05/08/2009 02:54
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Ιρλανδία ξορκίζει το παρελθόν της

 



 Η Ιρλανδία είναι μια χώρα που αφου βυθίστηκε επι χρόνια στη δίνη των εμφύλιων συγκρούσεων, προσπαθεί τώρα να εξορκίσει τη σκληρή  βία που σπάραξε τη χώρα επί πολλές δεκαετίες. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ένα νέο μυθιστόρημα του Stuart Neville έρχεται να αναμοχλεύσει το άγριο αυτό παρελθόν.

 Στο «The Twelve», ο πρωταγωνιστής είναι ένας φανταστικός εκτελεστής του IRA ο οποίος όμως βασανίζεται από τις τύψεις των όσων έχει διαπράξει και μόνο όταν στρέφει εκ νέου το όπλο του εναντίον των παλιών συναγωνιστών του καταφέρνει να κερδίσει την εσωτερική ηρεμία που τόσο του έλειπε. Η όλη ιστορία έρχεται να δώσει τροφή για σκέψη σε όλους αυτούς που πιστεύουν πως η Ιρλανδία χρειάζεται να εφαρμόσει κάτι ανάλογο με την επίσημη πολιτική της συμφιλίωσης που έκανε πράξη η  Νότια Αφρική στη δική της προσπάθειά να συμβιβαστεί με το  αιματηρό της παρελθόν. Πέραν του εν λόγω βιβλίου, δυο ακόμη μυθιστορήματα που αφορούν στις εμφύλιες συγκρούσεις της Ιρλανδίας έρχονται να σκαλίσουν τις δύσκολες εποχές του σχετικά πρόσφατου ιρλανδικού παρελθόντος.

Κανένα κράτος που ένιωσε τον πόνο του εμφύλιου σπαραγμού δεν μπορεί απλά να ξεχάσει. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Η Ισπανία προσπάθησε να ξεχάσει αλλά δεν μπόρεσε. Όταν τη δεκαετία του `70 αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στη χώρα, ο σοσιαλιστής Felipe Gonzales που ανέλαβε  την εξουσία, παρότρυνε τους συμπατριώτες του να τραβήξουν μια γραμμή, αφήνοντας το ταραγμένο παρελθόν να σβήσει από μόνο του. Στα χρόνια που ακολούθησαν όμως, οι Ισπανοί έδειξαν πως ψάχνονται βαθιά μέσα τους προκειμένου να ξεχάσουν. Οι τέχνες και κυρίως η λογοτεχνία βοήθησαν τα μέγιστα σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια παίζοντας σπουδαίο ρόλο «κάθαρσης». 

Η ισπανική εμπειρία στην αναθεώρηση των πεπραγμένων κατά τον 20ο αιώνα, μπορεί να αποτελέσει και τον μπούσουλα για όσα είναι να ζήσει αντίστοιχα  η Ιρλανδία, στην οποία προς το παρόν, οι μέχρι πρόσφατα αντίπαλοι κομματικοί σχηματισμοί  δείχνουν να συνεργάζονται σε μια συνασπισμένη προσπάθεια διαχείρισης της εξουσίας αν και υπάρχουν καθημερινές τριβές και κόντρες κυρίως σε σχέση με το παρελθόν. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της τύχης της φυλακής Maze που βρίσκεται έξω από το Μπέλφαστ και στην οποία ήταν κάποτε κρατούμενοι χιλιάδες αγωνιστές του IRA.

Η βρετανική κυβέρνηση υποσχέθηκε να χρηματοδοτήσει με δεκάδες εκατομμύρια λίρες την μετατροπή του πρώην σωφρονιστικού κτιρίου σε αθλητικό στάδιο αλλά το Sinn Fein εκφράζει έντονες αντιρρήσεις επιμένοντας να αναγερθεί στη θέση της ιστορικό μουσείο το οποίο θα έχει ως θέμα το ρόλο των φυλακών κατά τις εμφύλιες συγκρούσεις και πιο συγκεκριμένα τον θάνατο 10 αγωνιστών που το 1981 είχαν προχωρήσει σε απεργία πείνας. Από την πλευρά τους οι «Unionists» ισχυρίζονται πως ένα τέτοιο μνημείο θα εκληφθεί ως απόδοση φόρου τιμής στους «τρομοκράτες». Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να παγώσει το όλο ζήτημα και η Ιρλανδία να κινδυνεύει να μην διαθέτει ένα αξιοπρεπές στάδιο και αναγκάζεται να παίζει τους  εντός έδρας διεθνείς ποδοσφαιρικούς της αγώνες στην Αγγλία…

Βλέπουμε λοιπόν πως το παρελθόν δεν είναι εύκολο να ξεχαστεί ούτε είναι απλά ένα «άλλο κράτος»  (η Βόρεια Ιρλανδία) στο οποίο  οι εκεί ιθύνοντες κάνουν μερικά πράγματα διαφορετικά. Είναι δυο κράτη των οποίων οι αναμνήσεις αλλά και οι ερμηνείες της ιστορίας είναι τελείως διαφορετικές η μία από την άλλη. Σε τελική ανάλυση και εφόσον μια επίσημη πολιτική συμφιλίωσης είναι μάλλον απίθανο να συμβεί, ίσως είναι καλύτερα που το παρελθόν αρχίζει και φιλτράρεται μέσα από την τέχνη και πιο συγκεκριμένα μέσα από τη λογοτεχνία παρά μέσα από τα κόμματα, τους πολιτικούς αλλά και τους δικηγόρους…

S.A.

Πηγή: www.thefirstpost.co.uk

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Στέργιος avatar
    Στέργιος 05/08/2009 10:12:44

    Σκεφτήκατε ποτέ, πώς είναι δυνατόν να σφάζονται Καθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι στη Βόρεια Ιρλανδία, ενώ στη Δημοκρατία τής Ιρλανδίας και στο υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο, Καθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι ζουν εν αρμονία;

    Οι "Διαμαρτυρόμενοι" δεν είναι άλλοι από τους απογόνους των Άγγλων και Σκωτσέζων εποίκων που έστειλε η Αγγλία τον 16ο αιώνα, προς εγκατάσταση στην πρόσφατα κατακτηθείσα Ιρλανδία, αφού φυσικά είχε δημεύσει τη καλύτερη και πιο εύφορη γη για πάρτη τους. Οι "Καθολικοί" δεν είναι άλλοι από τους αυθεντικούς Ιρλανδούς.

    Ο "εμφύλιος" δεν είναι εμφύλιος με την έννοια τού πολέμου ανάμεσα στα μέλη τής ίδιας "φυλής", αλλά ανάμεσα στους πολίτες τού ίδιου κράτους, πολίτες με πολύ διαφορετικές αντιλήψεις περί καταγωγής, ιστορίας και πολιτισμού.

    Πώς οι Άγγλοι κτηματίες που εκδιώχθηκαν από τη Ζιμπάμπουε και από τα κτήματα που τους είχε δωρίσει ο Ρόουντς πλασάρονται σαν "άσπροι Ζιμπαμπουανοί"; Έτσι και οι Άγγλοι τής Β. Ιρλανδίας πλασάρονται σαν Διαμαρτυρόμενοι Βορειοϊρλανδοί.

    Η Ιρλανδία είναι η πρώτη αποικία των Άγγλων, και η πιο βασανισμένη. Είναι αυτή που νιώθει στο πετσί της την απίστευτη βαρβαρότητα αυτού τού λαού (γιατί οι Άγγλοι είναι βάρβαροι και σαδιστές στην πλειοψηφία τους σαν λαός, και όχι μόνο το κράτος τους) περισσότερο από κάθε άλλον, εδώ και 500 χρόνια.

    • archaeopteryx avatar
      archaeopteryx @ Στέργιος 05/08/2009 10:47:26

      έχουν και στρατόπεδα συγκεντρώσεως;

      πήγαινε λίγο πιο πίσω... οι αγγλοσάξωνες και οι άλλοι γερμανοειδείς εκτόπισαν τους κέλτες, οι σκανδιναυοί ήρθαν από πάνω και από την γαλλία και ...αυτά.

  2. (Α)θανάσης avatar
    (Α)θανάσης 05/08/2009 14:26:12

    Τα στατόπεδα συγκεντρώσεως πάντως αγγλική εφεύρεση είναι...

    • archaeopteryx avatar
      archaeopteryx @ (Α)θανάσης 06/08/2009 05:16:31

      αφού θες να το πας πιο πίσω, το Gulag ξεκίνησε το 1918, οι Άγγλοι πράγματι είχαν στην Ν. Αφρική το 1900, οι Ισπανοί στην Κούβα το 18977, οι Αμερικάνοι το 1830 με Ινδιάνους, οι Ρώσοι το 1790 με Πολωνούς και Λιθουανούς στην Królestwo Polskie i Wielkie Księstwo Litewskie, κι αν ψάξεις πιο πίσω κάτι θα βρεις...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.