#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
11/02/2010 10:03
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Λύκοι οι αποικιοκράτες!



Του Δημήτρη Δανίκα , http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=4560091

«Wolfman» με δύο προϋποθέσεις. Αν η μονομαχία δύο λυκανθρώπων σάς προκαλεί ναυτία, μην το δείτε γιατί θα τσατιστείτε. Αν όμως σας αρέσει να σκαλίζετε ώστε βαθύτερα νοήματα να βρίσκετε, ε, τότε αυτή είναι η καλύτερη ταινία. Γιατί εξωτερικά η σκηνοθεσία υπηρετεί το είδος του τρόμου και της κτηνωδίας. Στο βάθος η ιδεολογία ανατρεπτική και αιρετική για κάθε αυτοκρατορία. Λυκανθρωπία η αποικιοκρατία!

Δύο σεναρίστες (Άντριου Κέβιν Ουόκερ και Ντέιβιντ Σελφ) «διάβασαν» το πρωτότυπο σενάριο του Κουρτ Σιόντμακ κάπως διαφορετικά. Το κτήνος, ο βαμπίρ, ο δράκουλας και όλα αυτά τα τρομακτικά προκαλούνται και προέρχονται από τα ιμπεριαλιστικά «κακά». Υπογείως μαλώνουν και διορθώνουν τον Μπραμ Στόκερ, συγγραφέα του «Dracula». Όχι, λένε. Τα Καρπάθια Όρη δεν είναι η φωλιά του διαβόλου. Οι δυτικές μητροπόλεις μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε κτήνος και επίγειο σατανά. Από εκεί όλα τα δεινά. Και όποιος νομίζει πως η δική μου διαστροφική ματιά τα βλέπει όλα αυτά, ας κοπιάσει να τα μεταφράσει διαφορετικά!

Δύο οι βασικές μεταμορφώσεις σ΄ αυτό το είδος του σινεμά. Η πρώτη με «Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ». Η θρησκευτική πλευρά. Το 1886 στο Λονδίνο δημοσιεύεται για πρώτη φορά το αλληγορικό μυθιστόρημα του Σκωτσέζου Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον «Τhe Strange Case of Dr Jekyll and Μr Ηyde». Έτσι ο προτεσταντισμός αποκτά τη λογοτεχνική και στη συνέχεια την κινηματογραφική του αναφορά. Κι έτσι ο άνθρωπος, χωρισμένος στα δύο, πορεύεται με τον διπλό εαυτό του ενοχοποιημένος. Ο δόκτωρ, ο επιστήμονας, ο καλός. Τhe good guy. Ο κύριος Χάιντ, ο σκοτεινός, περιθωριακός και δολοφόνος, ο κακός. Τhe bad guy. Οκτώ στις δέκα χολιγουντιανές ταινίες αναφέρονται σ΄ αυτόν ακριβώς τον διαχωρισμό. Η μεταφυσική είναι βολική. Έτσι η ανθρωπότητα συμφιλιώνεται με το κακό. Τι να κάνουμε; Είναι της μοίρας μας γραφτό. Η αέναη πάλη του Θεού με τον Διάβολο. Του Καλού με το Κακό. Και το κυριότερο; Μέσα μας είναι εμφυτευμένο το μαύρο και το σκοτεινό. Και ακόμα χειρότερα; Η επιστήμη, όπως στον Φρανκενστάιν της Σέλεϊ, είναι παραγωγός και το εφαλτήριο για την επίγεια κόλαση. Η μεταφυσική αγκαλιά με τον σκοταδισμό.

Η δεύτερη, λογοτεχνική, μεταμόρφωση προκύπτει το 1897 με τον «Δράκουλα» του Ιρλανδού Μπραμ Στόκερ. Σκωτσέζος ο ένας, Ιρλανδός ο άλλος. Καθόλου τυχαία η κοινή καταγωγή των δύο συγγραφέων. Η Βρετανία, η μεγάλη αυτοκρατορία. Ο Στόκερ ενοχοποιεί μια ξένη, «βάρβαρη» χώρα των Βαλκανίων. Ο κόμης Δράκουλας καταφθάνει από τα Καρπάθια στο πολιτισμένο Λονδίνο. Ο ξένος, το μίασμα, ο θάνατος. Το κακό ποτέ δεν πεθαίνει. Ο δυτικός πολιτισμός κινδυνεύει. Έτσι ο φόβος διπλός. Από τη μια η επιστήμη. Από την άλλη ο ξένος. Το Χόλιγουντ μέσα από το κινηματογραφικό είδος του τρόμου πολλαπλασίασε τα κύματα του φόβου. Οτιδήποτε είναι εχθρικό, από τις μέλισσες μέχρι τον καρχαρία και από τα φίδια μέχρι τα πιράνχας. Ακούγεται αστείο. Όμως αυτός ο χάρ τινος φόβος μαστιγώνει το υποσυνείδητο!

Οι δύο σεναρίστες του «Λυκάνθρωπου» και ο σκηνοθέτης Τζο Τζόνστον εισβάλλουν και ανατρέπουν την ξενοφοβική και μεταφυσική παράδοση του είδους. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Τίποτα πρόχειρο και εκ συμπτώσεως καμωμένο. Καμία ταινία της λεγόμενης εμπορικής παραγωγής δεν είναι έτσι, επειδή γιουβέτσι. Όποιος το πιστεύει έχει πέσει σε πλάνη της δικής του επιπόλαιης προσέγγισης. Να τα πάρω από την αρχή. Οι κάτοικοι μιας μικρής πόλης ανάστατοι. Ένας θηριώδης και άτρωτος λυκάνθρωπος κατασπαράζει ό,τι βρει. Μία η βεβαιότητα των αρχών και του πλήθους. Για όλα φταίει η καταραμένη οικογένεια των Τάλμποτ. Λυκάνθρωπος, - πιστεύουν- ο Λόρενς Τάλμποτ (Μπενίτσιο Ντελ Τόρο). Γόνος του αξιωματικού σερ Τζον Τάλμποτ (Άντονι Χόπκινς). Οικογένεια με καταραμένο παρελθόν. Και η σύζυγος αλλά και ο δεύτερος γιος του σερ Τζον υπήρξαν θύματα αυτού του τερατώδους κτήνους. Προσέξτε τη βαθύτερη προέκταση αυτής της αλληγορίας. Γιατί ηθοποιός ο Λόρενς Τάλμποτ. Επομένως ενοχοποιείται η τέχνη της υποκριτικής και της μεταμόρφωσης. Και γιατί, από την άλλη, αθωώνεται το ιμπεριαλιστικό παρελθόν του σερ Τζον. Στην πραγματικότητα ο πύργος των Τάλμποτ είναι το συμπυκνωμένο σύμβολο της βρετανικής αυτοκρατορίας. Η αποικιοκρατική βαρβαρότητα στην Ινδία επιστρέφει με κτηνώδη βαρβαρότητα στην Αγγλία. Μάχαιραν έδωκας μάχαιραν θα λάβεις. Έφυγε άνθρωπος, επέστρεψε λυκάνθρωπος. Όπως με τους βετεράνους των πολέμων στο Βιετνάμ και το Ιράκ. «Οι μαύρες ώρες της κόλασης είναι μπροστά σου» προειδοποιεί τον γιο του ο σερ Τζον Τάλμποτ. Αυτή η κατάρα και δυστυχία. Αυτή η πρώτη τομή της ταινίας. Η δεύτερη είναι η πατροκτονία. Πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική. Ο λυκάνθρωπος πρέπει να θανατωθεί. Δηλαδή η χώρα από το παρά φύσιν πρέπει να απαλλαγεί. Γιατί παρά φύσιν η μεταμόρφωση του ανθρώπου σε λυκάνθρωπο. Όπως παρά φύσιν είναι η πολεμική μανία. Έξω από την ανθρώπινη φύση, έξω και κόντρα σ΄ αυτήν. Επομένως, η λυκανθρωπία είναι η μεταμορφωμένη πλευρά της αποικιοκρατίας! Ο Τζο Τζόνστον, προσηλωμένος στις βασικές αρχές του είδους. Στις συμβάσεις. Είπαμε, είναι ταινία τρόμου. Απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό. Γι΄ αυτό μόνο οι ασημένιες σφαίρες μπορούν να σκοτώσουν το κτήνος, γι΄ αυτό το τέρας είναι μαλλιαρό. Γι΄ αυτό ο πύργος. Γι΄ αυτό το σκοτάδι και η απέραντη απειλή. Γι΄ αυτό και ο ρομαντικός έρωτας του Λόρενς Τάλμποτ με τη Μαλέβα (Έμιλι Μπλαντ). Κι αυτό γιατί ο βρετανικός ρομαντισμός πήγαινε αντίθετα, κόντρα με τη χυδαία, υλιστική, καθημερινή πρακτική. Ταυτόχρονα ο Τζόνστον ξεσκονίζει και εκσυγχρονίζει. Πιο γρήγοροι οι ρυθμοί. Πιο επιδέξια και πειστική η μεταμόρφωση του ανθρώπου σε λυκάνθρωπο. Λιγότερο σπλάτερ. Περισσότερη ουσία. Τέλος, η μουσική του Ντάνι Έλφμαν καθώς και η επιβλητική παρουσία του Άντονι Χόπκινς μαζί με την αστείρευτη ερμηνευτική του επιδεξιότητα σπρώχνουν τον «Λυκάνθρωπο» στην δεύτερη θέση μετά τον (καλύτερο όλων των εποχών) «Δράκουλα» του Φράνσις Κόπολα. Θέση που κερδίζει με το σπαθί του και άκρως τιμητική!

ΣΧΟΛΙΑ

  1. αλλενάκι avatar
    αλλενάκι 11/02/2010 14:15:07

    Ωραίο κομμάτι! Αν μάλιστα και η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι όπως στη φωτο... Οι μητροπόλεις πράγματι έχουν την ικανότητα να μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε "αλλότριο πλάσμα". Ωραία και η παρατήρηση για τους βετεράνους, αν και νομίζω ότι επιστρέφουν περισσότερο νεκροι παρά ζωντανοί. Δεν "ενοχοποιείται" οπωσδήποτε η τέχνη της υποκριτικής. Ίσως έτσι αφήνει ένα παραθυράκι ανοιχτο στην πραγματικότητα.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.