01/10/2009 20:59
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«In tennis you need one ball, in rally you need two»



Έφυγε χθες σε ηλικία  64 ετών, ύστερα από μακρόχρονη μάχη με την επάρατη, ο ιπτάμενος Φιλανδός Pentti Airikkala.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 70 και του 80, θεωρείτο ένας από τους πιο κορυφαίους οδηγούς ράλι και άφηνε άφωνους τους θεατές με τα εντυπωσιακότατα περάσματά του. Είχε κερδίσει τα πρωταθλήματα  της Φιλανδίας, της Σκανδιναβίας και της Αγγλίας. Η μεγαλύτερη του όμως επιτυχία ήρθε το1989, όταν σε ηλικία 44 ετών, κατάφερε να κερδίσει το Βρετανικό ράλι RAC. Σύμφωνα με τους ειδικούς του χώρου το συγκεκριμένο RAC ήταν ένα από τα πιο δύσκολα και πιο απαιτητικά RAC, τόσο σε επίπεδο συναγωνισμού  όσο και σε επίπεδο συνθηκών. Όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, ίδρυσε μία από τις καλύτερες σχολές αγωνιστικής οδήγησης όπου δίδασκε την τέχνη του left-foot barking  σε οδηγούς ράλι, φόρμουλας 1 και πίστας. Μερικοί από αυτούς ήταν ο Colin McRae, o Richard Burns, o Jari-Matti Latvala, o Miko Hirvonen και ο Lewis Hamilton.



Είχα κι εγώ την ευκαιρία να γίνω μαθητής του. Και στην συνέχεια την τιμή να γίνω φίλος του. Δεν θα σας πώ πόσο μεγάλος οδηγός και δάσκαλος ήταν. Θα σας πω μόνο δύο στιγμές που ζήσαμε μαζί, που πιστεύω ότι εάν τις άκουγε από εκεί όπου είναι τώρα θα έσκαγε στα γέλια.

Ήταν Acropolis του 2002. Είχε έρθει στην Ελλάδα για να δούμε το Ράλλυ Ακρόπολις παρέα. Σε κάθε ειδική διαδρομή που πηγαίναμε έβλεπε μόνο τα πρώτα πέντε αμάξια. Οι άλλοι έλεγε ότι οδηγούσαν σαν «θυμωμένοι ταξιτζήδες» και δεν άξιζε να τους δούμε. Βρισκόμαστε  λοιπόν στις Καρούτες και αφού περνάνε τα πρώτα πέντε αμάξια φεύγουμε. Η πλάκα είναι ότι δεν φτάνει που φεύγαμε νωρίς από την ειδική, φεύγαμε και μέσω της ειδικής τη στιγμή που απαγορευόταν να είσαι μέσα. Με τα πόδια εννοείται. Μην μας παρεξηγήσει  και κανένας αγωνιζόμενος.  Καθώς λοιπόν κατηφορίζαμε τις Καρούτες ακούω να πλησιάζει το επόμενο αμάξι. Αυτός ήταν σχεδόν στη μέση του δρόμου. Έρχεται το αγωνιστικό και του το φωνάζω τρεις φορές. Τίποτα αυτός. Την τελευταία στιγμή κάνει στην άκρη. Τον κοιτάω και μου λέει.

«Εγώ είμαι ο αρχηγός, άρα εγώ αποφασίζω πότε θα κάνω στην άκρη».  

Και του απαντάω. «Κανένα πρόβλημα, εγώ όμως είμαι ο καλύτερος μαθητής».

«Εντάξει» μου λέει.

Από εκεί και έπειτα γίναμε κολλητάρια.  

Μετά τον έπαιρνα  τηλέφωνο και τον ενημέρωνα  για τις αγωνιστικές μου επιδόσεις.

Μία από τις ενημερώσεις είχε να κάνει με το «ξύλο» που είχα φάει στο ράλι Βοιωτίας το 2006. Αφού του είπα τι έγινε, το πρώτο πράγμα που με ρώτησε ήταν για τις διαφορές μου με τον πρώτο. Του απαντάω, ότι σε κάθε ειδική «έτρωγα» ένα λεπτό. Τι μου απάντησε;

 «Με τέτοιες επιδόσεις καλύτερα να πας να παίξεις τένις, γιατί στο τένις χρειάζεσαι ένα μπαλάκι, ενώ στο ράλι χρειάζεσαι δυο».

Goodbye Pentti, I will miss you.

And don’t forget. Wherever you are drive fast !!!

Πάνος

 (στην μεγάλη  φωτογραφία μαζί στο Ακρόπολις του 2008)

ΣΧΟΛΙΑ

  1. αλλενάκι avatar
    αλλενάκι 01/10/2009 21:08:49

    Σου εύχομαι με όλη την καρδιά μου πολλές Καρουτες και Ελάτειες και Σπαθοβούνια και Δροσοχώρια και Βωξιτες να τρέχεις να τον θυμάσαι. :)

  2. Υ. avatar
    Υ. 02/10/2009 18:47:31

    @Πάνος

    Αν θυμάμαι καλά από τα νιάτα μου, τον επάξιο τίτλο του Ιπτάμενου Φιλανδού τον είχε ο Ari Vatanen (el loco)

  3. Panos avatar
    Panos 02/10/2009 23:02:53

    Τον συγκεκριμένο τίτλο τον είχαν δώσει οι δημοσιογράφοι την δεκαετία του 70 και συμπεριελάμβανε όλους τους μεγάλους Φιλανδούς της εποχής. Μεταξύ αυτών ήταν ο Vatanen, o Airikkala, o Toivonen, o Mikola, o Makinnen και άλλοι. Εκτός από «Ιπτάμενους Φιλανδούς» τους αποκαλούσαν και «Φιλανδική Μαφία».

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.