#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/10/2010 23:17
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Arrivederci, Italia

Η μόνη λύση για τους νέους της Ιταλίας είναι η μετανάστευση



Πριν από ένα περίπου χρόνο, ο Pier Luigi Celli  του πανεπιστημίου LUISS της Ρώμης, απηύθυνε μια ανοιχτή επιστολή προς τον γιο του, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα La Repubblica, προκαλώντας γενικότερη συζήτηση. Έγραφε μεταξύ άλλων, «Αυτή η χώρα, η πατρίδα σου, δεν αποτελεί πια τόπο όπου μπορείς να ζήσεις περήφανος… για αυτό, με πόνο στη καρδιά, σε συμβουλεύω να φύγεις στο εξωτερικό μόλις τελειώσεις τις σπουδές σου. Επέλεξε να πας κάπου, όπου τιμούν την αφοσίωση, και σέβονται τις αξίες…».

Πολλοί συμφώνησαν πως οι συμβουλές αυτές ανταποκρίνονται στην αίσθηση της νέας γενιάς των Ιταλών, πως η μόνη ελπίδα για επιτυχία βρίσκεται αλλού. Η χώρα ζει μια φυγή των νέων της, η οποία δεν φαίνεται να μπορεί να αναστραφεί. «Υπάρχει μεγάλη ροή προς τα έξω, και καθόλου προς τα μέσα», λέει ο συγγραφέας του Η φυγή του Ταλέντου, Sergio Nava.

Τα κίνητρα όσων μεταναστεύουν, δεν άλλαξαν και πολύ από αυτά των μεταναστών πριν από ένα αιώνα. Αυτή τη φορά όμως, οι μετανάστες δεν είναι εργάτες και χειρώνακτες χωρικοί, αλλά οι καλύτεροι και οι εξυπνότεροι της γενιάς τους. Η παγωμένη αγορά, η οικονομική στασιμότητα, ο νεποτισμός και το ρουσφέτι, οδηγούν τους νέους στη φυγή.

Η Ιταλία δεν κρατάει αρχεία για το πόσοι νέοι επιστήμονες έχουν μεταναστεύσει, αλλά όλα τα εμπειρικά στοιχεία δείχνουν πως ο αριθμός είναι μεγάλος. Ο αριθμός των Ιταλών αποφοίτων ΑΕΙ ηλικίας 25-39 που έχουν δηλώσει μόνιμη κατοικία στο εξωτερικό αυξάνεται σταθερά κάθε χρόνο, από 2.540. το 1999, σε περίπου 4.000 το 2008. Το ερευνητικό κέντρο Censis υπολογίζει πως το 2006, 11.700 πτυχιούχοι βρήκαν δουλειά έξω από τα σύνορα, δηλαδή ο ένας στους 25 Ιταλούς που αποφοίτησαν εκείνη τη χρονιά. Όπως αποκαλύπτει μια έρευνα της Μιλανέζικης εταιρίας ανεύρεσης στελεχών Bachelor, το 33.6% των νέων πτυχιούχων αισθάνονται την ανάγκη να αναζητήσουν τη τύχη τους σε άλλη χώρα. Ένα χρόνο μετά, το ποσοστό αυτών που μετάνιωσαν που δεν έφυγαν, φτάνει στο 62%.

Ο λόγοι για αυτό το φαινόμενο είναι εμφανείς. Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας πέφτουν στους ώμους των νέων της. Σύμφωνα με στοιχεία του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής, το 30% των Ιταλών ηλικίας 30-35 συνεχίζουν να ζουν με τους γονείς τους, τρεις φορές περισσότεροι από ότι το 1983. Ο ένας στους πέντε νέους, ηλικίας 15-29, τα έχει παρατήσει. Δεν σπουδάζει, δεν εκπαιδεύεται, και δεν εργάζεται. Όπως λέει ο Celli, «Καταδικάζουμε μια ολόκληρη γενιά σε μια μαύρη τρύπα…».

Το ποσοστό των ανέργων πτυχιούχων ηλικίας 25-29 είναι 14%, διπλάσιο από αυτό των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, και πολύ πιο υψηλό από αυτό που ισχύει για τους μη πτυχιούχους συμπατριώτες τους. Το πρόβλημα είναι η γεροντοκρατία. Μεγάλο κομμάτι της οικονομίας είναι στραμμένο στη φροντίδα των γεροντότερων. Οι συντάξεις είναι από τις μεγαλύτερες της ΕΕ, με αποτέλεσμα η χώρα να δανείζεται. Η ανισορροπία εκτείνεται και στον ιδιωτικό τομέα, όπου οι διάφορες συντεχνίες σε συνδυασμό με τη κουλτούρα της αρχαιότητας, απομακρύνουν τις καλές θέσεις εργασίας από τους νέους. Στην Ιταλία ίσχυε ανέκαθεν το ιεραρχικό σύστημα.  «Δεν θεωρείσαι έμπειρος βάσει του βιογραφικού σου, ή των ικανοτήτων σου, αλλά βάσει της ηλικίας σου… όταν είσαι κάτω από τα 40 θεωρείσαι ακόμη νέος», λέει ο Federico Soldani που εργάζεται στις ΗΠΑ. Το σύστημα αυτό λειτουργούσε όσο η οικονομία γνώριζε ανάπτυξη. Η υπομονή έφερνε αποτελέσματα μόλις άνοιγε μια θέση. Όμως με τη κρίση, η οικονομία φρέναρε. «Η ουρά δεν προχωράει πια », λέει ο Soldani. Η είσοδος σε κάποια επαγγέλματα, όπως το προνομιούχο επάγγελμα του συμβολαιογράφου, είναι τόσο περιορισμένη, που η θέση έχει γίνει ουσιαστικά κληρονομική. Σε μια χώρα όπου η επιτυχία βασίζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις και στην αρχαιότητα, οι μόνοι που έχουν ελπίδες για μια καλή δουλειά είναι οι φίλοι και τα παιδιά αυτών που αποτελούν την ελίτ. Για τους υπόλοιπους, οι θέσεις είναι ελάχιστες, κακοπληρωμένες, και χωρίς ευθύνη.

Οι νεαροί Ιταλοί δεν περιμένουν από τη πολιτεία να τους λύσει τα προβλήματα. Η πολιτική κατάσταση της χώρας είναι ακόμη πιο στάσιμη και από την αντίστοιχη οικονομική. Μια σειρά από κυβερνήσεις συνασπισμού, είναι εδώ και πολλά χρόνια περισσότερο απασχολημένες με τις εσωκυβερνητικές  και διακομματικές κόντρες, παρά με την αντιμετώπιση των κατεστημένων συμφερόντων. Η παρούσα κυβέρνηση είναι ένα καλό παράδειγμα για τα παραπάνω. Ο Berlusconi κέρδισε τη πρωθυπουργία το 2008, αμέσως μετά την απόπειρα της προηγούμενης αριστερής κυβέρνησης να εφαρμόσει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις, που σε οποιοδήποτε άλλο κράτος θα περνούσαν χωρίς αντίδραση. Η απελευθέρωση των ταξί, η δυνατότητα των σούπερμαρκετ να πουλάνε φάρμακα που δεν χρήζουν ιατρικής συνταγής, η είσοδος ιδιωτικών εταιριών στις μαζικές μεταφορές, κλπ. Μια σειρά όμως από σκληρές απεργίες, ακύρωσαν την όποια απόπειρα αλλαγής.

Η πολιτική παράδοση της Ιταλίας είναι αρτηριοσκληρωτική. Δεν μπορεί να παράγει νέους μεταρρυθμιστές όπως τους Barack Obama, David Cameron,  Nicolas Sarkozy. Ο Berlusconi είναι 74 ετών και διανύει τη τρίτη του θητεία ως πρωθυπουργός. Οι κορυφαίοι πολιτικοί της χώρας δεν έχουν ανανεωθεί από το 1990, και την τότε αντικατάσταση του πολιτικού προσωπικού με αφορμή τα σκάνδαλα διαφθοράς και τον πόλεμο κατά της μαφίας. Για αυτό και οι Ιταλοί τους σιχαίνονται.

Η έξοδος των νέων, δεν θα ήταν τόσο βλαβερή, αν μπορούσαν να πειστούν ώστε να επιστρέψουν φέρνοντας μαζί τους και τη διεθνή τους εμπειρία. Αφού αγνόησε το πρόβλημα επί πολύ καιρό, η κυβέρνηση προσπαθεί σήμερα να το διορθώσει.  Υπάρχει ένα νομοσχέδιο στα σκαριά που θα εξασφαλίζει φορολογικές απαλλαγές σε όσους επιστρέφουν, έχοντας μείνει έξω τουλάχιστον δυο χρόνια. Όπως λένε οι υποστηρικτές της ιδέας, το δημόσιο δαπανά $130.000 για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση του καθενός,  χρήματα που μπορούν να επιστρέψουν, αν πειστούν οι νέοι να επενδύσουν τις ικανότητες τους στη πατρίδα. Και οι νέοι μετανάστες συμφωνούν. Οι Ιταλοί είναι στενά συνδεδεμένοι με τη πατρίδα τους. Οι περισσότεροι θέλουν να επιστρέψουν. Όπως λένε, οι περισσότεροι Ιταλοί που ζουν έξω, αισθάνονται απέραντη νοσταλγία για τη πατρίδα τους. Η επιστροφή όμως παραμένει δύσκολη. Οι δουλειές είναι ελάχιστες.

Η χώρα είναι εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο. Η οικονομία της θα μαραζώνει όσο πνίγει τη καινοτομία και αποκλείει τους νέους. Και κάθε νέος που μεταναστεύει, σημαίνει και μια λιγότερη φωνή που θα ζητάει ανανέωση. Η 31χρονη Silvia Sartori προσπάθησε να επιστρέψει στην Ιταλία μετά από μια απουσία τεσσάρων ετών στην Ασία. Αφού έχασε έναν ολόκληρο χρόνο αναζητώντας δουλειά, επέστρεψε στη Κίνα όπου διευθύνει ένα πρόγραμμα πράσινης ενέργειας, με επιδότηση της ΕΕ. «Είναι κάτι που στην Ιταλία αποκλείεται να πετύχαινα, εκτός και αν ήμουν 45άρα, ή κόρη κάποιου, ή ξαδέλφη του , ή ερωμένη του…» λέει. « Έδωσα στη χώρα μου μια δεύτερη ευκαιρία, αλλά την έκαψαν…».

Και όπως όλα δείχνουν, οι ευκαιρίες που θα έχει η Ιταλία στο να μη σπαταλά τους πιο πολύτιμους πόρους της, όλο και θα λιγοστεύουν.

S.A. -TIME

ΣΧΟΛΙΑ

  1. o βουνίσιος avatar
    o βουνίσιος 10/10/2010 23:21:31

    Eδω είναι χειρότερα

  2. Orestios avatar
    Orestios 10/10/2010 23:31:46

    Μα, πού θα πάνε όλοι αυτοί οι μετανάστες?

    • A.M. avatar
      A.M. @ Orestios 10/10/2010 23:41:13

      Όπου κρίνουν ότι η αξία τους θα αμειφθεί και δεν θα καταντήσουν υφιστάμενοι κάποιου άσχετου που είχε τον τρόπο και τα μέσα να γίνει προϊστάμενος χωρίς να το αξίζει. Συνήθως κάποιου κομματόσκυλου ή κάποιας που ήξερα να το κάνει καλά με τον καθηγητής της για να πάρει το διδακτορικό χωρίς να ξέρει την τύφλα της ή με τον υπουργό για να την βάλει προϊστάμενη σε κάποιο τομέα του υπουργείου του κ.ο.κ.

      Τόσο απλά.

      Που βρίσκεται αυτή η χώρα σήμερα;
      Δεν ξέρω.

      • Strange Attractor avatar
        Strange Attractor @ A.M. 11/10/2010 00:03:29

        Έτσι ακριβώς.

      • Strange Attractor avatar
        Strange Attractor @ A.M. 11/10/2010 00:04:54

        Α.Μ. δες αυτό αν θες: h__p://www.antinews.gr/?p=63735

      • A.M. avatar
        A.M. @ A.M. 11/10/2010 00:15:41

        S.A.
        Με καλύπτεις απόλυτα. Thnks!

        Μόνο Μακιαβέλι έπρεπε να διδάσκονται οι μαθητές σε όλες τις τάξεις του δημοτικού και της μέσης εκπαίδευσης αν θέλουν να προκόψουν στη ζωή τους.
        Όλα τα άλλα μαθήματα σε μαθαίνουν πως να γίνεις καλός υπηρέτης όσων εφαρμόζουν τα Μακιαβελικά κελεύσματα.

    • Orestios avatar
      Orestios @ Orestios 11/10/2010 00:05:45

      Χαλαρώστε παιδιά. Τα πράγματα είναι δύσκολα παγκοσμίως.
      Το πιο εύκολο πράγμα είναι η φυγή.
      Από γνωστούς που έχω στο εξωτερικό, Αμερική και Βρετανία, τα πράγματα είναι εξίσου δύσκολα.
      Ας μην ενθουσιαζόμαστε. Δεν είναι ταξίδι τουρισμού.

      • Strange Attractor avatar
        Strange Attractor @ Orestios 11/10/2010 00:09:20

        Στην Ασία πάνε οι περισσότεροι Ιταλοί που φεύγουν.

      • A.M. avatar
        A.M. @ Orestios 11/10/2010 00:17:04

        Κανένας ενθουσιασμός.
        Το να φεύγει κάποιος απ το σπίτι του και απ την πατρίδα του για να εργαστεί είναι πικρή ιστορία.

  3. Σοσιαληστής avatar
    Σοσιαληστής 11/10/2010 01:01:57

    Παντού είναι ζόρικα μην παραμυθιάζεται κανένας. Μακάρι να βγω ψεύτης αλλά αν συνεχιστεί παγκόσμια αυτή η κατάσταση θα έχουμε μαζικούς ξεσηκωμούς.

    • Σοσιαληστής avatar
      Σοσιαληστής @ Σοσιαληστής 11/10/2010 01:03:32

      Για να είμαι δίκαιος μόνο Αυστραλία πάει σχετικά καλά και αυτό όσο οι Κινέζοι τραβούν πρώτες ύλες μετά πάει το πτηνό πέταξε!

    • ένας Άμλετ avatar
      ένας Άμλετ @ Σοσιαληστής 11/10/2010 06:42:44

      Ειλικρινά λυπάμαι για την τόσο πανηγυρική δικαίωση του Κάρολου στον εικοστό πρώτο αιώνα… Άλλωστε, προσωπικά δεν με συμφέρει!

  4. Damokles avatar
    Damokles 11/10/2010 10:47:09

    Μήπως τελικά πατρίδα είναι ό,που πληρώνεσαι ανάλογα της εργασίας σου και απολαμβάνεις ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής και μπορείς να ονειρευτείς ένα μέλλον; Γιατί, πώς να πείσεις ένα νέο άνθρωπο 30 ετών που θέλει να χτίσει σταδιακά τη ζωή του, να μείνει στην "πατρίδα" του και να υπομένει όλη αυτή την κατάσταση που επικρατεί εδώ και χρόνια; Πάντως, φίλοι μου που εργάζονται στο εξωτερικό πάνω από 4-5 χρόνια λένε πως "η Ελλάδα είναι ωραία για διακοπές" (κι αυτό το συζητάμε πλέον...). Όσοι πήγαν, δυσκολεύτηκαν στην αρχή, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, ανάλογα και με το χαρακτήρα και την ηλικία του ο καθένας. Τελικά όμως όλοι (ακόμα κι αυτοί που γύρισαν για προσωπικούς/οικογενειακούς κυρίως λόγους) αναγνωρίζουν πως δυστυχώς η Ελλάδα σπρώχνει μόνη της τους νέους να φύγουν. Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα...

    • http://neotera.wordpress.com avatar
      http://neotera.wordpress.com @ Damokles 11/10/2010 10:53:37

      Με αυτή την αντίληψη πουθενά δεν μπορείς να απολαύσεις αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Διότι εκεί που παρέχονται η υπεράσπιση της πατρίδας και του έθνους τους που δεν υπάρχει τέτοιος, αμερικανικό εννοώ, είναι σε βαθμό εθνικισμού, (τεχνο)φασισμού, ιμπεριαλισμού, πλανητικής πολιτισμικής εθνοκάθαρσης και όλα τ' άλλα καλά. Η οικονομική ευμάρεια, η κοινωνική δικαιοσύνη, ο πολιτισμός, οι επιστήμες αναπτύσσονται μόνον μαζί με την εθνική ανεξαρτησία.

  5. nina avatar
    nina 11/10/2010 11:17:29

    απο τα 4 παιδιά μου τα 3 είναι στο εξωτερικό .σιγά μη μείνουν εδώ να παρακαλούν τον κάθε ηλίθιο πολιτικό για δουλειά.το 4ο σπουδάζει ακόμη.

  6. δημης avatar
    δημης 11/10/2010 22:59:25

    "σε συμβουλεύω να φύγεις στο εξωτερικό μόλις τελειώσεις τις σπουδές σου. Επέλεξε να πας κάπου, όπου τιμούν την αφοσίωση, και σέβονται τις αξίες…»."
    Ποιά είναι αυτή η χώρα ;;;;

  7. δημης avatar
    δημης 11/10/2010 23:03:58

    "Μια σειρά από κυβερνήσεις συνασπισμού, είναι εδώ και πολλά χρόνια περισσότερο απασχολημένες με τις εσωκυβερνητικές και διακομματικές κόντρες, παρά με την αντιμετώπιση των κατεστημένων συμφερόντων."
    -Αφού οι εκάστοτε κυβερνήσεις είναι πιστοί υπάλληλοι των συμφερόντων και ακόμα χειρότερα μέλη των....

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.