25/11/2009 00:03
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο πλανήτης κινδυνεύει σοβαρά από την υπερθέρμανσή του.

Και ενώ όλοι αναλώνονται στο να συζητούν  ακατάπαυστα για  το τι πρέπει να κάνουν σε σχέση με την «επερχόμενη» υπερθέρμανση του πλανήτη, νέες θαλάσσιες οδοί ανοίγουν στα πρώην παγωμένα νερά της Αρκτικής, ενώ τρισεκατομμύρια τόνοι πάγου λιώνουν στη Γροιλανδία αλλά και στην Ανταρκτική. Τα παγόβουνα και οι παγετώνες εξαφανίζονται με μια άνευ προηγουμένου ταχύτητα.  Και δεν είναι μόνον αυτά. Τα τελευταία χρόνια, και ενώ οδηγούμαστε  χρονικά προς τη διεθνή συνάντηση της Κοπεγχάγης, που θα έχει ως θέμα τις κλιματικές αλλαγές:

-Οι στάθμες των ωκεανών  έχουν ανέβει κατά μερικά εκατοστά

-Οι ξηρασίες και οι πυρκαγιές είναι σε πρωτοφανή έξαρση παντού. Στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, και στην Αφρική.

-Πολλά είδη ζώων  και φυτών κινδυνεύουν από την αλλαγή του κλίματος, και δεν μιλάμε μόνο για την πολική αρκούδα που έχει γίνει σύμβολο της παγκόσμιας υπερθέρμανσης, αλλά και για πεταλούδες, βατράχια, ακόμη και για ολόκληρα πευκόφυτα δάση της βόρειας Αμερικής.

-Οι θερμοκρασίες κατά τα τελευταία 12 χρόνια είναι 0.4 βαθμούς θερμότερες σε σχέση με τα 12 χρόνια πριν το 1997.

Ακόμη και τα πλέον απαισιόδοξα κλιματικά μοντέλα της δεκαετίας του `90 δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τα σημερινά δυσμενή αποτελέσματα. Όπως λέει ο σύμβουλος επί κλιματικών θεμάτων του Γ.Γ. του ΟΗΕ, κος Janos Pasztor, «Η σημερινή επιστήμη μας προειδοποιεί πως έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα από ότι νομίζαμε…». Από το 1997, οπότε και υπογράφηκε η συνθήκη του Kyoto, τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα έχουν ανέβει κατά 6.5%. Για αυτό και η επερχόμενη σύνοδος της Κοπεγχάγης θα πρέπει να συμπεριλάβει μια νέα συμφωνία, που όπως λέει και ο πρόεδρος Ομπάμα «…θα πρέπει να είναι άμεσα εφαρμόσιμη… και να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στη προσπάθεια εξεύρεσης μια παγκόσμιας λύσης». Η τελευταία προσπάθεια δεν είχε ιδιαίτερα καλά αποτελέσματα. Από το 1997 έως το 2008, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, που προέρχονται από τη καύση ορυκτών καυσίμων, ανέβηκαν κατά 31%. Οι εκπομπές μόνο στις ΗΠΑ, ανέβηκαν κατά 3.7%. Οι αντίστοιχες κινεζικές εκπομπές διπλασιάστηκαν μέσα σε αυτά τα χρόνια. (Η Κϊνα σήμερα, θεωρείται ο μεγαλύτερος μολυντής της ατμόσφαιρας).  Το 1997, η αμερικανική γερουσία και ο τότε πρόεδρος George W. Bush δυσανασχέτησαν με τη συμφωνία που υπεγράφη,  και οι ΗΠΑ αποχώρησαν από τη συνδιάσκεψη. Το  αποτέλεσμα ήταν ότι οι τρεις μεγαλύτεροι ένοχοι της παγκόσμιας  ατμοσφαιρικής μόλυνσης, η Αμερική, η Κίνα και η Ινδία, να μην ενταχθούν στο παγκόσμιο πρόγραμμα δραστικής μείωσης των εκπομπών ρύπων. Τα δε αναπτυσσόμενα κράτη δεν συμπεριλήφθηκαν ούτως ή άλλως. Αυτό θα πρέπει να είναι και το κύριο θέμα της συνάντησης στη Κοπεγχάγη.

Οι συνέπειες του φαινομένου του θερμοκηπίου είναι πολλαπλές και συμβαίνουν σήμερα, πολύ νωρίτερα από ότι πιστεύαμε. Η  επικεφαλής επιστήμων του U.S. Geological Survey, Virginia Burkett λέει: «Το 1997, οι συνέπειες των αλλαγών είχαν υποτιμηθεί. Ο ρυθμός των αλλαγών έχει επιταχυνθεί κατά πολύ…». Αυτό το τελευταίο είναι που έθεσε τον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Al Gore σε πλήρη εγρήγορση. Όπως λέει, «Η πλέον σημαντική διαφορά που βλέπουμε είναι η ταχύτητα με την οποία επέρχεται η κρίση…». Το 1997 , το όλο ζήτημα των κλιματικών αλλαγών απασχολούσε μόνο κάποιους  λίγους κλιματολόγους και  περιβαλλοντολόγους, και πολλούς γραφικούς. Σήμερα ασχολούνται με την παγκόσμια αυτή κρίση : βιολόγοι, δικηγόροι, οικονομολόγοι, μηχανικοί, αναλυτές ασφαλιστικών εταιριών, διαχειριστές οικονομικών ρίσκων, χρηματιστές, διατροφολόγοι, ηθολόγοι, ακόμη και ψυχολόγοι. Ο κλιματολόγος Andrew Weaver λέει πως «Το 1997, το βλέπαμε σαν ένα αφηρημένο πρόβλημα, που απασχολεί κάποιους μικρούς επιστημονικούς κύκλους, σήμερα όμως το αντιμετωπίζουμε όλοι». Οι ραγδαίες αλλαγές των τελευταίων 12 ετών, έχουν ανησυχήσει τους επιστήμονες, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη η ταχύτητα με την οποία λιώνουν οι πάγοι στον Αρκτικό κύκλο και αλλού. Όλα γίνονται σε πολύ ταχύτερο χρόνο από όσο είχε προβλεφθεί. Το 1997, κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να προβλέψει το ρυθμό με τον οποίο λιώνουν οι πάγοι εδώ και 5 χρόνια. Από το 1993 έως το 1997, οι θαλάσσιοι πάγοι μειώνονταν στα 2.7 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια κατά τη καλοκαιρινή περίοδο. Τα τελευταία 5 χρόνια μειώνονται σε μόλις κάτω από τα 2 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια. Οι εκτάσεις που χάθηκαν, αντιστοιχούν στο μέγεθος της Αλάσκας.

Η Ανταρκτική σημείωσε μια αμυδρή αύξηση σε θαλάσσιους πάγους, κυρίως λόγω της ψυχραντικής επίδρασης της τρύπας του όζοντος. Την ίδια όμως ώρα, τεράστια κομμάτια πάγου, μεγέθους μικρών κρατών, αποσπώνται από την Ανταρκτική χερσόνησο. Και ενώ ο λιωμένος πάγος της Αρκτικής θάλασσας δεν ανεβάζει τη στάθμη των ωκεανών, οι παγετώνες της στεριάς που λιώνουν συστηματικά, την ανεβάζουν θεαματικά. Οι τελευταίες επιστημονικές μετρήσεις δείχνουν πως, από το 2000, η Γροιλανδία έχει χάσει περισσότερους από 1.5 τρισ. τόνους πάγου, ενώ η Ανταρκτική έχει χάσει 1 τρισ. τόνους από το 2002. Όπως λένε οι επιστήμονες, ποτέ δεν περίμεναν πως θα  λιώσουν τόσες  ποσότητες πάγου στην Ανταρκτική. Οι πάγοι της Γροιλανδίας λιώνουν σήμερα με διπλάσια ταχύτητα από αυτήν που έλιωναν πριν από 7 μόλις χρόνια, ανεβάζοντας παράλληλα και τη μέση στάθμη της θάλασσας. Ο ερευνητής Michael Zemp του κέντρου World Glacier Monitoring Service στη Ζυρίχη, δηλώνει πως Οι παγετώνες αποτελούν έναν πολύ καλό δείκτη του κλίματος. Και αυτό που βλέπουμε είναι το διαρκές λιώσιμό τους».

Μια άλλη συνέπεια της  υπερθέρμανσης του πλανήτη μας έχει ανησυχήσει εξίσου τους επιστήμονες. Η οξύτητα του θαλάσσιου ύδατος βρίσκεται σε άνοδο, κυρίως λόγω της απορρόφησης του διοξειδίου του άνθρακα που βρίσκεται αυξημένο  στην ατμόσφαιρα. Η εν λόγω οξύτητα δεν είχε καν κάποια επιστημονική ονομασία πριν από μερικά χρόνια. Το αποτέλεσμα της οξύτητας των ωκεανών είναι σύμφωνα με τους επιστήμονες βιολόγους, η βλάβη στα κοράλλια, στα οστρακοειδή, και στο πλαγκτόν, με αποτέλεσμα να απειλείται η συνολική θαλάσσια τροφική αλυσίδα. «Μέχρι το 1997, δεν υπήρχε επιστημονικό ενδιαφέρον για το πώς επηρεάζεται από τη κλιματική αλλαγή η χλωρίδα και η πανίδα…» λέει ο βιολόγος του πανεπιστημίου του Stanford, Terry Root. Σήμερα όμως, οι ειδικοί ασχολούνται με το ποια είδη μπορούν να σωθούν και ποια  θεωρούνται ήδη καταδικασμένα. Η πολική αρκούδα είναι πρώτη στη λίστα αυτών προς διάσωση, και υπάρχουν πολλά ακόμη είδη που κινδυνεύουν σοβαρά. Όσον αφορά στη χλωρίδα, 37 εκατομμύρια στρέμματα καναδικών και αμερικανικών πευκοδασών έχουν καταστραφεί από σκαθάρια, που πλέον δεν πεθαίνουν κατά το χειμώνα που είναι σήμερα  αρκετά θερμότερος. Όσο για τα δάση που εξαφανίζονται από τις πυρκαγιές, αυτά έχουν διπλασιαστεί σε μέγεθος. Οι οικονομικές ζημιές πολλών ασφαλιστικών εταιριών καθώς και τα «μπλακάουτ» ρεύματος έχουν αυξηθεί ενώ  οι ειδικοί ρίχνουν το φταίξιμο στην υπερθέρμανση της γης. Το μήνυμα που μας δίνει η επιστήμη σήμερα είναι πως γνωρίζουμε πολύ περισσότερα από ότι το 1997, και ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από αυτά που μας έδειχναν τα διάφορα  μοντέλα προβλέψεων.

AP

ΣΧΟΛΙΑ

  1. thouthou avatar
    thouthou 25/11/2009 07:28:58

    Ο πλανήτης δεν κινδυνευει... Εμείς κινδυνεύουμε...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.