#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
07/02/2010 23:47
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ραντεβού στον Αέρα



Up in the air

Ηθοποιοί: George Clooney, Vera Farmiga, Anna Kendrick, Jason Bateman

Σενάριο: Jason Reitman, Sheldon Turner (βασισμένο στο μυθιστόρημα ‘Up in the air’ του Walter Kirn)

Σκηνοθεσία: Jason Reitman

Είδος: κοινωνική/αισθηματική

Διάρκεια: 109’

 O Kλούνεϋ δεν είναι από τους ηθοποιούς που ξεχωρίζω, ωστόσο τον βρίσκω συμπαθή ως φυσιογνωμία και γενικά θεωρούσα θετική την παρουσία του σε μια ταινία. Με αυτό το σκεπτικό είδα το Ραντεβού στον αέρα, έργο που μας παρουσιάζει τη ζωή του Ράιαν Μπίνγκαμ, ενός ιδιωτικού υπαλλήλου ο οποίος ταξιδεύει ασταμάτητα σε όλη την Αμερική και ονειρεύεται να συμπληρώσει 10.000.000 μίλια πτήσης, νούμερο που έχουν φτάσει ελάχιστοι άνθρωποι στην ιστορία των αεροπορικών ταξιδιών.

 Ο λόγος που δεν κάθεται σ’ ένα μέρος για πολύ είναι ότι δουλεύει για μια εταιρεία η οποία αναλαμβάνει για λογαριασμό διαφόρων επιχειρήσεων να ανακοινώσει στους υπαλλήλους τους την απόλυσή τους με τρόπο που να αποφεύγονται δυσάρεστες αντιδράσεις. Πράγμα που σημαίνει ότι με την κρίση της αμερικανικής οικονομίας ο Ράιαν είναι πιο πολυάσχολος από ποτέ, προς μεγάλη χαρά του διευθυντή του (Τζέισον Μπέιτμαν). Μια μέρα όμως μαθαίνει ότι η εταιρεία του σκέφτεται να αρχίσει να ανακοινώνει τις απολύσεις μέσω διαδικτύου ώστε να αποφύγει τα έξοδα μετακίνησης του προσωπικού της. Αυτό δεν του αρέσει καθόλου μια και τα ταξίδια είναι η ζωή του. Αίτιο του προβλήματός του είναι η Νάταλι Κίνερ (Άννα Κέντρικ), μια φιλόδοξη νεαρή κοπέλα, που είχε τη συγκεκριμένη ιδέα. Ο Ράιαν πιστεύει ότι είναι πολύ άπειρη για να προτείνει τόσο σημαντικές αλλαγές και ο διευθυντής του αποφασίζει ότι στο επόμενο ταξίδι θα την πάρει μαζί του ώστε να της μάθει τα μυστικά της δουλειάς. Εκείνος δέχεται απρόθυμα κι εμείς τους ακολουθούμε για το υπόλοιπο της ταινίας.

 Ενώ ταξιδεύει ο Ράιαν συναντάει και σχετίζεται ερωτικά με την Άλεξ Γκόραν (Βέρα Φαρμίγκα), μια γοητευτική γυναίκα που επίσης κινείται αδιάκοπα στο πλαίσιο της εργασίας της. Οι δυο τους φαίνεται να έχουν κοινά γνωρίσματα κι έτσι περνάει όλο και περισσότερο χρόνο μαζί της. Βέβαια, το σημαντικότερο μέρος της ζωής του είναι η δουλειά του, πράγμα που σημαίνει ότι τον βλέπουμε συχνά να ανακοινώνει τα δυσάρεστα νέα στους άτυχους υπαλλήλους και να δείχνει στη Νάταλι πώς να συμπεριφέρεται σε ανάλογες καταστάσεις. Παράλληλα του δίνεται η ευκαιρία να ξανασυνδεθεί με την οικογένειά του, την οποία βλέπει σπάνια, όταν η μεγάλη του αδελφή του ζητάει τηλεφωνικώς να κάνει τον κόπο να έρθει στο γάμο της αδελφής τους. Η ιστορία λοιπόν περιστρέφεται γύρω από αυτά τα σημεία.

 Δεν ξέρω αν τα παραπάνω σας φάνηκαν ενδιαφέροντα, πάντως δεν είναι. Θα μπορούσαν ίσως να γίνουν αν υπήρχε μια αξιοπρεπής πλοκή, αλλά για να γίνει αυτό θα χρειαζόμασταν τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες. Οπότε, θα μιλούσαμε για άλλη ταινία. Ξεκινώντας με τον Ράιαν, πρόκειται για ένα άτομο που έχει πείσει τον εαυτό του ότι το να ανήκεις κάπου, να σχετίζεσαι με άλλους ανθρώπους και να συνδέεσαι αισθηματικά μαζί τους είναι παρόμοιο με το να κουβαλάς ένα πολύ βαρύ σακίδιο από το οποίο όσο γρηγορότερα απαλλαγείς τόσο το καλύτερο. Μάλιστα, επειδή είναι σίγουρος ότι έχει βρει τη σωστή συνταγή της ζωής κάνει σεμινάρια σε υπαλλήλους που πρέπει κι αυτοί να ταξιδεύουν συχνά ώστε να τους πείσει ότι πράγματα όπως το σπίτι, η οικογένεια, οι φίλοι, κ.λ.π. είναι δυσάρεστα και περιττά. Όπως λέει ο ίδιος  με την εξασκημένη στην εργασία του σιγουριά: ‘Είναι μια φιλοσοφία’. Πράγματι. Δεν προβληματίζεται όμως για τις συνέπειες αυτής της φιλοσοφίας.

 Ωστόσο, ο Ράιαν ωχριά μπροστά στη Νάταλι, η οποία σέρνει μαζί της όλα τα στερεότυπα του κυρίαρχου ρεύματος στη σύγχρονη αμερικανική κουλτούρα: γεμάτη ανασφάλεια και ανησυχία μην τυχόν κάνει κάτι μη πολιτικά ορθό, σκέφτεται μέσα σε έτοιμα κουτάκια, μιλά με κονσερβοποιημένες ατάκες και κολλάει πανεύκολα ετικέτες στους γύρω της. Της λέει ο Ράιαν ότι έχει προσέξει πως οι Ασιάτες επιβάτες κουβαλάνε λίγα πράγματα κι έτσι περνάνε πιο γρήγορα από τα σημεία ελέγχου στα αεροδρόμια οπότε προτιμάει να πηγαίνει στη δική τους ουρά για να μη χάνει χρόνο; Είναι ρατσιστής. Της λέει ότι δε θέλει να παντρευτεί; Αφού είναι και άντρας, είναι ανώριμος και φοβιτσιάρης. Σκέφτεται, η ίδια, να κάνει μια ήπια παρατήρηση στην Άλεξ για κάτι σχετικό με τις γυναίκες; Φοβάται μήπως φανεί αντιφεμινίστρια. Το δυσάρεστο είναι ότι τέτοιοι χαρακτήρες έχουν πλημμυρίσει την Αμερική (ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, κόμικς) και θεωρούνται μάλιστα ως δείγματα πλουραλιστικής, ελεύθερης και ανεκτικής κοινωνίας. Αγνοούν ότι όλοι τους σκέφτονται και συμπεριφέρονται με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο, αναμασούν απροβλημάτιστα πακεταρισμένους συλλογισμούς που σερβιρίζονται ασταμάτητα από τα ΜΜΕ και δε δείχνουν καμιά διάθεση κατανόησης απέναντι σε οποιονδήποτε διαφοροποιείται από αυτούς. Χαρακτηρίζουν αμέσως ως ρατσιστή, μισογύνη, ανώριμο, φοβικό, κ.λ.π. όποιον πει κάτι διαφορετικό, χωρίς να εξετάζουν τι εννοεί και μην καταλαβαίνοντας ότι στην πραγματικότητα δεν καταπολεμάνε την προκατάληψη αλλά την ενισχύουν. Οπότε ήταν μια ανακούφιση όταν η Νάταλι επιτέλους έφυγε για κάποιο διάστημα από την ταινία.

 Όσο για τους υπόλοιπους χαρακτήρες, η Άλεξ φαίνεται ευχάριστη παρόλο που οι γεμάτες αυτοπεποίθηση αντιδράσεις της στο φλερτ του Ράιαν δεν ξεφεύγουν από το τυπικό και το συνηθισμένο. Σε όλο το έργο, οι μόνοι αληθινά προσιτοί άνθρωποι είναι η μικρή αδελφή του Ράιαν, που δείχνει ευαισθησία και καλοσύνη, και ο μέλλων σύζυγός της. Οι υπάλληλοι που συναντάει ο Ράιαν για να τους ενημερώσει ότι απολύονται είναι πειστικοί κι αντιδρούν με ποικίλους τρόπους αλλά ο αυτοματοποιημένος τρόπος που τους αντιμετωπίζει και η γενικότερη ατμόσφαιρα δεν επιτρέπει στο θεατή να ταυτισθεί μαζί τους και να νοιασθεί για την τύχη τους.

 Επιστρέφω λοιπόν σε αυτό που ανέφερα πιο πάνω, ότι το Ραντεβού στον αέρα δεν έχει καλή πλοκή. Πρώτον, γιατί η υπόθεση συνίσταται κυρίως στο να βλέπουμε τον Κλούνεϋ μια να είναι στο αεροδρόμιο και μια στα γραφεία των διαφόρων εταιριών και να ανακοινώνει τις απολύσεις. Δεύτερον, γιατί οι χαρακτήρες ουσιαστικά δεν αλληλεπιδρούν. Βρίσκονται στον ίδιο χώρο αλλά δεν επικοινωνούν και δεν επηρεάζουν ο ένας τον άλλον. Όταν το έργο τελειώσει, είναι όλοι τους όπως ήταν στην αρχή. Καμία αλλαγή στον τρόπο σκέψης τους, στο πώς ατενίζουν τον κόσμο και το αύριο. Σα να μην τους άγγιξε τίποτα. Και πώς να τους αγγίξει άλλωστε με τις αντιλήψεις που έχουν. Aκόμη κι όταν στο τέλος πάει κάτι να γίνει το μόνο που πετυχαίνει το σενάριο είναι να δείξει με τον πλέον εμφαντικό τρόπο τον κυνισμό και την αναισθησία κάποιων ανθρώπων. ‘Τhe story of a man ready to make a connection’ είναι ο υπότιτλος του Up in the air. Όμως αυτή η σύνδεση ουδέποτε γίνεται γιατί ο πρωταγωνιστής δεν είναι πραγματικά έτοιμος να την κάνει. Έτσι, ούτε κι εμείς συνδεόμαστε με την ιστορία του.

 Για τη σκηνοθεσία δεν υπάρχει λόγος ιδιαίτερης μνείας αφού μια κοινωνική ταινία δεν προσφέρεται για κάτι ξεχωριστό σε αυτόν τον τομέα. Όσο για την ηθοποιΐα, καθώς συνηθίζεται στις αμερικανικές παραγωγές, το κάστιν είναι πετυχημένο και όλοι παίζουν καλά τους ρόλους τους. Ιδίως η Άννα Κέντρικ μιλάει σαν τέλεια κουρδισμένο ρομποτάκι, όπως απαιτεί ο χαρακτήρας που εναρκώνει (προσόν που έχουν και πολλές Αμερικανίδες ηθοποιοί που παίζουν στην τηλεόραση). Περιέργως, ο μόνος που υστερεί κάπως είναι ο Κλούνεϋ επειδή δεν καταφέρνει πάντα να δείξει με την έκφρασή του τι αισθάνεται. Αυτό γίνεται εμφανές όποτε λέει σε κάποιον ότι απολύεται, όπου, ενώ υποτίθεται ότι λυπάται, στην πράξη δε δείχνει τίποτα τέτοιο. Δεν ξέρω αν φταίει το πρόσωπο ή η τεχνοτροπία του αλλά το πρόβλημα υπάρχει. Για να είμαι δίκαιος πάντως, όταν είναι με τη Φαρμίγκα ή την οικογένειά του είναι πολύ πιο ρεαλιστικός και γίνεται κι ο χαρακτήρας που υποδύεται συμπαθής.

 Για να συνοψίσω τις εντυπώσεις μου από το Up in the air, θα χρησιμοποιήσω κάτι που είπε ο ίδιος ο Ράιαν στη διάρκεια της ιστορίας. Η ταινία είναι σαν τον φιλτραρισμένο αέρα των αεροδρομίων, ο οποίος ενοχλεί τους επιβάτες που δεν τον έχουν συνηθίσει γιατί είναι ακίνητος κι αφύσικος. Η απουσία αισθήματος και ανθρώπινης επικοινωνίας, οι σεναριακές κοινοτυπίες και ο βομβαρδισμός πολιτικής ορθότητας κρατάνε το Ραντεβού στον αέρα καθηλωμένο στη γη και προκαλούν στο θεατή βαρεμάρα κι απογοήτευση. Αν σας αρέσει ο Κλούνεϋ νοικιάστε το Ocean’s Eleven, είναι πολύ καλό. Αν το έχετε δει, ξαναδείτε το. Είναι προτιμότερο από το να σπαταλήσετε χρήματα και χρόνο σε ένα έργο τόσο κοινότυπο και άψυχο.

Δημήτρης

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.