#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
18/05/2010 10:40
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γυναίκες χωρίς άντρες

Zanan-e bedun-e mardan


Pairi Daêza. Παράδεισος.

Κατά λέξη σημαίνει «περίκλειστος χώρος» και πιο συγκεκριμένα εκείνον τον χώρο που λειτουργούσε ως κήπος για τους Πέρσες βασιλιάδες. Κήπος με ψηλά δέντρα, πολλά ζώα και πολλές ποικιλίες φυτών.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον διασταυρώνονται οι ζωές τεσσάρων Ιρανών γυναικών στις «Γυναίκες Χωρίς Άντρες».

Βρισκόμαστε στην Τεχεράνη του 1953, και οι ΗΠΑ σε συνεργασία με τους Βρετανούς ανατρέπουν τον πρωθυπουργό Μοχάμαντ Μοσαντέγκ. Η κοινωνία «βράζει» όμως πέρα από την αυτή καθ’ εαυτή πολιτική αναταραχή, ξεδιπλώνεται παράλληλα στην οθόνη ένα ακόμη πολιτικό κεφάλαιο: Η γυναίκα στο Ισλάμ.

Και οι τέσσερις γυναίκες, για τους δικούς της λόγους η κάθε μία, βρίσκονται υπό καθεστώς αφόρητης ψυχολογικής πίεσης. Ο κήπος μετουσιώνει την διέξοδο προς την εσωτερική αναγέννηση. Εκείνον τον χώρο όπου ο φόβος, η ντροπή, η καταπίεση και τα δεσμά μετατρέπονται σε επιτακτική ανάγκη ανεξαρτησίας και σε ένωση του επίγειου εαυτού με τον ανώτερο και τον θεϊκό που θα έφτανε μέχρι τον θάνατο αν εκείνος αποτελούσε τον μοναδικό δρόμο προς την ελευθερία.

Η ταινία είναι βασισμένη στην απαγορευμένη στο Ιράν από το 1989 νουβέλα της Σαρνούς Παρσιπούρ και η σκηνοθεσία ανήκει στην διακεκριμένη φωτογράφο και βίντεο άρτιστ, Ιρανοαμερικανίδα Σιρίν Νεσάτ, η οποία είχε φύγει από την χώρα της στα 17 της για σπουδές στις ΗΠΑ, και μετά την Ιρανική Επανάσταση του 1979 της είχε απαγορευθεί η είσοδος στην χώρα της μέχρι το 1993.

Αυτή της η εξορία ήταν που την έφερε πιο κοντά και την ταύτισε με την εξορία των τεσσάρων ηρωίδων, όταν το περιβάλλον τους τις ανάγκασε και εκείνες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να μείνουν μακριά από το πατρικό τους σπίτι.

Το ίδιο το βιβλίο ανήκει στην κατηγορία του «μαγικού ρεαλισμού» και η Σιρίν Νεσάτ μεταφέρει με σεβασμό την ποιητική και μεταφυσική αυτή συνάντηση μεταξύ της πραγματικότητας και της ιερής αναζήτησης της ελευθερίας κερδίζοντας έτσι το Αργυρό Λιοντάρι στην Βενετία.



Το σενάριο μοιάζει να μπερδεύει όμως με όπλα την απλότητα αλλά και την βαθειά λυρικότητα, στο τέλος τα πάντα βρίσκουν το νόημά τους ωσάν να βρίσκεσαι σε όνειρο και ο μικρόκοσμος της μιας γυναίκας επαναπροσδιορίζεται υπό τον μακρόκοσμο της πολιτικής μιας ολόκληρης χώρας και μιας από την φύση της άκρως επιθετικής, επεκτατικής και προσβλητικής για την ανθρώπινη υπόσταση θρησκείας, η οποία αφορά ή θα έπρεπε να αφορά ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο.



Στην επιτυχία της ταινίας συμβάλλουν καθοριστικά το πηγαίο ταλέντο της σκηνοθέτιδας στην φωτογραφία και η εκφραστικότητα των πρωταγωνιστριών οι οποίες εμφανίστηκαν στη Βενετία μαζί με την Νεσάτ ντυμένες στο πράσινο χρώμα της αντιπολίτευσης, σχηματίζοντας το σήμα της νίκης και δείχνοντας με τον τρόπο τους ότι η σκέψη τους βρίσκεται στην για μία ακόμα φορά πολύπαθη Τεχεράνη που συνταρασσόταν αυτή την φορά από τις αιματηρές διαδηλώσεις ενάντια στην επανεκλογή του Αχμεντινεντζάντ.





Παραγωγή: Γερμανία-Αυστρία-Γαλλία (2009)

Σενάριο: Shahrnoush Parsipour (μυθιστόρημα), Shoja Azari, Shirin Neshat, Steven Henry Madoff

Σκηνοθεσία: Shirin Neshat

Ηθοποιοί: Pegah Ferydoni, Arita Shahrzad, Shabnam Toloui, Orsolya Tóth

Διάρκεια: 99 λεπτά

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.