#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
03/02/2010 20:59
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Δημόσιος Κίνδυνος



Τίτλος:Public Enemies

Ηθοποιοί: Johnny Depp, Christian Bale, Marion Cotillard, Stephen Dorff, Stephen Lang

Σενάριο: Michael Mann, Ronan Bennett, Ann Biderman / βασισμένο στο βιβλίο ‘Public Enemies: America’s greatest crime wave and the birth of the FBI, 1933-1934’, του Bryan Burrough

Σκηνοθεσία: Michael Mann

Είδος: περιπέτεια, δράμα (γκανγκστερική)

 Ο γνωστός για την προτίμησή του σε παράξενους ρόλους Τζόννυ Ντεπ αποφάσισε, επιτέλους, να χρησιμοποιήσει το ταλέντο του για να υποδυθεί έναν πιο γήινο χαρακτήρα. Στον Δημόσιο Κίνδυνο ενσαρκώνει τον Τζον Ντίλλιντζερ, ένα ληστή τραπεζών που έκανε θραύση στις ΗΠΑ την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης στη δεκαετία του 1930. Με τη βοήθεια των φίλων του αδειάζει τράπεζες και ματαιώνει κάθε προσπάθεια της αστυνομίας να τον συλλάβει αναγκάζοντας τον διευθυντή του νεοσύστατου FBI, Έντγκαρ Χούβερ, να αναθέσει τη σύλληψή του σε έναν ικανό και φιλόδοξο πράκτορα, τον Μέλβιν Πέρβις (Μάικλ Μπέιλ), ο οποίος οργανώνει για το σκοπό αυτό μια ειδική ομάδα καταδίωξης.

 Στήνεται λοιπόν το σκηνικό για μια ενδιαφέρουσα ταινία δράσης, που θα περίμενε κανείς, λαμβάνοντας υπόψη και τον ξένο τίτλο, να επικεντρώνεται γύρω από τη σύγκρουση Ντίλλιντζερ και Πέρβις. Κάτι τέτοιο όμως δε συμβαίνει ή μάλλον συμβαίνει αλλά όχι με τρόπο που να τραβάει την προσοχή του θεατή. Δεν ξέρω αν το σενάριο γράφτηκε έχοντας τον Τζόννυ Ντεπ κατά νου. Ίσως αυτό εξηγεί γιατί δόθηκε τόσο μεγάλη έμφαση στην αισθηματική πλευρά του Ντίλλιντζερ. Αυτός γνωρίζει τυχαία μια φτωχή και όμορφη κοπέλα, την Μπίλυ Φρεσέτ (Μάριον Κοντιγιάρ), και την ερωτεύεται κεραυνοβόλα. Το συναίσθημα είναι αμοιβαίο κι έτσι αναπτύσσεται μεταξύ τους μια δυνατή σχέση που καθορίζει τις ζωές τους, παρόλο που δε φαίνεται ότι μπορεί να έχει ευχάριστη κατάληξη. Πρόκειται για το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας: ο Ντεπ και η Κοντιγιάρ ταιριάζουν μεταξύ τους κι ενσαρκώνουν ωραία τους ρόλους τους.

 Δυστυχώς οι υπόλοιποι χαρακτήρες του Public Enemies είναι μάλλον επιφανειακοί. Πιο απογοητευτικός είναι ο ίδιος ο Πέρβις, που τον υποδύεται ο Μπέιλ προσπαθώντας υπερβολικά να δείχνει σκληρός και ψύχραιμος. Ο χαρακτήρας του, στερημένος από οποιαδήποτε εφευρετικότητα ή πάθος (καμία σχέση με τον Έλιοτ Νες στους Αδιάφθορους), περιορίζεται στο να εξηγεί στους υπόλοιπους πράκτορες του FBI στο αρχηγείο τους στο Σικάγο πού αναμένεται το επόμενο πιστολίδι ή να βρίσκεται μαζί τους στο επόμενο πιστολίδι και να πυροβολεί. Ανάμεσα στους ‘καλούς’ ο μόνος που ξεχωρίζει κάπως είναι ο Στήβεν Λανγκ στο ρόλο ενός έμπειρου πράκτορα που έχει έρθει για να ενισχύσει την ομάδα του Πέρβις. Ανάλογα ισχύουν και για την πλευρά των μαφιόζων. Η συμμετοχή των μελών της συμμορίας του Ντίλλιντζερ στην πλοκή συνίσταται στο να πυροβολάνε στις σκηνές δράσης. Θα μπορούσες να τους αντικαταστήσεις όλους και κανείς δε θα πρόσεχε τη διαφορά. Δεν είναι αληθοφανείς κι έτσι η τύχη τους είναι αδιάφορη.

 Σα να μην έφτανε ότι ο Πέρβις είναι μονοδιάστατος σε ό,τι σκέφτεται και κάνει, ούτε και ο Ντίλλιντζερ διακρίνεται για τη στρατηγική του ικανότητα. Και δε θα μπορούσε άλλωστε αφού τα μότο του είναι ‘ζήσε το σήμερα, ξέχνα το χθες, μη σκέφτεσαι το αύριο’, κλπ., τα γνωστά δηλαδή ρομαντικά συνθήματα που έχουμε ξαναδεί από χαρακτήρες που πηγαίνουν γυρεύοντας να τους βρει κάποιο κακό νομίζοντας ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζήσουν πραγματικά. Το πρόβλημα είναι ότι με έναν πράκτορα του FBI που θυμίζει ρομπότ με την απάθειά του κι έναν γκάνγκστερ αφοσιωμένο περισσότερο στην κοπέλα του παρά στο έγκλημα, δε φτιάχνεται γκανγκστερική ταινία της προκοπής. Η αλληλεπίδραση Ντεπ και Μπέιλ είναι η ελάχιστη δυνατή και οι μόνοι καλοί διάλογοι είναι αυτοί του Ντεπ με την Κοντιγιάρ. Τούτο δε θα ήταν πρόβλημα σε μια αισθηματική ταινία, όμως εδώ δεν έχουμε μια τέτοια περίπτωση. Γίνονται προσπάθειες για δημιουργία πλοκής μεταξύ του Ντίλλιντζερ και των άλλων μαφιόζων του Σικάγο ή για να αξιοποιηθούν σε κάποιες σκηνές η συμπάθεια που του έχει ο κόσμος και η γοητεία που ασκεί στις γυναίκες αλλά η υπόθεση ποτέ δε δένει αρκετά και παραμένει μέτρια.

 Ειδική μνεία πρέπει να γίνει για το φινάλε, που είναι από τα χειρότερα που έχω δει. Πρώτον, δεν έχει κλιμάκωση, πράγμα που είναι λάθος σε οποιοδήποτε έργο, πολύ περισσότερο σε μια περιπέτεια. Δεύτερον, είναι ξεκάρφωτο, δηλαδή δε συνδέεται σωστά με ό,τι έχει προηγηθεί, ούτε από άποψη πλοκής (τα set-up του είναι κακής ποιότητας) ούτε ρυθμού. Άλλο περιμένει ο θεατής να συμβεί κι άλλο γίνεται, κι αυτό που γίνεται φαίνεται ότι αποφασίσθηκε την τελευταία στιγμή και το κόλλησαν όπως όπως. Κατά πάσα πιθανότητα έπεσε κάποιο βιαστικό και πρόχειρο rewrite στο τέλος με αποτέλεσμα το Public Enemies να κλείνει με τρόπο που αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή.

 Ευτυχώς η σκηνοθεσία είναι αξιοπρόσεκτη και ανεβάζει την ταινία. Ο Μανν δίνει την αίσθηση στο θεατή ότι παρακολουθεί το Σικάγο του μεσοπολέμου, με τα αυτοκίνητα, τις ενδυμασίες, τους χώρους, τη μουσική, ακόμη και τις κινηματογραφικές παραγωγές εκείνης της εποχής. Κρίμα που η αδύναμη ιστορία δεν επιτρέπει τη δημιουργία της ανάλογης ατμόσφαιρας. Όσο για τις σκηνές δράσης, έχουν ρεαλισμό, άφθονο πιστολίδι και αρκετή αιματοχυσία, ποτέ όμως δε γίνεται προσπάθεια να ξεφύγουν από τα στερεότυπα του είδους. Κανείς μαφιόζος ή πράκτορας δεν κάνει κάτι αναπάντεχο, συνήθως ταμπουρώνονται όλοι στις θέσεις τους κι ανταλλάσσουν πυροβολισμούς.

 Τελικά σκέφτομαι ότι με το Δημόσιο Κίνδυνο χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για ένα σπουδαίο γκανγκστερικό έργο. Συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις της επιτυχίας (διάσημοι ηθοποιοί, πεπειραμένος σκηνοθέτης, δυνατή κεντρική ιδέα βασισμένη μάλιστα σε πραγματικά γεγονότα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πηγή έμπνευσης), ωστόσο του λείπουν η πλοκή, ο ρυθμός κι η ένταση. Η κατάσταση σώζεται μονάχα χάρη στην υποκριτική ικανότητα και τη γοητεία των δύο ερωτευμένων πρωταγωνιστών καθώς και τη λεπτομερή σκηνοθεσία του Μανν. Η ταινία σε καμιά περίπτωση δεν είναι κακή, απλά σπάνια καταφέρνει να ξεφύγει από τη μετριότητα. Κατά πάσα πιθανότητα θα αρέσει σε όσους είναι φαν του Ντεπ (που στην Ελλάδα δεν είναι και λίγοι) και των γκανγκστερικών ταινιών. Και οι υπόλοιποι όμως μπορεί να διασκεδάσουν βλέποντάς τη αρκεί να μην έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις.

Δημήτρης

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Jasmin avatar
    Jasmin 03/02/2010 23:34:22

    Είδα τον τίτλο και ειλικρινά δεν ξέρω γιατί
    αλλά σκέφτηκα κατευθείαν τον Πρωθυπουργό.
    Διάβασα και την κριτική. Δεν πάω να δω την ταινία.
    Θα δω το δικό μας εγχώριο
    πραγματικά γκαγκστερικό έργο.

    • popolaros avatar
      popolaros @ Jasmin 03/02/2010 23:37:21

      έγραψες..:)

  2. Βρασίδας avatar
    Βρασίδας 03/02/2010 23:46:48

    Εγώ θα πάω να το δω. Όχι για να στη σπάσω αλλά ... μπας και πιστώ ότι αυτοί που μας κυβερνάνε δεν είναι γκάνγκστερς. Τί σχέση μπορεί να έχει ο Ντίλλιγκερ με το Γιωργάκη; Ότι ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.