#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
30/01/2010 12:42
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Avatar



Τίτλος: Avatar

Πρωταγωνιστές: Σαμ Γουόρθινγκτον, Ζόι Σαλντάνα, Σιγκούρνυ Γουΐβερ, Στήβεν Λανγκ, Μισέλ Ροντρίγκεζ, Τζιοβάνυ Ρίμπιζι

Σενάριο: Τζέημς Κάμερον

Σκηνοθεσία: Τζέημς Κάμερον

Είδος: περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας

Διάρκεια: 160’

 Άβαταρ. Αν δεν το έχετε ακουστά μάλλον είστε υπερβολικά αφοσιωμένοι σε κάτι ή βγαίνετε από το σπίτι σας μονάχα για ψώνια. Είναι η ταινία που σπάει τα ταμεία παγκοσμίως, έχει εκτοπίσει τον Τιτανικό από την πρώτη θέση της λίστας με τα πιο επιτυχημένα έργα όλων των εποχών και έχει προσελκύσει ακόμη και ανθρώπους που πάνε στον κινηματογράφο σπάνια ή δε βλέπουν περιπέτειες, πολύ περισσότερο περιπέτειες φαντασίας. Περί τίνος πρόκειται λοιπόν;

 Η υπόθεση έχει ως εξής: σε μια μελλοντική εποχή όπου ο άνθρωπος μπορεί πλέον να ταξιδεύει στο διάστημα, ο Τζέικ Σάλυ (Σαμ Γουόρθινγκτον), ένας παράλυτος βετεράνος πολέμου, αποφασίζει να πάει σε ένα μακρινό πλανήτη, την Πανδώρα, ελπίζοντας να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Εκεί έχει εγκατασταθεί μια μεταλλευτική εταιρεία από τη Γη, η οποία εκμεταλλεύεται τον τοπικό ορυκτό πλούτο προστατευμένη από έναν ισχυρό μισθοφορικό στρατό. Ο λόγος που χρειάζεται προστασία είναι ότι ο πλανήτης κατοικείται από φυλές γιγαντόσωμων ανθρωποειδών πλασμάτων με γαλάζια επιδερμίδα, τους Νάβι, που θυμίζουν πολύ στον τρόπο ζωής τους Ινδιάνους της βόρειας Αμερικής και αντιδρούν σθεναρά στην κατάληψη και καταστροφή της γης τους. Ευτυχώς για αυτούς, η εταιρεία χρηματοδοτεί και συνοδεύεται από μια ομάδα επιστημόνων με αρχηγό τη δυναμική Γκρέις (Σιγκούρνυ Γουΐβερ). Αυτή πείθει τον φιλοχρήματο διευθυντή της (Τζιοβάνυ Ρίμπιζι) ότι είναι προτιμότερο να αντιμετωπίσουν τους ιθαγενείς με τη διπλωματία και να μην καταφύγουν στη βία, πράγμα που μάλλον απογοητεύει τον πολεμοχαρή αρχηγό των μισθοφόρων Μάιλς Κουάριτς (Στήβεν Λανγκ). Εδώ είναι που μπαίνει στη μέση ο Τζέικ, ως έκτακτο μέλος του επιστημονικού προγράμματος Άβαταρ, το οποίο έχει αναπτυχθεί ακριβώς για να επιτευχθεί η προσέγγιση γήινων και ιθαγενών. Δε θα σας πω τι είναι το Άβαταρ μια και νομίζω ότι πρόκειται για το πιο πρωτότυπο κομμάτι της ταινίας και είναι προτιμότερο να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Αρκεστείτε στο να μάθετε ότι θα δώσει την ευκαιρία στον Τζέικ όχι μόνο να περπατήσει ξανά αλλά και να γνωρίσει τους Νάβι περισσότερο από όσο είχε πετύχει οποιοσδήποτε άνθρωπος πρωτύτερα.

 Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος αυτής της πρωτοτυπίας εξαντλείται στα πρώτα 45 λεπτά. Στη συνέχεια δεν υπάρχουν εκπλήξεις και σχεδόν όλα κυλάνε με τρόπο προβλέψιμο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, άλλωστε ένα σενάριο μπορεί να είναι καλογραμμένο ακόμη κι όταν είναι προβλέψιμο και το Άβαταρ είναι μια τέτοια περίπτωση. Έχει καλό ρυθμό από την αρχή μέχρι το τέλος, αναπτύσσεται επαρκώς (κάποιες μεταβάσεις γίνονται λίγο απότομα αλλά για να αποφευχθεί αυτό θα χρειαζόταν ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια) και έχει μια από τις καλύτερες κλιμακώσεις που έχω δει ποτέ, ίσως την καλύτερη. Πραγματικά το τελευταίο μισάωρο σπάει τα κοντέρ δράσης χωρίς να καταφεύγει σε αφέλειες προκειμένου να νικήσουν οι καλοί. Δε θα δείτε τους Νάβι να νικάνε ως εκ θαύματος τους μισθοφόρους χρησιμοποιώντας τόξα και βέλη ή τον ήρωα να τρώει ξύλο από τους εχθρούς του και μετά να ξανασηκώνεται με ανανεωμένες δυνάμεις για να τους συντρίψει. Η τελική μάχη είναι εκρηκτική, μεγάλη σε διάρκεια και τεράστια σε κλίμακα, έξυπνα σχεδιασμένη και ολοκληρώνει το Άβαταρ με τρόπο πειστικό.

 Το έργο ασχολείται ιδιαίτερα με τους ιθαγενείς και τη σχέση του Τζέικ μαζί τους και κυρίως με μια γυναίκα, τη Νεϋτίρι (Ζόι Σαλντάνα), που τον βοηθάει και του συμπαραστέκεται συνεχώς. Ως αποτέλεσμα, το αν θα σας αρέσει η υπόθεση εξαρτάται και από το πώς θα σας φανούν οι σχετικές σκηνές και οι ιδέες που τις διαπνέουν. Το Άβαταρ είναι γεμάτο με στοιχεία σαμανισμού και βουδισμού και θυμίζει έντονα κάποιες παλιότερες ιαπωνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων (princess mononoke, final fantasy). Αν και παρόμοιες ιδέες δε με εκφράζουν, ωστόσο είδα με μεγάλο ενδιαφέρον την προσπάθεια των Νάβι να σώσουν τη γη τους και να αποκρούσουν τους εισβολείς. Ο θεατής συμπάσχει όχι μόνο με τον πρωταγωνιστή αλλά και με τους κατοίκους της Πανδώρας μέσα από συγκεκριμένα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν στην τελευταία μία ώρα. Επιπλέον, όλοι οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν τους ρόλους τους με επιτυχία κι αυτό κάνει τους χαρακτήρες πιο προσιτούς κι αγαπητούς (ή απεχθείς, στην περίπτωση του Κουάριτς)

 Από τα παραπάνω φαίνεται ότι το σενάριο του Άβαταρ είναι προσεγμένο και δεν αποτελεί απλά ένα περίγραμμα που γεμίζει με εφέ. Αυτά όμως είναι πολύ δυσκολότερο να περιγραφούν. Θα αρκεστώ να σας πω ότι στην ταινία δεν καταλαβαίνεις πού τελειώνει το πραγματικό και πού αρχίζει το τεχνητό. Ρομπότ, οχήματα και όπλα τελείως ρεαλιστικά είχα δει και στα Μatrix, στα Star Wars, κ.λ.π. Όμως, έναν ολόκληρο πλανήτη με ατέλειωτες ζούγκλες, καταρράκτες, βουνά και πληθώρα διαφορετικών ζώων και φυτών, παρουσιασμένο με τρόπο που να μη δείχνει ψεύτικος σε κανένα σημείο, δεν είχα ξαναδεί. Αν δεν ήξερα ότι δεν υπάρχουν τέτοια πλάσματα, λουλούδια με αυτά τα χρώματα και σχήματα ή ιπτάμενα βράχια με νερά που πέφτουν και χάνονται στο κενό και μετατρέπονται σε ομίχλη δε θα υπήρχε τρόπος να ξεχωρίσω το φυσικό από το κατασκευασμένο. Το ίδιο ισχύει για τους Νάβι, την εμφάνισή τους και τον τρόπο που πηδούσαν από δέντρο σε δέντρο, καβαλάγανε τα ιπτάμενα δρακόμορφα πλάσματά τους ή πολεμούσαν τους εχθρούς τους. Ήταν φτιαγμένοι στον υπολογιστή, προϊόν καταπληκτικού μακιγιάζ, και τα δύο μαζί; Δεν ξέρω. Θα πρέπει να δω πώς γυρίστηκε η ταινία για να καταλάβω αν ο Τζέικ βούτηξε σε μια αληθινή λίμνη για να σωθεί από το τέρας που τον κυνηγούσε, αν τα μέρη που εξερευνούσε με τη Νεϋτίρι ήταν σχεδιασμένα ηλεκτρονικά ή χρησιμοποιήθηκαν και αληθινές τοποθεσίες.

 Αν και έγραψα περισσότερα για την υπόθεση από ό,τι για το οπτικό μέρος της ταινίας, αδιαμφισβήτητα ο λόγος για τον οποίο πρέπει να μην τη χάσετε είναι το θέαμα. Μη σκεφτείτε ‘δεν πειράζει, θα τη δω στο dvd’ γιατί αυτό δε θα πλησιάζει ούτε κατά διάνοια την κινηματογραφική εμπειρία. Προσωπικά το είδα σε τρισδιάσταση προβολή, πράγμα που σημαίνει ότι παρακολουθείτε φορώντας ειδικά γυαλιά (μπαίνουν και πάνω από κανονικά γυαλιά) και κάθε τι που βλέπετε φαίνεται να είναι τοποθετημένο σε τρεις διαστάσεις. Δηλαδή έχετε την εντύπωση ότι κάποια πράγματα βρίσκονται πιο κοντά σας από κάποια άλλα. Για παράδειγμα, μια φυάλη αερίου που εκτοξεύθηκε από τους στρατιώτες προς το ‘μπροστινό’ μέρος της οθόνης με έκανε να κλείσω ενστικτωδώς τα μάτια μου σα να ερχόταν κατά πάνω μου! Αυτό βέβαια είναι ένα ακραίο παράδειγμα αλλά είναι γεγονός ότι η τρισδιάστατη προβολή δίνει στο έργο μια αίσθηση μοναδική.

 Συνοψίζοντας, σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις, ο θόρυβος που γίνεται γύρω από το Άβαταρ δεν είναι υπερβολικός. Ακόμη κι αν η υπόθεση δε σας αρέσει ιδιαίτερα ή δε συγκινηθείτε από τον αγώνα των ιθαγενών να σώσουν τον πλανήτη τους (το δεύτερο το βρίσκω δύσκολο) είναι βέβαιο ότι το θέαμα που θα παρακολουθήσετε θα σας είναι πρωτόγνωρο. Μπορεί σε μερικά χρόνια ταινίες σαν το Άβαταρ να βγαίνουν συχνότερα χάρη στην τεχνολογική πρόοδο. Εσείς όμως θα μπορείτε να λέτε ‘ήμουν εκεί όταν όλα αυτά ξεκίνησαν’.

Δημήτρης

ΣΧΟΛΙΑ

  1. sawas avatar
    sawas 30/01/2010 12:57:54

    Γλωσεψες την μπερδα σου Φακτορα!!!!

    Μαλλον στο Invictus αναφερεται ο Δημητρης

  2. ΠΕΛΙΑΣ avatar
    ΠΕΛΙΑΣ 30/01/2010 19:40:52

    To έργο αυτό απευθύνεται σε μυαλά ηλικίας το πολύ 3ης δημοτικού. Άν κάποιος διαφωνεί, ασφαλώς και θα έχει διαφορετική άποψη για το IQ του μέσου Αμερικανού. Λυπούμαι που έχασα 3 1/2 ώρες απο την ζωή μου για να δώ ένα έργο που υποβαθμίζει την αντγίληψη μου. Λυπόύμαι για την πληρωμένη διαφήμηση. Λυπούμαι για την προσπάθεια που γίνεται για την παγκοσμιοποίηση.

    PELIAS

    • B.K.Σ. avatar
      B.K.Σ. @ ΠΕΛΙΑΣ 30/01/2010 19:46:36

      έτσι μπράβο Πελία. μόνον μέσα από το Διαδίκτυο θα καταρρεύσει ΚΑΙ αυτό το κύκλωμα που μας λοβοτομεί, μπορεί να έχασες εσύ δέκα ευρώ, αλλά γράφοντας εδώ, κόβονται τουλάχιστον δέκα χιλιάδες εισιτήρια από τη μπίζνα τους.

    • boanerges avatar
      boanerges @ ΠΕΛΙΑΣ 31/01/2010 18:08:55

      Δεν μου έδωσε τέτοια εντύπωση -πληρωμένου κειμένου- η κριτική του Δημήτρη. Σαν περιπέτεια και σαν εφφέ την αντιμετωπίζει κυρίως. Βέβαια, αυτό δεν αναιρεί την προσπάθεια της Παγκοσμιοποίησης κατασκευάζοντας τέτοιου είδους ταινίες να στρέψει τον ρου της ιστορίας εκεί που θέλει και τους πολιτισμούς στο σέικερ. Άλλο αυτό.
      Δημήτρη, αν σε έχω ερμηνεύσει σωστά από αυτά που κατά καιρούς σχολιάζεις, μάλλον θα συμφωνούσες με τον Πελία, ως προς το τι προωθεί η ταινία. 'Ίσως να λείπει μια παράγραφός στην κριτική σου και επ' αυτού.
      Πελία, ξέρεις πια, πολλές ταινίες που να γυρίζονται και να μην υπηρετούν αυτή τη σκοπιμότητα -άλλες πιο φανερά και άλλες λιγότερο;
      Όλοι μας δεν έχουμε δει Σβαρτσενέγκερ; ή Μάτριξ; ως πολιτική την βλέπαμε την εκάστοτε ταινία; όχι βέβαια. Και όμως εξυπηρετούσε πολιτικές και ιδεολογικές στοχεύσεις των γνωστών παγκοσμιοποιημένων ελίτ. Ή κάνω λάθος;

    • Δημήτρης avatar
      Δημήτρης @ ΠΕΛΙΑΣ 31/01/2010 19:49:30

      Πελία έπεσες διάνα! Με κατάλαβες. Επειδή είμαι υπέρ της παγκοσμιοποίησης (και πληρωμένος μάλιστα) έχω αναφέρει σε αυτό το σάιτ επανειλημμένα το όνομα της οικονομολόγου Νεγρεπόντη που γράφει εδώ και χρόνια κατά της παγκοσμιοποίησης και έχω προτείνει βιβλίο της, έχω γράψει κατά του κλασικού και του νεο-φιλελευθερισμού και υπέρ του κοινωνικού φιλελευθερισμού (που τον καταπολεμάει η παγκοσμιοποίηση από τη δεκαετία του 1970), έχω γράψει υπέρ της ανάγκης διατήρησης της παράδοσης, της ιστορίας και της θρησκείας της Ελλάδας (πράγματα που η παγκοσμιοποίηση δε θέλει καθόλου γιατί αντίκεινται σε αυτή σε επίπεδο ιδεών) και έχω γράψει ατέλειωτες παραγράφους υπερασπιζόμενος την ανάγκη διατήρησης της μεταφυσικής ως τρόπου αντίληψης των πραγμάτων ακριβώς γιατί μας επιτρέπει να αξιολογούμε και να κρίνουμε τις καταστάσεις και τις αλλαγές που πραγματοποιούνται σε παγκόσμιο επίπεδο (η παγκοσμιοποίηση καταπολεμάει τη μεταφυσική σκέψη και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτή καταργήθηκε οριστικά στον 20ό αιώνα στις χώρες που πρώτες γέννησαν και εξάπλωσαν τον καπιταλισμό και τον προωθούν πιστά μέχρι σήμερα, δηλαδή στις αγγλοσαξωνικές).
      Το γεγονός ότι κατά τη γνώμη σου η ταινία έχει σενάριο για τρίχρονα δείχνει ότι ο αφελής είσαι μάλλον εσύ, για δύο λόγους. Πρώτον, προφανώς δεν ξέρεις πώς γράφεται ένα καλό σενάριο και νομίζεις ότι μια ταινία με πολλά εφέ και δράση έχει δέκα σελίδες σενάριο και τη δράση την καθορίζει ο σκηνοθέτης επομένως στις περιπέτειες ο σεναριογράφος δεν κάνει τίποτα σπουδαίο. Αν πραγματικά το πιστεύεις, γιατί δεν ξεκινάς να γράφεις σενάρια για χολυγουντιανές περιπέτειες ώστε να τα οικονομήσεις εύκολα και γρήγορα;
      Δεύτερο και πολύ σπουδαιότερο, ουδόλως αντιλήφθηκες ότι η συγκεκριμένη ταινία ευνοεί την παγκοσμιοποίηση όχι με τον απλοϊκό τρόπο που νόμισες, δηλαδή προωθώντας τις ταινίες με πολύ θέαμα και λίγη ουσία. Απεναντίας η ταινία είναι γεμάτη ουσία, και συγκεκριμένα ουσία στοχευμένη σε ένα και μοναδικό στόχο, την προώθηση της νέας παγκόσμιας θρησκείας, που συνδυάζει στοιχεία από τις θρησκείες των Ινδιάνων και κυρίως τον βουδισμό, μια θρησκεία που είναι συμβατή με την παγκοσμιοποίηση ακριβώς γιατί δεν έχει καμία μεταφυσική έννοια (σίγουρα δεν πρόσεξες ότι έγραψα πως το σενάριο είναι γεμάτο σαμανισμό και βουδισμό κι ότι δε με εκφράζουν οι ιδέες τους). Στο Άβαταρ δεν υπάρχει τίποτα μεταφυσικό επειδή όλα είναι φυσικά, δηλαδή ανάγονται σε ύλη και ενέργεια (μεταφυσικό είναι το μη εμπειρικό, αυτό που μπορούμε να προσεγγίσουμε μόνο με το νου κι όχι με επιστημονικά όργανα όπως μετρούσαν τις κινήσεις των ‘πνευμάτων’ οι επιστήμονες στο Άβαταρ χώνοντας βελόνες στις ρίζες των δέντρων). Ο άνθρωπος (ή ο Νάβι) δεν είναι πρόσωπο, δεν έχει ψυχή (καμία σχέση αυτό που εννοούν ως πνεύμα στην ταινία με αυτό που εννοούμε στην Ευρώπη), είναι απλά ένα κέλυφος ενέργειας που όταν πεθάνει επιστρέφει στον ωκεανό ενέργειας από όπου προέρχονται τα πάντα. Η θρησκεία αυτή περιέχει κάποιες ευκολόπεπτες ιδέες όπως η οικολογία, προκειμένου να φανεί ελκυστική. ‘Δες πόσο αρμονικά ζουν με τη φύση’, θα πει κάποιος. Δε θα προσέξει ότι δε ζουν απλά με τη φύση αλλά και ότι ζουν με τον ίδιο τρόπο μόνιμα, ότι δεν έχουν επιστήμη ή φιλοσοφία, τέχνες, λογοτεχνία ή πολιτικές δραστηριότητες και προβληματισμούς. Ότι δεν αναζητούν τη γνώση και δεν αξιοποιούν τις διανοητικές δυνατότητες που έχουν.
      Δε θα δουν επίσης ότι δεν έχουν την έννοια του καλού ή του κακού (άλλη μια βουδιστική επιρροή αυτή η απουσία) κι ότι η θεότητά τους, η Έιβα, νοιάζεται μόνο για την ‘ισορροπία’ (αντίληψη που ευνοεί τις κατεστημένες καταστάσεις και τους ισχυρούς που τις επιβάλλουν άρα και την παγκοσμιοποίηση). Δεν αντιδρά όταν οι άνθρωποι καίνε το δέντρο των Νάβι και σκοτώνουν κάμποσους ιθαγενείς (γιατί δεν το θεωρεί κακό) αλλά μόνο όταν απειλείται η ισορροπία. Δηλαδή, στην κοσμοθεωρία του Άβαταρ, υπάρχει η αντίληψη ότι ζητούμενο είναι η ισορροπία κι ότι μη επιθυμητό είναι αυτό που τη διαταράσσει (ιδέα που υποστηρίζουν και κοινωνιολόγοι όπως ο Ντυρκέμ). Το πρόβλημα με αυτή την θεωρία είναι ότι δεν ασχολείται καθόλου με το τι γίνεται μέσα σε αυτή την κοινωνία, με το πώς ζουν οι άνθρωποι ,αν είναι χαρούμενοι, αν πονάνε, αν τρώει ο ένας τον άλλο, κ.λ.π. αρκεί η κοινωνία να ισορροπεί, δηλαδή να μην εμπεριέχει τάσεις για αλλαγή. Άρα δεν υπάρχουν τρόποι αξιολόγησης και κρίσης των προτύπων και της ζωής αυτής της κοινωνίας, πράγμα που προϋποθέτει επίσης την κατάργηση της μεταφυσικής.
      Ούτε και υπάρχει βέβαια η απεριόριστη αξία του ανθρώπου ως μοναδικού κι ανεπανάληπτου όντος, που προϋποθέτει ότι αυτός είναι πρόσωπο κι όχι κάτι μετρήσιμο όπως η ενέργεια ( το μετρήσιμο εξορισμού δεν μπορεί να έχει απεριόριστη αξία). Στην ευρωπαϊκή κοσμοθεωρία, που στηρίχθηκε στην αρχαία ελληνική σκέψη του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και στο χριστιανισμό, ο άνθρωπος είναι πρόσωπο (καθ’εικόνα και ομοίωση του Θεού), η φύση του έχει αξία απεριόριστη και για αυτό έχει δικαιώματα (ακόμη και στη νομική επιστήμη, το νομικό πρόσωπο πρσδιορίζεται ως φορέας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων). Δηλαδή δικαιούται κάποια πράγματα επειδή αυτό είναι το δίκαιο και αυτό είναι το δίκαιο χάρη στη μοναδική φύση του ανθρώπου. Το δίκαιο θεμελιώνεται σε κάτι αντικειμενικό (άλλωστε δε θα μπορούσε να θεμελιωθεί σε κάτι υποκειμενικό, γιατί αυτό το αλλάζει ο καθένας κατά βούληση), που είναι η ανθρώπινη φύση, η πλασμένη από το Θεό, το ανώτατο Ον από το οποίο εξαρτώνται τα πάντα. Εκεί στηρίχθηκε η θεωρία του φυσικού δικαίου του 17ου αιώνα, η πρώτη θεωρία δικαιωμάτων στον κόσμο, την οποία κατήργησαν τελικά οι ιδεολογίες οι φιλικά προσκείμενες στον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση (όπως ο κλασικός και ο νεο-φιλελευθερισμός, ο κοινωνικός δαρβινισμός, ο ωφελιμισμός, ο υλισμός, κ.ά.) και την αντικατέστησαν με τη θεωρία των δικαιωμάτων ως προϊόντων σύμβασης, που επίσης προϋποθέτει την κατάργηση της μεταφυσικής και, δυστυχώς, ισχύει μέχρι σήμερα. Έχει μεγάλη σημασία στην ταινία ότι δεν τα παρουσιάζει όλα αυτά ως μια δυνατότητα αλλά ως μια πραγματικότητα, δηλαδή δε δείχνει ότι ίσως να είναι έτσι αλλά ότι σίγουρα είναι έτσι. Ακριβώς εκεί έγκειται και η λειτουργία της ως προπαγάνδα της νέας θρησκείας, της απόλυτα συμβατής και αλληλουποστηριζόμενης με την παγκοσμιοποίηση.
      Είναι τουλάχιστον αστείο που τόσο εύκολα μίλησες για πληρωμένη προπαγάνδα όταν αναφερόσουν σε έναν άνθρωπο που σε αυτό το σάιτ έχει γράψει υπέρ του βυζαντινού πολιτισμού, της μεταφυσικής, της χριστιανικής θρησκείας και της ελληνικής παράδοσης, όλων δηλαδή των πραγμάτων που καταπολεμούνται ως σκοταδιστικά μετά μανίας από ΜΜΕ και εκπαιδευτικούς στην Ελλάδα ακριβώς γιατί οι ιδέες που εμπεριέχουν ως πρότυπα δεν είναι καθόλου συμβατές με αυτές της παγκοσμιοποίησης: επιδίωξη της αρετής και του μέτρου, το δικαίωμα όχι ως σύμβαση που μπορεί να αλλάξει και να ανατραπεί αλλά αναφαίρετο ως προκύπτον από τη φύση του ανθρώπου ως προσώπου, το ηθικό και το νόμιμο δεν είναι ίδια πράγματα, υπάρχει αντικειμενική αλήθεια, δεν είναι όλα σχετικά, ο άνθρωπος δεν υπάρχει τυχαία και δεν είναι μόνο ύλη επομένως δεν αυτοπροσδιορίζεται από τα υλικά του αγαθά και δεν ταυτίζεται αξιολογικά με τα ζώα αφού τότε η κοινωνία του θα ήταν μονάχα μια τεχνολογικά εξελιγμένη ζούγκλα, κ.ά.
      Στο ερώτημα λοιπόν γιατί πρότεινα την ταινία, η απάντηση είναι απλή και υπάρχει σαφώς στο κείμενό μου. Αξίζει να τη δει κανείς στο σινεμά γιατί τις υπερπαραγωγές δεν τις βλέπεις σε οθονούλες 21 ιντσών. Το ότι δε σου αρέσουν οι υπερπαραγωγές ούτε και σε ευχαριστεί η δουλειά που έκαναν στον οπτικό τομέα εκατοντάδες άτομα είναι δικό σου θέμα. Όμως, δεν καταλαβαίνω γιατί πήγες να τη δεις όταν στην κριτική μου γράφω ξεκάθαρα ότι κυριότερος λόγος για να δει κανείς την ταινία είναι το οπτικό κομμάτι. Πήγες δηλαδή να δεις μια ταινία γεμάτη εφέ και ηλεκτρονικά σκηνικά ενώ αυτά δε σε ενδιαφέρουν καθόλου και μετά σου φταίει ο κριτικός; Όσο για το σενάριο, τα είπα και πιο πάνω, είναι καλογραμμένο σενάριο, το ότι δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό είναι επίσης δικό σου θέμα, δεν είπα τίποτα για το σενάριο που δεν ισχύει. Αν δεν ήσουν άσχετος θα ήξερες ότι σε μια περιπέτεια καλογραμμένο σενάριο δε σημαίνει πλούσια πλοκή και σύνθετοι χαρακτήρες αλλά γρήγορος ρυθμός, καλή δράση και χαρακτήρες που μπορείς εύκολα να συμπαθήσεις και να αντιπαθήσεις (ώστε να έχει και ενδιαφέρον η τελική μάχη του καλού με τον κακό). Πράγματα που η ταινία είχε και το ανέφερα. Έγραψα ότι έχει συνεχή ρυθμό και φοβερό φινάλε όπως και ότι της λείπουν οι εκπλήξεις και είναι προβλέψιμη. Τι ακριβώς απέκρυψα επειδή πληρώθηκα για αυτό το σκοπό;
      Αμφιβάλλω αν θα καταλάβεις και πολλά από όσα έγραψα παραπάνω, για το λόγο ότι μάλλον σου αρέσει να κρίνεις και να επικρίνεις αβίαστα. Δεν περιμένω να κάνεις τον κόπο να δεις τι γράφω στο σάιτ σε δεκάδες άλλα σημεία. Ούτε και να δεις ότι προτείνω τον Ανίκητο για το σενάριο του, μια τανία που μόνο την παγκοσμιοποίηση δεν προωθεί με τις ιδέες που περιέχει, απεναντίας έχει μια συμπάθεια για το χριστιανισμό (π.χ. οι παίκτες προσεύχονται μετά τον αγώνα), που είναι στο στόχαστρο της παγκοσμιοποίησης (και του Χόλυγουντ) εδώ και κάμποσα χρόνια αντίθετα με το βουδισμό που προωθείται σε ταινίες, σειρές, κόμικς και βίντεο γκέιμς επίσης εδώ και χρόνια. Δεν πειράζει. Μείνε στην άγνοιά σου αλλά τουλάχιστον μην παρασύρεις και άλλους. Έχουμε ήδη πολλές απώλειες στη χώρα μας.

      Υ.Γ. Η αβάσιμη κι απρόκλητη επίθεσή σου είχε πάντως κι ένα καλό: θα φροντίσω στο εξής να γράφω πληρέστερα ώστε να αποφεύγω διαστρεβλώσεις της δουλειάς μου. Δεν πρόκειται, όταν μια ταινία έχει σαφώς καλά στοιχεία, να την απορρίψω και να πω 'μην τη δείτε', ακόμη κι αν είμαι αντίθετος σε αυτή σε επίπεδο κοσμοθεωρίας. Αλλά, στο εξής, θα καθιστώ σαφή αυτή την αντίθεση.

    • (Α)θανάσης avatar
      (Α)θανάσης @ ΠΕΛΙΑΣ 01/02/2010 18:08:21

      Χαρά στο κουράγιο σου Δημήτρη!
      Οι φοβικοί με το sci-fi όμως ποτέ δεν θα αλλάξουν γνώμη.

  3. Shalai avatar
    Shalai 01/02/2010 17:36:07

    Λοιπόν, όταν είχε βγει το τρέηλερ είχα κατενθουσιαστεί. Το έβλεπα 5 φορές την ημέρα.

    Όταν είδα τελικά την ταινία, βγήκα από την αίθουσα με ανάμεικτα συναισθήματα.

    Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο κόσμος που δημιούργησε ο Κάμερον είναι κυριολεκτικά φανταστικός. Μαγικός. Την ταινία ΠΡΕΠΕΙ να την δει κανείς μόνο σε 3D.

    Αλλά... για μένα δεν κατάφερε να φτάσει στο επίπεδο του Άρχοντα πχ. Κάτι είχε το όλο εγχείρημα που μου άφησε την αίσθηση πως τελικά πρόκειται για ένα μπλοκμπάστερ και όχι για κάτι βαθύτερο αν και είχε όλες μα όλες τις προϋποθέσεις.


    [Από δω και πέρα spoilers]

    Κατ' αρχήν είχε ένα τεράστιο λάθος. Δεν μας λέει πώς συνδέεται το ανθρώπινο σώμα με το άβαταρ... Το οποίο είναι βασικό.

    Έπειτα, για τον Κάμερον, ο μοναδικός πραγματικά κακός ήταν ο στρατηγός. Αυτό είναι λίγο η μισή αλήθεια. Πρώτον γιατί οι στρατιωτικοί φύσει και θέσει είναι πολεμοχαρείς, και σε μια τελική έκανε την δουλειά του ο συγκεκριμένος.
    Δεύτερον και βασικότερον, οι πραγματικές εντολές του ιμπεριαλισμού, έρχονται από τους πολιτικούς και τα οικονομικά διευθυντήρια, οι οποίοι όμως στην ταινία την έβγαλαν μάλλον "λάδι".
    Οι στρατιωτικοί απλώς τις εκτελούν τις οδηγίες, άλλοι όμως είναι εκείνοι που "χτίζουν" τις πολιτικές.

    Τρίτο αρνητικό: Ο Τζέηκ τιθάσσευσε τον μεγάλο Κόκκινο Δράκο τόσο εύκολα και φυσιολογικά που ήταν κυριολεκτικά "οκ, κάνω μια υπέρβαση τώρα για να δείξω ότι είναι ο Εκλεκτός χωρίς να το πολυκουράζω και να σπρώξω την υπόθεση πιο γρήγορα για να τελειώνουμε και κάποια στιγμή". Μου κακοφάνηκε πολύ αυτό.
    Δηλαδή οι άλλοι δεν το κατόρθωσαν σε τόσα χρόνια, που ήταν και δικό τους πλάσμα σε μια τελική, και ο Τζέηκ το σκέφτηκε όπως σκέφτεται κανείς "τι να φάω τώρα".

    Τέταρτον: Η σύνδεση με το Ιράκ και το Αφγανιστάν και οι απαραίτητοι συνειρμοί γίνανε πολύ χοντροκομμένα. Μέχρι και την ίδια φρασεολογία χρησιμοποίησε το σενάριο. Θα μπορούσε να περάσει το μήνυμα εξίσου πετυχημένα κι αλλιώς. Έτσι όπως το κανε το παραξεχείλωσε.


    Περίμενα πολλά γενικά, πολλά περισσότερα.
    Ευτυχώς που ο κόσμος των Νάβι μέσα από τα 3D γυαλιά ήταν τόσο μα τόσο θεϊκός και υπήρχε μια δυναμική ισορροπίας.


    Και μια διαφορετική αλλά ενδιαφέρουσα κριτική για τον "ρατσιστή" Κάμερον εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=fW3QkAOUgdg

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.