03/02/2010 01:28
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΑΝΑΜΕΣΑ [LONDON RIVER]

 

Παραγωγή: Βρετανία - Γαλλία - Αλγερία (2009)

Σκηνοθεσία: Rachid Bouchareb

Πρωταγωνιστούν: Brenda Blethyn, Sotigui Kouyate, Francis Magee, Sami Bouajila

Διάρκεια: 87 λεπτά

Ειδική μνεία Οικουμενικής Επιτροπής και Αργυρή Άρκτος Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

 Λονδίνο, 7 Ιουλίου του 2005. Δεκάδες νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες και συναισθήματα πρωτόγνωρα είναι το αποτέλεσμα τρομοκρατικών επιθέσεων στο κεντρικό οδικό δίκτυο της βρετανικής πρωτεύουσας.

 Η Elisabeth αφήνει για λίγο το σπίτι και την ζωή στην επαρχία για να αναζητήσει την κόρη της που έκτοτε δεν απαντά στο τηλέφωνό της. Για τον γιο του έρχεται στο Λονδίνο από τη Γαλλία αυτή τη φορά, και ο δασονόμος Ousmane. Οι ζωές τους μοιάζουν και είναι διαφορετικές αλλά η αγάπη για τα παιδιά τους και τη Μητέρα Φύση γεφυρώνει το χάσμα που καλούνται να αντιμετωπίσουν σε αυτήν τους την Οδύσσεια.

 «Το Ποτάμι Ανάμεσα», είναι μια ιδιαίτερα λιτή αλλά ουσιαστική ταινία η οποία δεν εκβιάζει συναισθηματικά τον θεατή αλλά αντίθετα τον κερδίζει άμεσα και αναπόφευκτα με τις συγκινητικές ερμηνείες, τον ρεαλισμό μέσα από πλάνα και σκέψεις που θα μπορούσε να ζήσει ο καθένας, την αγωνία και πάνω από όλα την ανάγκη για λύτρωση. Όλα αυτά δεμένα υπό την μουσική του καταπληκτικού Armand Amar («AMEN», «HOME») συνθέτουν μια ταινία που διεκδικεί επάξια μια θέση στο αρχείο και την καρδιά μας.

 Όλη η ιστορία ξεδιπλώνεται ομαλά και κορυφώνεται στις τελευταίες σκηνές των δύο πρωταγωνιστών οι οποίες είναι και ολόκληρο το μήνυμα που θέλησε να περάσει ο λυρικός Rachid Bouchareb («Μέρες Δόξας») για ένα τόσο μεγάλο ζήτημα όπως είναι η τρομοκρατία.

Και το μήνυμα αναδύεται βουβά και οδυνηρά, εκεί που οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και η οργή ξεχειλίζει ορμητικά όταν και οι τελευταίες γέφυρες της λογικής έχουν πλέον κοπεί.

 Ο πόνος εκφράζεται το ίδιο, όποια γλώσσα κι αν μιλάς. Το κακό δεν ζητάει ταυτότητα πριν σου χτυπήσει την πόρτα, και η Γη κλείνει μέσα της ακριβώς το ίδιο μίσος και θυμό ανεξαρτήτως σε ποιον Θεό πιστεύεις.

Και είναι αυτός ο φαύλος κύκλος της τυφλής και απόλυτα παράλογης βίας που γεννά και σκοτώνει τα ίδια ακριβώς συναισθήματα για όλους τους γονείς, φίλους, συγγενείς... Ανθρώπους.

 Ο σκηνοθέτης δεν προτείνει καμιά λύση για το πώς θα μπορούσε η ανθρωπότητα να απαλλαγεί από το φριχτό φαινόμενο της τρομοκρατίας. Δεν παίρνει καμιά πολιτική θέση, ίσως γιατί δεν έχει, ίσως γιατί δεν θέλει να πάρει ή γιατί δεν τον ενδιαφέρει.

Το κινηματογραφικό του requiem στοχεύει αλλού.

Να μας θυμίσει ότι στη θέση των ηρώων του θα μπορούσε να βρεθεί ο οποιοσδήποτε γιατί η τρομοκρατία είναι μια κατάσταση που δεν αφορά μονάχα τους άλλους που τυχαία και άδικα χάνουν την ζωή τους. Αφορά όλους τους πολίτες αυτού του κόσμου, αυτής της Γης, αυτού του Πολιτισμού.

Μάγια

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.