#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/03/2010 18:42
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η σκοτεινή πλευρά του νόμου

BROOKLYN’S FINEST

 

Ηθοποιοί: Richard Gere, Ethan Hawke, Don Cheadle, Wesley Snipes, Βrian F. O’Βyrne, Will Patton

Σενάριο: Micheal C. Martin

Σκηνοθεσία: Antoine Fuqua

Είδος: αστυνομικό δράμα/περιπέτεια

Διάρκεια: 133’

 Μια και προσπαθώ να βλέπω καινούριες ταινίες κάθε φορά στο σινεμά και η Αλίκη στη Χώρα των τεράτων, εμ, λάθος, στη χώρα των θαυμάτων, μου φαινόταν, βάσει του τρέιλερ της, εντελώς απωθητική, αποφάσισα να δω μια αστυνομική ταινία με καλό καστ. Η Σκοτεινή πλευρά του νόμου παραπέμπει σε αντίγραφο του Ημέρα Εκπαίδευσης, στο οποίο επίσης έπαιζε ο Ήθαν Χωκ και σκηνοθετούσε ο Φουκουά. Όμως, πρόκειται για πολύ διαφορετικές ταινίες. Στο Brooklyn’s Finest (ακατάλληλος τίτλος νομίζω), παρακολουθούμε τις ιστορίες τριών αστυνομικών που υπηρετούν στο Μπρούκλυν σε πολύ αντίξοες συνθήκες και αντιμετωπίζουν τρομερές δυσκολίες που τους αναγκάζουν να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις.

 Ο Τάνγκο είναι ένας αστυνομικός που δουλεύει μυστικός και δίνει πληροφορίες στη δίωξη ναρκωτικών. Έχει φτάσει στα όρια της αντοχής του και ζητάει από τον Mπιλ Χόμπαρτς, τον σύνδεσμό του στην υπηρεσία, να τον μεταθέσει πριν κάτι στραβώσει ανεπανόρθωτα. Η κατάσταση περιπλέκεται όταν ο Καζ, ένας κακοποιός τον οποίο θεωρεί φίλο επειδή του είχε σώσει τη ζωή, αποφυλακίζεται και συναντιέται μαζί του. Ο Σαλ είναι μέλος ομάδας κρούσης και συχνά οδηγεί εφόδους σε στέκια εμπόρων ναρκωτικών. Έχει πολυμελή οικογένεια η οποία πρόκειται σύντομα να γίνει μεγαλύτερη, η γυναίκα του όμως αντιμετωπίζει προβλήματα με την εγκυμοσύνη της και οι γιατροί τους συνιστούν να πάνε σε ένα καλύτερο σπίτι. Ο Σαλ προσπαθεί να μαζέψει χρήματα για να μετακομίσουν με κάθε τρόπο, ακόμη και κλέβοντας. Ο τρίτος πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Έντυ, ένας απογοητευμένος αστυνομικός που θα πάρει σύνταξη σε επτά μέρες και του αναθέτουν να εκπαιδεύσει ένα νεοσύλλεκτο παρά τη θέλησή του.

 Ίσως αναρωτιέστε πώς συνδέονται οι χαρακτήρες αυτοί. Λοιπόν, όσο κι αν είναι ασυνήθιστο, δε συναντιώνται σχεδόν καθόλου. Η Σκοτεινή πλευρά του νόμου αποτελείται από τρεις ιστορίες που διαπλέκονται λίγο και μόνο στο τέλος κάπως συνενώνονται, παραμένοντας όμως σαφώς διακριτές. Κανονικά αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα συνοχής και παρακολούθησης κάνοντας το θεατή να βαρεθεί. Κι όμως, η μαεστρία του σεναρίου έγκειται στο ότι το πέρασμα από τον ένα χαρακτήρα στον άλλο γίνεται τόσο διακριτικά που σχεδόν δεν το καταλαβαίνεις. Κι αυτό γιατί έχουν όλοι τους κοινά σημεία. Βρίσκονται στην κρισιμότερη καμπή της ζωής τους και οι αποφάσεις τους θα καθορίσουν όχι μόνο το μέλλον τους αλλά και τις ζωές των ανθρώπων που εξαρτώνται από αυτούς.

 Η ταινία χτίζει την αγωνία με τρόπο μοναδικό. Αν και από την αρχή οι τρεις ήρωες είναι σε άσχημη κατάσταση, αυτή σταδιακά χειροτερεύει και η πίεση που τους ασκείται αυξάνεται, ώστε τελικά φτάνουν σε ένα σταυροδρόμι χωρίς γυρισμό και τα πάντα θα κριθούν από το δρόμο που θα επιλέξουν. Ο θεατής αισθάνεται από το ξεκίνημα του έργου ότι πλησιάζει αυτή η ώρα, η στιγμή που οι ήρωες θα διαμορφώσουν οριστικά το μέλλον τους, και αναρωτιέται τι θα πράξουν όταν βρεθούν εκεί και αν κάποιος θα τους βοηθήσει ή θα παραμείνουν μόνοι τους, στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις, οι οποίες όμως σιγά σιγά φθίνουν.

Ο Σαλ είναι πιστός καθολικός και αισθάνεται τρομερές ενοχές που λέει συνέχεια ψέματα στην οικογένειά του και δεν καταφέρνει να ζήσει σύμφωνα με τα πιστεύω της θρησκείας του, διαπράττοντας ακόμη και φόνο. Το τραγικό είναι ότι δεν αντιλαμβάνεται πως κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος έχει ανεβάσει τον πήχυ πολύ ψηλά όσον αφορά τα αγαθά που θέλει να προσφέρει στην οικογένειά του και τώρα βρίσκει σχεδόν αδύνατο το να ανταπεξέλθει. Καταφεύγει σε ενέργειες που εκτός από παράνομες είναι και ανήθικες κι αυτό τον καταστρέφει ψυχικά. Έχει έναν καλό φίλο που προσπαθεί να τον βοηθήσει αλλά αυτό δε φαίνεται αρκετό. Ο Τάνγκο εργάζεται ως μυστικός αστυνομικός πολλά χρόνια και το τίμημα είναι πια βαρύ. Η γυναίκα του ζητάει διαζύγιο κι ο ίδιος δε θέλει πλέον τίποτα άλλο από μια δουλειά γραφείου. Ο επικεφαλής του του λέει ότι αν αναλάβει ακόμη μια αποστολή θα πάρει την πολυπόθητη προαγωγή, αυτή η αποστολή όμως θα είναι η δυσκολότερη όλων γιατί εμπλέκει τον προσωπικό παράγοντα. Τέλος, ο Έντυ δε ζει μια τόσο συναρπαστική ζωή, εντούτοις είναι κι αυτός σε άθλια κατάσταση. Μετά από 22 χρόνια υπηρεσίας θεωρεί ότι δεν έχει κάνει τίποτα ουσιώδες και η κατάθλιψή του έχει φτάσει στο σημείο που σκέφτεται πλέον την αυτοκτονία. Έχοντας πείσει από πολύ παλιά τον εαυτό του να αδιαφορεί για τα προβλήματα που δεν μπορεί να λύσει, τελικά αδιαφορεί σχεδόν για όλα και η μόνη του παρηγοριά είναι οι ώρες που περνάει με μια ιερόδουλη. Όταν του αναθέτουν να εκπαιδεύσει ένα νεοσύλλεκτο, αναγκάζεται να αναλάβει ευθύνες για τις οποίες ίσως δεν είναι πια κατάλληλος.

 Και οι τρεις χαρακτήρες είναι άτομα ταλαιπωρημένα, με σοβαρά ελαττώματα, που εντούτοις δεν έχουν αλλοτριωθεί σε βαθμό που να μην μπορούν πλέον να ξεχωρίσουν μεταξύ καλού και κακού. Και αυτό είναι που τους βασανίζει. Όταν σφάλλουν, όταν κάνουν πράγματα που βλάπτουν τους άλλους, το αντιλαμβάνονται και αισθάνονται τύψεις. Προσπαθούν να σταματήσουν, να πράξουν το σωστό αλλά αυτό γίνεται δυσκολότερο όσο περισσότερο μένουν στη νοσηρή κατάσταση στην οποία έμπλεξαν από δικές τους επιλογές, χωρίς καν να το καταλάβουν. Η ιστορία δείχνει πώς ο άνθρωπος μπορεί να παγιδευθεί από τις αδυναμίες και τα πάθη του. Οι πρωταγωνιστές της Σκοτεινής πλευράς του νόμου έχουν μια τραγικότητα γιατί θέλουν πράγματα αντιφατικά, πέφτουν θύματα του εγωϊσμού τους και υποφέρουν γιατί αισθάνονται ότι αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία είναι τελικά αυτό που δεν κάνουν. Βασανίζονται γιατί προδίδουν τα ιδανικά στα οποία εξακολουθούν να πιστεύουν. Έτσι, ακόμη κι αν τους δοθεί η ευκαιρία να ξαναρχίσουν τη ζωή τους υπάρχει ο φόβος ότι θα την αφήσουν να πάει χαμένη και θα παραδοθούν ολοκληρωτικά στην αυτοκαταστροφή τους.

 Στην ταινία η τύχη παίζει κι αυτή το ρόλο της, όμως οι αποφάσεις του κάθε ανθρώπου είναι που καθορίζουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τη ζωή του. Η αφήγησή είναι δραματική κι ενίοτε απαισιόδοξη, εντούτοις καθόλου δεν προβάλλει την παραίτηση ή κάποια αντίληψη περί ματαιότητας των πραγμάτων. Απεναντίας δείχνει ότι ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη δυσκολία, το άτομο που δεν έχει απωλέσει τη συμπόνοια του και την πίστη του στην ανθρώπινη αξία μπορεί να ξεπεράσει τα λάθη του, να σταθεί όρθιο και να πετύχει ακόμη και άθλους.

 Ένα έργο που βασίζεται τόσο πολύ στους χαρακτήρες του χρειάζεται και καλούς ηθοποιούς. Και στο Brooklyn’s finest όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί. Ο Ήθαν Χωκ παίζει εκπληκτικά τον Σαλ, τον άνθρωπο που καταρρέει υπό το βάρος του διαστρεβλωμένου τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις του. Οι εκφράσεις του προσώπου του φανερώνουν την εσωτερική πάλη ενάντια στις αδυναμίες του, το άγχος και την αγωνία του. Ο Ντον Τσιντλ δεν είναι πολύ γνωστός, όμως υποδύεται με αληθοφάνεια τον Τάνγκο, τον άτυχο αστυνομικό που προσπαθεί οπωσδήποτε να απαλλαγεί από τη δουλειά που ο ίδιος είχε κάποτε ζητήσει. Ο Γουέσλευ Σνάιπς παίζει τον Καζ, τον φίλο του Τάνγκο. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για έναν από τους πιο υποτιμημένους ηθοποιούς του Χόλυγουντ. Μπορεί να παίξει με επιτυχία πολλούς ρόλους και μην τον κρίνετε από τα Blade, το ταλέντο του δεν έχει καμία σχέση με τις σούπερ στυλιζαρισμένες πόζες που έπαιρνε σε εκείνες τις ταινίες. Στη Σκοτεινή πλευρά του νόμου εμφανίζεται σχετικά λίγο, είναι όμως πειστικός ως ο πρώην κακοποιός που έχει και την ανθρώπινη πλευρά του και θέλει να αφήσει πίσω το παρελθόν εμπιστευόμενος το φίλο του. Άφησα για τελευταίο τον Ρίσταρντ Γκιρ γιατί η δική του παρουσία ήταν η έκπληξη της ταινίας. Προσωπικά δε μου άρεσε ποτέ ιδιαίτερα αυτός ο ηθοποιός παρόλο που έχει παίξει σε καλά έργα. Ωστόσο στο Brooklyn’s finest είναι ιδανικός στο ρόλο του Έντυ, του σχεδόν καμένου αστυνομικού που ψάχνει μάταια την ανακούφιση από την προσωπική του δυστυχία στο ποτό ή στη φαινομενική κατανόηση μιας ιερόδουλης. Ο Γκιρ εκφράζει ρεαλιστικά έναν άνθρωπο βαθιά απογοητευμένο που, εντούτοις, εξακολουθεί να νοιάζεται για τους άλλους και ακόμη δεν τα έχει παρατήσει τελείως. Όπως ο Χωκ ή ο Τσιντλ, έτσι κι αυτός με το πρόσωπό του εκφράζει σύνθετες ψυχικές καταστάσεις χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει.

 Η σκηνοθεσία του Φουκουά είναι επίσης πολύ καλή. Χρησιμοποιεί τα πλάνα και τους φωτισμούς έτσι ώστε να σχηματίζει μια ατμόσφαιρα πίεσης και γυρίζει τις σκηνές του σε κλειστούς χώρους που εντείνουν την ψυχολογική φόρτιση των χαρακτήρων. Τέτοιοι είναι το αστυνομικό τμήμα όπου κινείται ο Έντυ, το οποίο δεν έχει σχέση με τα άνετα κι ευχάριστα τμήματα που βλέπουμε σε άλλα έργα, ή τα διαμερίσματα τα γεμάτα με μικρά και στενά δωμάτια, στα οποία κάνει εφόδους ο Σαλ με την ομάδα του. Και η μουσική μου άρεσε πολύ, ιδίως όταν επρόκειτο ένας από τους πρωταγωνιστές να κάνει κάτι σημαντικό δημιουργούσε αγωνία και τόνιζε τη σπουδαιότητα της στιγμής.

 Γενικά η Σκοτεινή πλευρά του νόμου είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα αστυνομική ταινία που θέτει τους ήρωές της ενώπιον ηθικών διλημμάτων και δεν ασχολείται με την κοινότυπη διάκριση νόμιμου-παράνομου. Σεναριακά αλλά και τεχνικά είναι άρτια και οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν τους ρόλους τους υποδειγματικά. Παρόλο που δε διαθέτει εντυπωσιακές σκηνές καταδίωξης ή μαχών, μάλιστα συνολικά έχει λιγότερη δράση από ό,τι θα περίμενε ίσως κανείς, καταφέρνει να τραβήξει από την αρχή τον θεατή στον σκοτεινό κόσμο των ηρώων της και τον κάνει να νοιαστεί για ό,τι τους συμβαίνει. Μπορείτε βέβαια να τη δείτε αργότερα σε dvd, νομίζω όμως πως αξίζει και για το σινεμά.

Δημήτρης

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.