#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
26/03/2010 22:38
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη



BAD LIEUTENANT

Ηθοποιοί: Nicolas Cage, Eva Mendes, Val Kilmer, Xzibit

Σενάριο: Abel Ferrara

Σκηνοθεσία: Werner Herzog

Είδος: αστυνομικό δράμα

Διάρκεια: 121’

 A βρε Νίκολας. Βρήκες ένα ρόλο που σου πάει αλλά η ταινία που διάλεξες δεν είναι ό,τι καλύτερο. Για όσους δε γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται, το ‘Bad Lieutenant’ είναι η τελευταία ταινία του Νίκολας Κέιτζ, με πρωταγωνιστή έναν αστυνομικό ντετέκτιβ που ερευνά μια υπόθεση πολλαπλών φόνων στη Νέα Ορλεάνη και παράλληλα προσπαθεί να αντιμετωπίσει το σοβαρό πρόβλημα του εθισμού του στα ναρκωτικά.

 Η ιστορία ξεκινάει με τον Τέρενς ΜακΝτόνα να παθαίνει ένα ατύχημα που τον αφήνει με σακατεμένη μέση. Δυστυχώς τα φάρμακα που του δίνουν οι γιατροί δεν είναι αρκετά για να καταπραΰνει τον πόνο του κι έτσι αρχίζει τη χρήση χημικών ουσιών. Ενώ προσπαθεί να κρύψει την κατάστασή του από τους συναδέλφους του, ο επικεφαλής του τμήματός του του αναθέτει την εξιχνίαση της εν ψυχρώ δολοφονίας μιας ολόκληρης οικογένειας, προφανώς από εμπόρους ναρκωτικών. Ο Τέρενς συντονίζει τις αστυνομικές έρευνες για τη σύλληψη των ενόχων αλλά η εξάρτησή του αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο. Επειδή δεν έχει αρκετά χρήματα για να αγοράζει τις δόσεις του, τις αρπάζει από όπου μπορεί, ακόμη και κλέβοντας. Το μόνο πρόσωπο που του συμπαραστέκεται είναι μια ιερόδουλη, η Φράνκι Ντόνενφιλντ, που έχει κι αυτή πρόβλημα εξάρτησης και είναι ερωτευμένη μαζί του. Ο Τέρενς αγωνίζεται ώστε να οδηγήσει τους ενόχους των δολοφονιών στη δικαιοσύνη και παράλληλα να μη συμβεί τίποτα κακό στη Φράνκι.

 Η ιστορία θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον αν ο σεναριογράφος έκανε διαφορετικές βασικές επιλογές. Αντί να φτιάξει ένα έργο όπου ο πρωταγωνιστής καταδιώκει τους εγκληματίες και ταυτόχρονα παλεύει με τους δαίμονές του, χρησιμοποιεί την υπόθεση των δολοφονιών περισσότερο ως πλαίσιο για τα προσωπικά προβλήματα του Τέρενς και η αστυνομική πλοκή καταλήγει ισχνή κι ανούσια. Ο πρωταγωνιστής θέλει διαρκώς να πιάσει τους κακούς αλλά τίποτα το ιδιαίτερο δε συμβαίνει γύρω από αυτό το θέμα. Δράση δεν υπάρχει εκτός από μία σκηνή όπου ο ήρωας δε ρίχνει ούτε μια πιστολιά. Πράγμα απαράδεκτο για αστυνομική ταινία. Από πολύ νωρίς μαθαίνουμε τον δολοφόνο αλλά αντί ο σεναριογράφος να σχεδιάσει μια δυνατή και συνεχή αντιπαράθεσή του με τον Τέρενς, απεναντίας χαλαρώνει και μας αφήνει να βλέπουμε μια κούρσα όπου κανείς δεν τρέχει. Οι μόνες προσπάθειες να ζωντανέψει η ιστορία είναι μέσα από περιστατικά που δεν έχουν σχέση με την υπόθεση των δολοφονιών.

 Το κομμάτι του έργου που τελικά επικρατεί είναι αυτό της προσωπικής ταλαιπωρίας του Τέρενς. Δυστυχώς ούτε κι εδώ η ταινία τα καταφέρνει καλά. Το σενάριο του φορτώνει συνεχώς νέα προβλήματα, όπως ο αλκοολισμός του πατέρα του ή τα χρέη του σε στοιχηματζήδες αλλά είναι δύσκολο να συμπάσχεις με κάποιον που δε φαίνεται να πάσχει. Η ταινία δεν είναι πραγματικά αστυνομική αλλά ούτε δραματική κατορθώνει να γίνει. Σε αυτό όμως δε φταίει ο Κέιτζ αλλά ο τρόπος που παρουσιάζεται ο χαρακτήρας του. Βέβαια, αν η σκιαγράφηση του Τέρενς είναι ελλιπής άλλοι χαρακτήρες όπως ο συνάδελφός του Στήβυ Προύιτ, που τον υποδύεται ο Βαλ Κίλμερ, ή αρχηγός των κακοποιών είναι τόσο επιφανειακοί που μοιάζουν με καρικατούρες.

 Το μόνο καλό που απομένει είναι η σχέση του πρωταγωνιστή με τη φίλη του τη Φράνκι, το μόνο καταφύγιό του όταν απελπίζεται. Ωστόσο η δουλειά της Φράνκι έχει τους δικούς της κινδύνους και ο Τέρενς αναγκάζεται να συγκρουστεί με αδίστακτα άτομα προκειμένου να την προστατεύσει. Σιγά σιγά φαίνεται ότι αν δεν αλλάξουν δραστικά τη ζωή τους θα καταλήξουν νεκροί και οι δυο. Έτσι, η σχέση τους σταδιακά αναμιγνύεται με το αστυνομικό κομμάτι της ταινίας. Το πρόβλημα είναι ότι ουδέποτε επιτυγχάνεται μια ισορροπία μεταξύ τους. Το ‘Διαφθορά στην Ορλεάνη’ δεν αποφασίζει αν θέλει να είναι αστυνομικό θρίλερ ή δράμα, αμφιταλαντεύεται συνεχώς και τελικά μετατρέπεται σε μια άχρωμη ταινία που δεν ελκύει το θεατή στον κόσμο της. Ήδη από τα μισά περίπου γίνεται φανερή η έλλειψη ρυθμού. Ο Τέρενς βολοδέρνει σε διάφορα μέρη χωρίς να υπάρχει ένταση στις κινήσεις του ή να παθαίνει κάτι έστω φευγαλέα συναρπαστικό. Υπάρχουν εκπλήξεις αλλά αυτές χάνονται μέσα στην παντελή απουσία ατμόσφαιρας. Νέα γεγονότα προστίθενται στην πλοκή αλλά συντίθενται με τον πλέον ανούσιο και άνευρο τρόπο.

 Η ασάφεια προθέσεων εκ μέρους του σεναρίου δεν επηρεάζει μόνο τη γενική αφήγηση αλλά επεκτείνεται και στον κεντρικό χαρακτήρα. Μέχρι το τέλος αναρωτιόμουν τι άνθρωπος ήταν ο Τέρενς. Ποιες από τις πράξεις του θα τις είχε κάνει αν δεν ήταν μονίμως σε υπερένταση από τα ναρκωτικά και δεν ανησυχούσε διαρκώς για το πώς θα βρει την επόμενη δόση του. Αν νοιαζόταν να πιάσει τους δολοφόνους ή απλά υπάκουε στις εντολές των ανωτέρων του. Το μόνο ξεκάθαρο πράγμα ήταν τα αισθήματά του για τη Φράνκι. Όπως και ότι ο έρωτάς τους ήταν αμοιβαίος. Η σχέση του Τέρενς με τη Φράνκι σώζει την ταινία από τον καταποντισμό όχι όμως κι από τη μετριότητα.

 Η σκηνοθεσία δε θα μπορούσε να δώσει κάτι το ιδιαίτερο σε αυτές τις συνθήκες. Με ένα άτονο σενάριο ο σκηνοθέτης περιορίζεται σε μια απλή διεκπεραίωση της ιστορίας που έχει στα χέρια του. Και να ήθελε να φανεί δημιουργικός δεν μπορεί. Έτσι το μόνο ποιοτικό στοιχείο του ‘Bad Lieutenant’ καταλήγει να είναι το πρωταγωνιστικό του ζευγάρι. Ο Νίκολας Κέιτζ είναι πειστικός στο ρόλο του μονίμως ευρισκόμενου σε σύγχυση και νευρικότητα Τέρενς, έχει άλλωστε το κατάλληλο πρόσωπο και τη φωνή για αυτή τη δουλειά. Επίσης, η Έβα Μέντεζ ενσαρκώνει ωραία την ευαίσθητη και καλοσυνάτη Φράνκι, ταιριάζει στο πλάι του και τον συμπληρώνει. Δεν περίμενα ότι θα υπάρξει χημεία μεταξύ τους, εντούτοις οι σκηνές που βρίσκονται μαζί είναι, κατά τη γνώμη μου, οι πιο ενδιαφέρουσες. Ίσως γιατί ο θεατής ελπίζει ότι οι δυο πρωταγωνιστές δε θα διαλύσουν το μόνο καλό πράγμα που τους έχει απομείνει και θα βρουν μια διέξοδο από το δράμα τους. Κρίμα που αυτό το δράμα δεν είναι τελικά αρκετά δυνατό. Το πρόβλημα όμως είναι του σεναρίου κι όχι των ηθοποιών.

 Το ‘Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη’ είναι μια ταινία που συνολικά απογοητεύει. Ο τίτλος και η κεντρική ιδέα σε προετοιμάζουν για να δεις πράγματα που δεν υπάρχουν. Αν είστε φαν του Κέιτζ ή τρελαίνεστε για την Έβα Μέντεζ υπάρχει περίπτωση να σας αρέσει. Αν όμως θέλετε μια αστυνομική ταινία με δράση και πλοκή ή ένα δράμα που να συγκινεί με τους χαρακτήρες του, καλύτερα να ψάξετε αλλού.

 Δημήτρης

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.