Hendrix ήταν η απαρχή της σύγχρονης ηλεκτρικής κιθάρας και ο πιο influential guitar player in the world of rock n roll.
      Αν κάποιος δεν ακούει blues ή δεν συμπαθεί τον ήχο μιας υπερφορτωμένης Gibson "καρφωμένης" σε έναν Marshall 4χ12 δεν έχει καμμία δουλειά να σχολιάζει τον Jimmie (πολλώ δε μάλλον βάζοντάς τον δίπλα σε "αναφυλαξίες" τύπου Cocteau Tweens και Joy Division).

      Σαν να βάζεις βρασμένο μπρόκολο με σάλτσα κουνουπίδι (μπλιαχ) δίπλα στην πιο ζουμερή μπριζόλα από αγριογούρουνο ψημένη στη σχάρα με φρέσκια ρίγανη...!!

      Και για να θυμηθώ τα νειάτα μου...

      Ουστ ρε φλώροι!
      Ανοίξτε καμμιά "Μανίνα" να πάρετε καμμιά αφίσα του Simon LeBon.

      'Scuse me while i kiss the sky...

  11. blue nile avatar
    blue nile 29/11/2010 18:53:32

    Μια που θυμάσαι τα νιάτα σου τι άραγε θεωρείς πιο σκληρό άκουσμα, τον ήχο μιας υπερφορτωμένης Gibson “καρφωμένης” σε έναν Marshall 4χ12 όπως αναφέρεις ή το Disorder των Joy Division?
    Γράφεις: ...πλην όμως, κάποιοι άνθρωποι και κάποιες μουσικές ήταν σημαδιακά. Έδωσαν έναυσμα σε νέες μουσικές φόρμες, προέτρεψαν ανθρώπους να ταυτιστούν μαζί τους, να μελετήσουν και να πάνε 1 σκαλί παρακάτω.
    Ότι ακριβώς έκαναν οι Velvet Underground που στην ερώτηση που απευθυνόταν στους μουσικούς, τι τους έκανε να ξεκινήσουν το συγκρότημα τους η πλειοψηφία ανέφερε το όνομα τους.
    Συνεχίζεις: Jimmie Jendrix, Janice Joplin, Bob Dylan, Joan Baez, Joe Cocker, Νeil Young, CCR, Led Zeppelin
    Όλοι καλοί και σεβαστοί (ο Young είναι η προσωπική μου επιλογή μαζί με τα πρώτα του Dylan) όμως εκπροσωπούν ανάγκες και συνήθειες άλλων ανθρώπων γεννημένων σε άλλη ήπειρο με μεγάλη ενδοχώρα, lost highways, νέγρικα μπλουζ, χίππικη ευφορία, easy riders που οδηγούν Harley.
    Δικαίωμα του καθενός να ταυτίζεται με όλα αυτά ενδεικτικά του προσωπικού του γούστου και των επιλογών του.
    Oι συνηχήσεις των ευρωπαικών μουσικών στιγμιοτύπων από τον Jean Jacques Brel και τον Scott Walker μέχρι τους Ex και τους Die Todliche Doris πάντα μου προξενούσαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

  12. tsilivithras avatar
    tsilivithras 29/11/2010 23:45:29

    Ρε συ Νιλε ποιοι Velvet Underground και ποιοι Joy Division;;;

    Πλάκα με κάνεις;;;

    Δίπλα στον Hendrix???

    Δλδ να τα βάλω σε ένα συρτάρι και να το κλείσω με δύναμη πιο λίγο θα με πονέσει από αυτά που "ακούω"!!!

    Τι highways και easy riders με λες;;;
    Το πολιτισμικό dis-connect σε ενοχλεί δλδ;;
    Το post-punk syndrome και οι σκοτεινές αλέες του Μάντσεστερ δλδ είναι πιο κοντά στις πολιτισμικές σου καταβολές;;
    Αν ήταν έτσι κι εμείς έπρεπε να ακούμε μόνο Τσιτσάνη και Δώρα Σαμίου...

    Κι εμένα μου αρέσει να ακούω από Prefab Sprοut μέχρι Tiesto στο ξεκάρφωτο....αλλά δεν θα τους έβαζα ποτέ δίπλα στο Hendrix τους Zeppelin ή τους Stones (όσο κι αν αντιπαθώ την μουσική τους).

    Ούτε θα πρότεινα σε κανέναν άσχετο να ακούσει Vai απλά και μόνο επειδή εγώ τον γουστάρω τρελά.
    Αλλά αν μιλάμε για Hendrix και κιθαρίτσα εεε...πως να το κάνουμε...θα πούμε και Vai, Satriani, Vaughn, Beck κτλ

    Ποιος Lou Reed και Ian Curtis τώρα...πλάκα κάνουμε με τις δευτεράντζες;;;

  13. blue nile avatar
    blue nile 30/11/2010 03:28:59

    Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η εκτελεστική δεινότητα του Hendrix. Όμως τι γίνεται με τη σύνθεση?
    Οι δευτεράντζες που αναφέρεις έχουν γράψει πολύ μεγάλα τραγούδια.
    Ποιος δίσκος του Jimmy μπορεί να συγκριθεί με τη μπανάνα ή με τις άγνωστες απολαύσεις?
    Το Are You Experienced? είναι ένα απίστευτα καλό ντεμπούτο αλλά όποτε τυχαίνει ν'ακούσω ένα κομμάτι του μου φαίνεται αναχρονιστικά παρωχημένο.
    Δεν μου συμβαίνει το ίδιο όταν ακούω το I'm waiting for the man.
    Όσο για το dis-connect που λες.
    Η Αμερική είναι όντως άλλη πολιτισμική πραγματικότητα. Άλλη αίσθηση ευρυχωρίας, κατακτημένης απλότητας, δεδομένης απλοχωριάς, επαφής με το φυσικό περιβάλλον, σύντομης πείρας.
    Αν ψάξει κανείς κοινό παρανομαστή στη μουσική της δημιουργία τότε εύκολα φτάνει στην αισιοδοξία. Aπό το rock and roll μέχρι τη soul, από τη χαρά των sixties στο entertain rap, από τη κεφάτη στόφα των Ramones στο stadium rock.
    Στην Ευρώπη των βροχερών ουρανών της Γηραιάς Αλβιόνας, της γοτθικής σαγήνης της Πράγας, των αναγεννησιακών ενθυμημάτων, της κλειστοφοβικής πυκνοκατοίκησης, της ελληνικής προτεραιότητας της μεταφυσικής αναζήτησης που λειτουργεί και ως γιατριά στη λύπη της σκέψης του πεπερασμένου της ύπαρξης, ταιριάζει πιο πολύ το θλιμμένο. Eίτε αυτό λειτουργεί ως αισθητικός αυτοσκοπός είτε αποτυπώνει βιωματική κατάσταση. Προσωπική πάντα η άποψη.
    Για κάποιους, ανάμεσα τους και'γω, οι μελωδικές γραμμές ενός new wave μπάσσου φέρνουν μεγαλύτερη συγκίνηση από τους κιθαριστικούς όγκους των
    Hendrix , Vai, Satriani, Vaughn, Beck κτλ.
    Xωρίς να υποτιμούν τους δεύτερους.
    Παρόλο που λες δεν σου πολυαρέσουν οι Stones...

    http://www.youtube.com/watch?v=zLKiqbQeXWs

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.