30/09/2009 12:03
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Angela Merkel, η νέα Thatcher;

Είναι η επομένη των εκλογών στη Γερμανία. Σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, όλοι μα όλοι  γκρίνιαζαν πως η εκλογική αναμέτρηση χαρακτηρίζεται από βαρεμάρα. Θα κέρδιζε  η Άντζι ότι και να γινόταν. Ε, λοιπόν, η Άντζι κέρδισε. Αλλά τώρα συνειδητοποιούμε, πως η καγκελάριος Merkel II θα ηγηθεί ενός συνασπισμού, πολύ διαφορετικού από αυτόν του οποίου είχε ηγηθεί η Merkel I. Και επειδή η καγκελάριος φημίζεται για τις φοβερές δυνατότητες προσαρμογής που διαθέτει, μπορεί πολύ εύκολα να βρεθούμε μπροστά σε μια νέα, Γερμανίδα αυτή τη φορά,  Maggie Thatcher.

Η χώρα σίγουρα χρειάζεται ένα γενικό ταρακούνημα. Η οικονομική κρίση αποκάλυψε την αδυναμία της Γερμανίας να αντισταθεί στις διεθνείς αγορές. Τα δίχτυα ασφαλείας του κοινωνικού κράτους, μπορεί να απέτρεψαν τα χειρότερα, αλλά το κόστος ήταν τρομερό. Το φιάσκο με την Opel, αποδεικνύει περίτρανα τους πολλαπλούς κινδύνους του να στηρίζεσαι υπέρμετρα στις μηχανικές δεξιότητες και στη βιομηχανική ικανότητα. Οτιδήποτε μπορεί να κατασκευαστεί, οι Κινέζοι το κατασκευάζουν καλύτερα, και φθηνότερα. Ολόκληρο το γερμανικό σύστημα, από την εκπαίδευση, μέσω της μετανάστευσης, έως τη φορολόγηση, είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να υποβοηθά τη παραγωγή, και να προστατεύει χαϊδεύοντας τον Facharbeiter, τον εξειδικευμένο βιομηχανικό εργάτη, και τις εταιρίες μαμούθ στις οποίες εργάζεται.

Οι μικροί επιχειρηματίες και οι επαγγελματίες, αισθάνονται πιεσμένοι από παντού. Φορολογούνται υπέρμετρα, βαρύνονται από υψηλές ασφαλιστικές εισφορές, αναγκάζονται να τηρούν μια αυστηρή νομοθεσία όσον αφορά στις προσλήψεις, στις απολύσεις και στα ελάχιστα ημερομίσθια, και πάει λέγοντας. Η αγανάκτηση τους, τους οδήγησε στην άνοδο των φιλελεύθερων που είναι και οι νέοι συνέταιροι της Merkel στη διακυβέρνηση της χώρας.

 

Εκτός από τη μείωση της φορολογίας και την αναθεώρηση του κοστοβόρου συστήματος υγείας, η νέα κυβέρνηση θα ακολουθήσει μάλλον, μια  πιο αγγλοσαξονική προσέγγιση σε θέματα εργασίας, και είναι πολύ  πιθανό να θελήσει να διατηρήσει τα γερμανικά πυρηνικά εργοστάσια, να κατεβάσει τις τιμές της ενέργειας και να πιάσει τους στόχους αναφορικά με τον άνθρακα. Προβλέπεται μάλιστα να δοθεί  έμφαση σε θέματα ανταγωνιστικότητας και όχι συναίνεσης, ανάπτυξης και όχι περιβάλλοντος, έξυπνων κοινωνικών συστημάτων και όχι αλληλεγγύης.

Η Merkel ΙΙ, όπως αρχίζουν να αντιλαμβάνονται οι Γερμανοί, σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής. 11 χρόνια με τους σοσιαλδημοκράτες στην εξουσία (7 με τους πράσινους και 4 με τους χριστιανοδημοκράτες της Merkel). Δεν θα είναι παράλογο, αν θεωρήσουμε πως η εποχή των εργατικών, τελειώνει  και στην Ευρώπη. Ο Tony Blair εκμεταλλεύτηκε τις θέσεις των συντηρητικών και αποκόμισε κέρδη από την 20ετή «έκρηξη» του καπιταλισμού. Στη Γερμανία, ο Gerhard Schröder έκανε το ίδιο. Τώρα είναι η σειρά του David Cameron να κλέψει τις θέσεις των εργατικών όπως και της Merkel, αυτές των σοσιαλδημοκρατών.

Στη Γερμανία προβλέπεται πως οι εργατικοί και οι σοσιαλδημοκράτες θα κινηθούν προς τα αριστερά. Αυτό θα σημάνει και μια επαναπροσέγγιση με την πρώην κομμουνιστική παράταξη, κάτι που σημαίνει όμως, πως τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα χρόνια, θα είναι δύσκολο να επανεκλεγούν στην εξουσία.

Στην Ευρώπη, η τριάδα των Merkel, Nicolas Sarkozy και  Cameron, με την υποστήριξη του νεοεκλεγέντος επιτρόπου José Manuel Barroso, θα διασφαλίσουν πως η Ε.Ε. θα μεταμορφωθεί σε μια πιο λεπτή, πιο επιθετική και πιο ανταγωνιστική παρουσία στη διεθνή οικονομία. Ο νέος Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Guido Westerwelle μπορεί να είναι άπειρος αλλά η Merkel πάντα έκανε ή ίδια κουμάντο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, οπότε δεν περιμένουμε και πολλές αλλαγές. Οι προκλήσεις όμως είναι πολλές, και ιδιαίτερα στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής. Κάθε μέρα που περνά γίνεται και πιο ολοφάνερο, πως ο Ομπάμα δεν θα αφήσει τα διεθνή προβλήματα να καπελώσουν την εσωτερική του πολιτική για τις ΗΠΑ. Σε αυτό θυμίζει μάλλον τον George Bush, πριν την 11/9/2001. Ο καλύτερος τρόπος λοιπόν, για να καταφέρει να δραστηριοποιήσεις τους Ευρωπαίους, είναι για τον Ομπάμα, η Αμερική να κάνει όλο και πιο λίγα. Αυτή η τακτική όμως, μπορεί να αποδειχθεί μπούμερανγκ. Οι Ευρωπαίοι αρέσκονται να γκρινιάζουν για την Αμερική και τον αυτόκλητο ρόλο της ως παγκόσμιου σερίφη, αλλά διστάζουν να φορέσουν οι ίδιοι το αστέρι του σερίφη. Αν η Merkel, μπορέσει και βοηθήσει την Ευρώπη να σταθεί στο ύψος της, τότε μάλλον θα μπορέσει να καταλάβει και μια ζηλευτή θέση στη παγκόσμια ιστορία.

Guardian

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.