#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
11/04/2010 23:51
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η δημοσιογραφική δεοντολογία, θέμα διαμάχης στη Γαλλία



Το ζήτημα της παιδεραστίας είναι από τη φύση του ένα άκρως καυτό θέμα. Όμως στη Γαλλία, μια νέα διαμάχη έχει ξεσπάσει από τη περασμένη εβδομάδα, εξαιτίας μια τηλεοπτικής αποκάλυψης που είχε ως αντικείμενο τους «κυβερνο-θηρευτές», θέτοντας επί τάπητος το ζήτημα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την επικράτηση της κρυφής κάμερας. Στη διάρκεια έρευνας για λογαριασμό μιας εκπομπής με τίτλο «Παιδεραστές: Οι θηρευτές», που αποτελεί μέρος της σειράς Les Infiltrés του δικτύου France 2,  ο δημοσιογράφος Laurent Richard επικοινώνησε τόσο online όσο και προσωπικά με πολλούς φερόμενους ως παιδεραστές, και μετά τους κατέδωσε στις αστυνομικές αρχές. Προδίδοντας όμως τις πηγές του, ασχέτως της απεχθούς τους φύσης, ο δημοσιογράφος και οι παραγωγοί της εκπομπής πρόδωσαν το λειτούργημά τους, ή όχι; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί σήμερα τα ΜΜΕ της Γαλλίας, καθώς 2.2 εκατομμύρια τηλεθεατές παρακολούθησαν τη συγκεκριμένη  εκπομπή την 6/4/10. Προκειμένου να πετύχει το δημοσιογραφικό του στόχο, ο Richard προσποιήθηκε ένα 12χρονο κορίτσι και έναν παιδεραστή, έτσι ώστε να αποκτήσει πρόσβαση στα δίκτυα των συλλεκτών παιδικής πορνογραφίας. Ταξίδεψε μάλιστα ως το Μοντρεάλ προκειμένου να συναντήσει έναν καταδικασμένο παιδόφιλο, και βιντεοσκόπησε κρυφά τον άνδρα την ώρα που αυτός περιέγραφε το σχέδιο του για να παγιδεύσει και άλλα παιδιά. Από την αρχή, οι παραγωγοί της εκπομπής, η εταιρία CAPA και ο Richard, είχαν αποφασίσει να «καρφώσουν» τις πηγές τους αμέσως μετά την έρευνα. «Γνωρίζαμε πως αν γινόμασταν μάρτυρες σεξουαλικών επιθέσεων σε ανήλικα, θα το αναφέραμε» λέει ο Richard στην εφημερίδα Libération. «Δεν επρόκειτο να κρυφτούμε πίσω από τις δημοσιογραφικές μας ταυτότητες».

Οι πληροφορίες τους οδήγησαν τελικά σε περίπου 20 συλλήψεις τόσο στη Γαλλία όσο και στο Καναδά, συμπεριλαμβανομένης και της σύλληψης ενός 64χρονου Παριζιάνου δημοτικού συμβούλου που κατηγορείται ότι παρενόχλησε σεξουαλικά τον «μυστικό» δημοσιογράφο στη διάρκεια συζήτησης σε διαδικτυακό chat room. Για τον πρόεδρο της CAPA Hervé Chabalier, η επιλογή ήταν ξεκάθαρη: «Μπορεί να είμαστε δημοσιογράφοι, αλλά πάνω απ`όλα είμαστε πολίτες. Αποτελεί πεποίθησή μου πως έπρεπε να το κάνουμε».

Υπερασπιζόμενοι την απόφασή τους, οι παραγωγοί ανέφεραν τη νομοθεσία που υποχρεώνει όποιον έχει πληροφόρηση για επικείμενη διάπραξη αδικημάτων, να το αναφέρει στις αρχές. Αυτή όμως η υπερασπιστική γραμμή δεν φαίνεται να πείθει και την Dominique Pradalié, γενική γραμματέα της Παρισινής «Εθνικής Ένωσης Δημοσιογράφων». Όπως αναφέρει στο πρακτορείο Agence France-Presse: «Οι δημοσιογράφοι δεν αποκαλύπτουν τις πηγές τους… είναι θέμα αρχών». Και όπως συμπληρώνει ο Yves Bordenave  γράφοντας στη εφημερίδα Le Monde: «Πρόκειται για σχέση που προστατεύεται από το νόμο. Όταν τη σεβόμαστε, τότε όλες οι πηγές μας (δικαστές, κακοποιοί, πολιτικοί) μας μεταφέρουν πληροφορίες, έχοντας τη πλήρη διαβεβαίωση πως δεν θα αποκαλυφτούν ποτέ, ακόμη και μετά από δικαστική εντολή… εγκαταλείποντας αυτή την αρχή, η εκπομπή Les Infiltrés εφηύρε ένα νέο είδος δημοσιογραφίας, αυτό του επικουρικού προς την αστυνομία ρεπορτάζ».

Για την εφημερίδα Humanité, η πράξη των δημοσιογράφων βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη βασικότερη αρχή της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. «Ένας σωστός δημοσιογράφος… απαγορεύεται να χρησιμοποιεί πλαστή ταυτότητα ή ιδιότητα, και δεν μπερδεύει το ρόλο του με αυτόν του αστυνομικού». Ο επικεφαλής της υπηρεσίας ηλεκτρονικού εγκλήματος της χώρας Christian Aghroum, δήλωσε πως πολύ φοβάται μη τυχόν και η πράξη του δημοσιογράφου εμπνεύσει κάποιους «διαδικτυακούς σερίφηδες» να προχωρήσουν σε πράξεις αυτοδικίας, αναζητώντας παιδεραστές στο διαδίκτυο. «Αφήστε μας να κάνουμε τη δουλειά μας….» ανέφερε στη διάρκεια τηλεοπτικής συζήτησης.

Τόσο ο Richard όσο και η  CAPA επιμένουν πως η πρόθεσή τους ήταν ακριβώς αυτή, αλλά όταν έμαθαν πως πρόκειται να συμβεί κάποιο απεχθές έγκλημα, πίστεψαν πως είχαν νομικό καθήκον να ενημερώσουν την αστυνομία. Ο ραδιοφωνικός σχολιαστής Frédéric Bonnaud πιστεύει πως η δικαιολογία αυτή αγνοεί το μεγάλο ζήτημα. «Το θέμα είναι πως ο Richard δεν θα έπρεπε να βρεθεί σε αυτή τη θέση ευθύς εξ`αρχής…» είπε στο σταθμό Europe 1.  Περιέγραψε μάλιστα τις συγκεκριμένες δημοσιογραφικές μεθόδους σαν αυτές ενός πολεμικού φωτογράφου, που δημιουργεί τεχνητές συγκρούσεις μεταξύ των αντιμαχομένων έτσι ώστε να πετύχει μια καλή φωτογραφία.

Τελικά, θα πρέπει να καταδικαστεί η δημοσιογραφική προσέγγιση της εκπομπής Les Infiltrés; Σύμφωνα με τον κριτικό των ΜΜΕ Daniel Schneidermann όχι απαραίτητα. «Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν θα έπρεπε να το κάνουν, αν και θα πρέπει να βρούμε ένα νέο όνομα για αυτού του είδους τη δημοσιογραφία. Κάτι που να ταιριάζει μεταξύ αστυνομικής έρευνας και ντοκιμαντέρ άγριων ζώων… παλεύω μέσα μου για το αν θα το ονόμαζα δημοσιογραφία ή όχι…».

Όπως όμως και να ονομάζεται, το είδος αυτό διαδίδεται όλο και περισσότερο. Ο αρχισυντάκτης της LeMag2 Lyon ισχυρίζεται πως οι δημοσιογραφικές αυτές μέθοδοι στοχεύουν στην ανάκτηση της αξιοπιστίας των ΜΜΕ. «Αυτού του είδους η έρευνα μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε την αλήθεια πέρα από την όποια επίσημη γραμμή».

Το αν όμως αυτή η δημοσιογραφία είναι και καλή δημοσιογραφία, απομένει να αποδειχτεί. Η διαμάχη επί του θέματος καλά κρατεί.

TIME

Απόδοση: S.A

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Orestios avatar
    Orestios 12/04/2010 00:58:05

    Πόσο πια θα προστατεύτουν τους παιδεραστές με ψευτοδιλλήματα? Ηθικό ή όχι. Ηθικό είναι να μην καταστρέφεται η ζωή ενός παιδιού. Μόνο αυτό. Όλα τα άλλα είναι πασαλίματα.
    Γιατί δεν φωνάζουν εκείνον τον "πράσινο", μου διαφεύγει το όνομά του, που αρέσκεται στην παιδεραστία να μας πεί την άποψή του? Σοσιαλισμός, το καταφύγειο κάθε λέρας.

  2. Antoine Doinel avatar
    Antoine Doinel 12/04/2010 06:01:13

    Ο "πράσινος" που αρέσκεται στη παιδεραστία δεν υπάρχει! Αν πάλι εννοείς τις ανοησίες που πρώτος χρησιμοποίησε ο Λεπέν ενάντια στον Daniel Cohn-Bendit,μάθε ότι πρόκειται για άθλιες συκοφαντίες βασισμένες στην αυθαίρετη ερμηνεία κειμένων γραμμένων προ 35 ετών. Αυτά για την ακρίβεια των όσων γράφεις. Επί τη ευκαιρία, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για το ήθος και το ύφος των σχολίων σου, τα οποία συχνά-πυκνά μου θυμίζουν για ποιο λόγο προτιμώ να κατοικώ σε μια χώρα όπου το κράτος δικαίου συνεχίζει κάπως υφίσταται, οι πολίτες έχουν ανόητες ασχολίες όπως το να προβληματίζονται για τη δεοντολογική ορθότητα των δημοσιογράφων, και όπου οι ακροδεξιοί πολιτικάντηδες και οι νοικοκυραίοι μιμητές τους καταδικάζονται συχνά για τα όλο μίσος λόγια τους και τα συκοφαντικά τους ψέματα.

    • Orestios avatar
      Orestios @ Antoine Doinel 12/04/2010 17:52:10

      Άθλιες συκοφαντίες ε? Μας έπεισες.

    • Orestios avatar
      Orestios @ Antoine Doinel 12/04/2010 17:54:40

      Επίσης οι τρομοκράτες είναι ιδεολόγοι και πολύ σωστά δολοφονούν κατά την λογική σου.

  3. Lalakis avatar
    Lalakis 12/04/2010 13:57:55

    Και γαμω τις φωτογραφίες. Μπράβο.

  4. antiathlitikos avatar
    antiathlitikos 12/04/2010 16:39:57

    Ευχαριστούμε strange για την εξαιρετικού ενδιαφέροντος παράθεση! Δύσκολα, πολύ δύσκολα μας βάζει, μέρες κρίσης και περισυλλογής. Λίγες μόνο σκέψεις, μάλλον μεθοδολογικού χαρακτήρα και όχι επί της ουσίας.

    1. Όσα ηθικά προβλήματα δεν έχουν αποσαφηνιστεί σε θεσμικό πλαίσιο (κανόνων) τείνουν σχεδόν πάντα στην αρχή να καταστούν διλημματικά. Το δίπολο που αναφύεται είναι εδώ το «καλό-κακό».

    2. Θεσμικά αποτυπώνεται η εκάστοτε διπλή ωρίμανση μιας κοινωνίας: και από την άποψη του προηγηθέντος διαλόγου πάνω στο θέμα και με την κωδικοποίηση του κατασταλάγματος αυτού του διαλόγου. Το δίπολο μεταπίπτει έτσι από το «καλό-κακό» σε ένα φάσμα της κλίμακας «σωστό-λάθος» (και κατ΄επέκταση «απαγορευμένο- επιτρεπτό»), μαζί με τις προβλεπόμενες εξαιρέσεις και κυρώσεις.

    3. Σ΄αυτή τη διαδικασία και μέσω ακριβώς του διαλόγου συνήθως αποκαλύπτεται ότι η αρχική διλημματική μορφή διατύπωσης του προβλήματος δεν προσφέρει κοινά αποδεκτή διέξοδο και οδηγεί σε πόλωση τους διαλεγόμενους, δημιουργώντας στρατόπεδα. Γι αυτό και οι λύσεις είναι δύο ειδών: είτε ο συμβιβασμός σε μια ενδιάμεση (όπου αυτό είναι εφικτό) είτε η διαφοροποίηση – ανάλυση του αρχικού ερωτήματος σε υποπεριπτώσεις, όπου οι απαντήσεις φαίνονται πιο εφικτές και είναι δυνατόν να γίνουν αποδεκτές από την κοινωνία.

    4. Έτσι και στο συγκεκριμένο θέμα – που, παρεμπιπτόντως, είναι μια ακραία, γι αυτό και εξαιρετική εκδοχή πολλών δημοσιογραφικών «συνδρομών» σε πεδία που υποτίθεται ότι (πρέπει να) είναι αρμοδιότητα θεσμισμένων μηχανισμών – η συζήτηση που συνεχίζεται και αφορά το σύνολο της δεοντολογίας περί τα ΜΜΕ δε μπορεί παρά να καταλήξει σε μια κατάτμησή του προκειμένου να δοθούν επιμέρους απαντήσεις.

    5. Είναι βεβαίως θλιβερό ότι στην Ελλάδα, παρά τις επανειλημένες αφορμές (Τζέκου, κρυφές κάμερες, DVD) και παρά το ρεκόρ Γκίνες της Αγγελικής μας αναζητήτριας, ποτέ δεν «άνοιξε» μια στοιχειώδης συζήτηση σχετικά. Τάχουμε όλα σε τάξη ...

    ΥΓ: Να έχουμε πάντως υπόψη ότι για τα μεγαλύτερα - και άλυτα από την άποψη της γενικής αποδοχής – ηθικά διλήμματα που αφορούν τη ζωή και το θάνατο (θανατική καταδίκη, αυτοδικία, ευθανασία, εκτρώσεις, κλωνοποίηση) οι κοινωνίες έχουν θεσμικά κατοχυρωμένους κανόνες, που όμως τίθενται κάθε τόσο σε αμφισβήτηση και πάντως οι ρυθμίσεις δεν είναι ενιαίες.

  5. striftompolas avatar
    striftompolas 13/04/2010 18:54:12

    "...τότε όλες οι πηγές μας (δικαστές, κακοποιοί, πολιτικοί) μας μεταφέρουν πληροφορίες, έχοντας τη πλήρη διαβεβαίωση πως δεν θα αποκαλυφτούν ποτέ, ακόμη και μετά από δικαστική εντολή…"

    Δεν είναι μια γενική υποχρέωση για οτιδήποτε, σε οποιεσδήποτε συνθήκες μάθει, ακούσει, δει ένας δημοσιογράφος.

    Τώρα, αν η κρυφή κάμερα είναι δημοσιογραφία, αυτό είναι άλλη ερώτηση.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.