#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/06/2012 21:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«Ἀνήκουμε στὴν Δύση» ἀπὸ ψυχὴ ἢ ἀπὸ ἐλευθερία ἐπιλογῆς;

Ταυτότητα καὶ Μεταπολίτευση



Μοῦ ἔστειλε ὁ Δαναὸς καὶ εἶδα αὐτὸ τὸ ὑπέροχο βιντεάκι, σᾶς θερμοπαρακαλῶ νὰ ἀφιερώσετε πέντε λεπτὰ νὰ τὸ δεῖτε.




Πρόκειται γιὰ περιστατικὸ ποὺ θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ εἶχε συμβεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ αἱμοσταγοῦς ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ ἐκδυτικισμοῦ τῆς τουρκικῆς κοινωνίας ἀπὸ τὸν Κεμὰλ Ἀτατούρκ. Βέβαια, αὐτὰ στὴ γλῶσσα τὴ δική τους: ἄλλοι, ἄλλα, σ’ ἄλλες. Ἐκεῖ πρόκειται γιὰ πούρα Ἀνατολή, ὄχι γιὰ τὸ δικό μας παράξενο μεῖγμα τῆς «καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς», τῆς χρυσῆς τομῆς Ἀνατολῆς-Δύσης ποὺ καταφέρνει νὰ εἶναι κάτι τρίτο, διακριτὸ καὶ αὐτόνομο,* ὁπότε τὸ ἐξετάζουμε τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν. (*Ὥσπου ἡ σύναξις αὐτὴ σὰ χωριὸ αὐτόνομο νὰ ξεδιπλωθεῖ)

Ἀκολουθοῦν σκέψεις σχετικῶς ἄσχετες.

Ναί, ἀνήκουμε στὴν Δύση. Ἀλλὰ μὲ τὸν δικό μας, ἰδιόμελο τρόπο, καὶ αὐτὸ ξεχάστηκε αὐτοχειριακά.

Βλέποντας τὸ ταινιάκι, εἶδα τὸ δρᾶμα τῶν τελευταίων 180 χρόνων ἑλλαδικοῦ κράτους. Προσπάθεια ἐπιβεβλημένου ἐκδυτικισμοῦ μὲ τὸ ζόρι, μὲ ἐθνικὸ ὅραμα «νὰ ἔρχεσαι δεύτερος» (Χρ. Γιανναρᾶς), μιμητὴς ἑνὸς ξένου προτύπου ποὺ εἶναι ἀξιωματικὰ καλύτερο ἀπὸ τὸ δικό σου, ὄχι ἀπλῶς διαφορετικό.

Καταστροφὴ καὶ πολιτειακή, μὲ θεσμικὴ τὴ διάλυση τῆς μικρῆς κοινότητας (συνεχὴς δράση ἀπὸ τὸν νόμο «Περὶ Δήμων καὶ Κοινοτήτων», 1833, βαυαρικὴ ἀντιβασιλεία, μέχρι τὸ πρόγραμμα «Καλλικράτης», 2010, βαρβαρικὴ πασοκοκρατία), τοῦ κατ’ ἐξοχὴν κυττάρου τοῦ ἑλληνισμοῦ τὰ τελευταῖα τρεῖς χιλιάδες χρόνια. Δηλαδὴ τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων, ἐπὶ τῇ βάσει ἐμπιστοσύνης τῶν ὁποίων δομεῖ ὁ Ἕλληνας ἀλληλοσεβασμὸ καὶ πολιτικὴ συνύπαρξη. Καὶ τῆς ἀντικατάστασής τους ἀπὸ γιγαντιαίους ἀπρόσωπους θεσμούς, τοὺς ὁποίους ὁ Ἕλληνας δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ προσπαθεῖ τὴν παράκαμψή τους διὰ τοῦ «γνωστοῦ τοῦ γνωστοῦ» ποὺ ἔχουμε στὴ νομαρχία. Ἀλλιῶς ἀσφυκτιᾶ. Τὴν ἴδια ὥρα ποὺ ἡ πολιτειακὴ ὑπόσταση τοῦ Ἕλληνα ξηλωνόταν, ὁ Καποδίστριας ἔχτιζε γιὰ τοὺς Ἑλβετοὺς καντόνια, δηλαδὴ ἀποκέντρωση σχεδὸν ἰσόκυρη μὲ ἑλληνικὸ κοινοτισμό, γιὰ ἄλλες ἀνάγκες βέβαια...

Λένε, ὁ Ἕλληνας ἔχει γίνει θηριωδῶς ἀτομικιστής. Ὠχαδερφικὸς καὶ τομαριστής. Πῶς νὰ μὴ γίνει, ὅταν τὸν ρίχνεις στὰ χαώδη ἄστεα: χάνοντας τὸ πρόσωπο τῶν συμπολιτῶν του, χάνει σιγὰ-σιγὰ καὶ τὸ δικό του. Ἀποθηριώνεται. Ἐμεῖς δὲν ἤμασταν τὸ ἴδιο μὲ τοὺς δυτικοεὐρωπαίους, νὰ βλέπουμε τὴν προσωπική μας ἐπίτευξη ὡς ἀτομικὴ ἐκτίναξη πρὸς τὰ πάνω, μοναχικὸ μυτερὸ βέλος πρὸς τὸν οὐρανὸ σὰν κτήριο προτεσταντικῆς ἐκκλησίας. Βρίσκουμε τὸ πρόσωπό μας σὲ χοροὺς κυκλωτικούς, συλλογικούς, κοινοτικούς, κι ἄλλο τόσο ἐλεύθερους σὰν ποταμούς.

Μᾶλλον τό’χετε διαβάσει ἤδη, ἀλλὰ γράφει ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης στὰ πολυτίμητα «Δημόσια καὶ Ἰδιωτικά» του:

«Νά μποροῦσαν καί τή σημασία τῶν λαῶν νά τή μετρᾶνε ὄχι ἀπό τό πόσα κεφάλια διαθέτουνε γιά μακέλεμα, ὅπως συμβαίνει στίς ἡμέρες μας, ἀλλά ἀπ’ τό πόση εὐγένεια παράγουν, ἀκόμη καί κάτω ἀπό τίς πιό δυσμενεῖς καί βάναυσες συνθῆκες, ὅπως ὁ δικός μας ὁ λαός στά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπου τό παραμικρό κεντητό πουκάμισο, τό πιό φτηνό βαρκάκι, τό πιό ταπεινό ἐκκλησάκι, τό τέμπλο, τό κιούπι, τό χράμι, ὅλα τους ἀποπνέανε μιάν ἀρχοντιά κατά τι ἀνώτερη τῶν Λουδοβίκων. Τί σταμάτησε αὐτά τά κινήματα ψυχῆς, πού ἀξιώθηκαν κι ἔφτασαν ὥς τίς κοινότητες; Ποιός καπάκωσε μιά τέτοιου εἴδους ἀρετή, πού μποροῦσε μιά μέρα νά μᾶς ὁδηγήσει σέ ἕνα ἰδιότυπο, κομμένο στά μέτρα τῆς χώρας, πολίτευμα;»

Μπερδέψαμε τὴν κατ’ἐπιλογὴν συμπόρευση μὲ τὴ Δύση μὲ τὴν πραγματική μας ταυτότητα. Ὅμως αὐτὸ δὲν γίνεται. Δὲν ξέρω ἂν ὁ τοῦρκος σκηνοθέτης τοῦ βίντεο διάβασε Μακρυγιάννη ἢ ὁ Μακρυγιάννης εἶχε δεῖ τὸ ταινιάκι στὸ youtube, πάντως εἰκονίζει στὰ Ἀπομνημονεύματά του:

«Παρακάτου εἶναι ἕνας χορὸς ὅπου γένεται. Ἕνας μὲ σκουτιὰ φράγκικα χορεύει μ΄ ἕναν Ἕλληνα […]. Ὁ φραγκοφορεμένος θέλει τὸν δικό του χορό, ὁ Ἕλληνας τὸν δικό του καὶ θὰ μαλώσουνε ὁγλήγορα, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ μάθη ἕνας τοῦ ἄλλου τὸ χορό.»

Ἄλλο ἡ συμπόρευση καὶ ἄλλο ἠ ταύτιση. Ἄλλο ἡ μίμηση, τελείως ἄλλο ἡ ἀφομοίωση καὶ ἄλλο πάλι τὸ πραγματικό μας πρόσωπο.

Αὐτὲς περίπου οἱ διαπιστώσεις ἔγιναν κάποτε κῦμα ποὺ πῆγε νὰ φουσκώσει στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Νὰ φουσκώσει ἐπικίνδυνα. Γιανναρᾶς, Σαββόπουλος, Ζουράρις, Μοσκώφ, ἀκόμη καὶ Καραμπελιᾶς ὅταν εἶναι στὰ κέφια του. Καὶ καλὰ οἱ διανοούμενοι, ἂς ὑποθέσουμε πὼς εἶναι πιὸ στενὴ ἡ ἐπιρροή τους: ὁ Σαββόπουλος ὅμως μιὰν ἐποχὴ κανοναρχοῦσε τὰ μουσουργήματα ὁλόκληρου τοῦ γένους. Ἡ «τάση» σπιλώθηκε μὲ μένος. Ἀκριβῶς αὐτοὶ ποὺ ἀναζητοῦσαν ἕναν ἄλλο τρόπο συλλογικῆς ταυτότητας, μιὰν ἁπλοχωριὰ ἄλλην ἀπὸ τὶς ἕτοιμες συνταγὲς τοῦ ἔθνους-κράτους, ταμπελιάστηκαν «ἐθνικιστές». Τὸ τρελλὸ σαββοπουλικὸ ὅραμα, «τοῦ Φερραίου οἱ τόποι» νὰ εἶναι «στὴν Εὐρώπη, στὴν Εὐρώπη» τὴν ἑνωμένη ἀλλὰ καὶ τῶν συλλογικῶν ἑτεροτήτων, ὄχι τῆς διεθνικῆς σούπας, χαρακτηρίστηκε ἐθνοκρατικὴ περιχαράκωση. Τί τραγικὴ εἰρωνεία...

Ὁ καλύτερος σύμμαχος στὴν συστημικὴ ἀνάγκη νὰ περιθωριοποιηθοῦν οἱ «ἀλαφροΐσκιωτοι» ἦταν, φυσικά, ἡ Ἀριστερά. Πάντα ἀναλαμβάνεται νὰ βγάλει τὰ «περίεργα» γιὰ τὸ καθεστὼς κάστανα ἀπὸ τὴ φωτιὰ ὅταν τὸ καθεστὼς ζορίζεται νὰ τὸ κάνει μόνο του. Ὅπως καὶ σήμερα δηλαδή.

Ἡ Ἀριστερὰ τὰ χρειάστηκε κανονικά, διότι στοὺς κόλπους της ἄρχισε νὰ γεννιέται μιὰ ἑλληνικὴ ἀνάγνωση ἰθαγενοῦς κοινωνιοκεντρισμοῦ, κι ὄχι τὰ ἀναμασήματα κάποιου Μάρξ, κάποιου Λένιν καὶ τῶν ἄλλων τῶν παιδιῶν. Ὕποπτο καὶ ἐπικίνδυνο. Οἱ ἀριστεροὶ εἶχαν συνηθίζει νὰ «μουρμουρίζουν σπασμένες σκέψεις ἀπὸ ξένες γλῶσσες», καὶ αὐτὰ τὰ περίεργα τσούζανε. Ἔπρεπε νὰ ἐξοστρακιστοῦν. Ὅταν ἄκουγαν τὸ «εἴμαστε κομμουνιστές, ἀλλὰ ὄχι μαρξιστὲς» τοῦ Μοσκώφ, κοβόταν ἡ ἀναπνοή τους. Ἡ πέραση ποὺ εἶχε ὁ Ζουράρις στοὺς κόλπους της ἔπρεπε νὰ ἀνακοπεῖ. Δὲν νοεῖται νὰ βγαίνουν ἀπ’ τοῦ Σαββόπουλου τὴ σκούφια «σμήνη γλάρων κι ἕνα ἀεροπλανοφόρο δές, βυζαντινό». Ὁ ἄνθρωπος εἶχε ξεφύγει, ἔλεγε πὼς «ὁ Βορρᾶς σου εἶναι ‘κεῖ στὴ Λευκωσία, στὸν Χρυσόστομο πλάι στὴν πράσινη γραμμὴ· καὶ δὲν δέχεται ἄλλη ὁμοσπονδία μόνο τῶν Βαλκανίων τὴν βυζαντινή». Ὁ Σαββόπουλος τὸ εἶχε πλέον καταλάβει καλά, γι’ αὐτὸ τραγούδαγε στὴν ἴδια στροφὴ «δὲν μὲ παίζουν μὰ ἐσὺ μὲ καταλαβαίνεις, κοκκινίζεις κι ἀστράφτεις καὶ λιώνω ἐγώ».

Σήμερα ὁ Νιόνιος κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ πιστεύουμε ὅτι «τά’χει χάσει». Κι ὅμως, ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ περιμένεις, τὸν Νοέμβριο τοῦ 2006, σὲ μιὰ ζωντανὴ παράσταση ἠχογραφούμενη («ὁ πυρήνας») ὑποτονθορίζει μιὰ συλλογικὴ αὐτοκριτικὴ ποὺ μὲ τὴν ἁπλότητά της σπάει κόκκαλα:

Ἀλλοῦ

τὸ θαῦμα ἦταν ἀλλοῦ

ἐκτὸς κοινωνισμοῦ

ὡραίου ἴσως· μὰ ὄχι ἱκανοῦ

γι’ ἀγάπη ἀπ’τὴν ἀρχὴ

γιὰ πίστη τόσο ἁπλῆ

ἐκεῖ εἴμασταν λειψοί

Ἂς εἶναι αὐτὴ ἡ κὰρτ-ποστὰλ πάνω-πάνω στὴν σκονισμένη βαλίτσα τῆς Μεταπολίτευσης ποὺ σήμερα κλείνουμε καὶ κλειδαμπαρώνουμε, γιὰ νὰ τὴ βάλουμε στὸ «χρονοντούλαπο». Θὰ εἶναι ὁ μόνος συνήγορος αὐτῆς τῆς περιόδου. Ὁ μόνος τρόπος νὰ τῆς δώσουμε ἐλαφρυντικά.

Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δαναός avatar
    Δαναός 10/06/2012 21:42:28

    Βρε ό,τι σου στέλνω τα βγάζεις στη φόρα; Μπράβο για την ανάλυση!

    • Strange Attractor avatar
      Strange Attractor @ Δαναός 10/06/2012 23:31:40

      Μόνο μην τον στείλεις εκείνο που είσαι με την κατσίκα, και έχουμε ιστορίες....

      • Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης avatar
        Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης @ Strange Attractor 11/06/2012 02:17:31

        ἑτοιμάζω σχετικὸ ἄρθρο

  2. dikefalosaitos avatar
    dikefalosaitos 10/06/2012 22:08:15

    Όλα άλλαξαν, όταν ο μερακλής στην δουλειά με αγάπη για αυτό που κάνει, αντικαταστάθηκε από τον σβαρνιάρη-ότι αρπάξω.

  3. S.P. avatar
    S.P. 10/06/2012 22:09:49

    Καλά τα ωραία λόγια, καλοί και οι διανοούμενοι, που αναφέρετε στο άρθρο σας, καλές και η κοινότητες επί τουρκοκρατίας, που αναφέρουν διάφοροι ρομαντικοί, μεταξύ αυτών και η μεγάλη ηθική προσωπικότητα: Χ. Γιανναράς, αλλά υπάρχει ένα αλλά...
    Για τον Μακρυγιάννη έχω την χειρότερη γνώμη αλλά δεν είναι του παρόντος. Έχω διαβάσει πολύ ιστορία, έχω μάθει τσουβάλια γράμματα, αλλά η αλήθεια είναι απλή: Ότι κερδίσαμε τα κερδίσαμε με τους Βρετανούς και μετέπειτα με τους Αμερικανούς, όλα τα άλλα είναι φιλολογία.
    Το 1827 οι Βρετανοί ήθελαν ένα κράτος φιλικό στον δρόμο για τις Ινδίες, έγινε το Ναβαρίνο. Το 1944 βρέθηκε ένας Τσιώρτσιλ και μας έσωσε από το σιδηρούν παραπέτασμα.
    Τα έγραψα αυτά γιατί στις δύσκολες ώρες που περνάει ο τόπος μας, όταν ακούγονται φωνές: κατά των παραδοσιακών συμμάχων μας, πρέπει να προσέξουμε, να μην είμαστε αγνώμονες και τυχοδιωκτικοί. Ναι ανήκομε εις την Δύσιν και αν θέλαμε, είχαμε να συνεισφέρουμε στην κοινότητα αυτή των δυτικών κοινωνιών: την εθνική μας πολιτιστική ιδιομορφία όχι την ατομικιστική μας παλιανθρωπιά. Δεν το κάναμε, εμείς φταίμε.

    • Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης avatar
      Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης @ S.P. 10/06/2012 22:23:32

      Μὰ κι ἐγὼ αὐτὸ περίπου προσπαθῶ νὰ πῶ: ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣΙΝ, ἀλλὰ ἀπὸ ἐπιλογὴ καὶ συμφέρον. Δὲν πρόκειται γιὰ κείμενο ἐναντίον τῆς συμπόρευσης μὲ τὴν Δύση. Ἁπλῶς, νὰ μὴν μπερδεύουμε τὸν ἄλλον μὲ τὸν ἑαυτό μας.

      Συμφωνῶ μὲ αὐτὸ ποὺ γράφεις:
      " Ναι ανήκομε εις την Δύσιν και αν θέλαμε, είχαμε να συνεισφέρουμε στην κοινότητα αυτή των δυτικών κοινωνιών: την εθνική μας πολιτιστική ιδιομορφία όχι την ατομικιστική μας παλιανθρωπιά. Δεν το κάναμε, εμείς φταίμε."

      • S.P. avatar
        S.P. @ Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης 10/06/2012 23:27:18

        Συμφωνούμε απόλυτα!!!

  4. athamas avatar
    athamas 10/06/2012 22:10:42

    Αυτά παθαίνει όποιος είναι χριστιανός και δηλώνει Έλληνας η σκοπιανός και αποκαλείται Μακεδόνας η ότι ο Όμηρος προέρχεται από τον ομέρ….στο τέλος καταλήγουν διχασμένες προσωπικότητες !
    Παρεμπιπτόντως η δύση ενστερνίζεται την αριστοτέλεια λογική, δηλαδή των Ελληνικό πολιτισμό ! Όσοι έχουν τέτοιο πρόβλημα να το κοιτάξουν!

    • Σωτηρης Μητραλεξης avatar
      Σωτηρης Μητραλεξης @ athamas 10/06/2012 22:14:35

      Δὲν νομίζω ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης θὰ ἀναγνώριζε τὸν ἑαυτό του στὴν δυτικὴ ἐκδοχή του. Ἐμεῖς νὰ ἰχνηλατήσουμε τὴν γνησιότητα τοῦ Ἀριστοτέλη στὰ μεταχειρισμένα ἀπὸ δεύτερο χέρι; Εἵπαμε, "μετακένωση"*, ἀλλὰ μὴν τὸ τερματίζουμε κιόλας...


      *http://antibaro.gr/node/3237

  5. anonymous avatar
    anonymous 10/06/2012 22:36:53

    Παραθέτω ένα απόσπασμα από το λήμμα της wikipedia για τους Σαρακάτσάνους. Είναι ενδεικτικό για το πως ήταν οργανωμένο το διοικητικό και δικαστικό τους σύστημα. Αμιγώς Ελληνικό.

    Σήμερα έχουμε μια βάρβαρη κεντρική εξουσία που καταπιέζει τον πολίτη.

    Η βάση της οργάνωσης της κοινωνικής ζωής των Σαρακατσάνων ήταν τα τσελιγκάτα, που ήταν μικρές κοινωνίες αποτελούμενες από 20-50 οικογένειες. Η κοινωνική οργάνωση των Σαρακατσάνων ήταν βασισμένη στη δομή της πατριαρχικής οικογένειας, όπου ο πατέρας ήταν η κεφαλή και όλα τα μέλη της αντλούσαν την καταγωγή τους αποκλειστικά απο αυτόν. Το τσελιγκάτο ήταν στην ουσία μια φατρία, την οποία αποτελούσαν διάφορες σαρακατσάνικες φάρες οι οποίες ενώνονταν με συγγενικούς δεσμούς μεταξύ τους. Η συγγένεια ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της οργάνωσης της φυλής, υπαγορεύοντας την αλληλεγγύη μεταξύ των συγγενών. Οι γάμοι γίνονταν με συνοικέσιο με σκοπό την διεύρυνση του κύκλου συγγενών-συνεργατών μέσω της σύναψης συγγένειας εξ αγχιστείας.

    Το τσελιγκάτο μπορούσε επίσης να χαρακτηριστεί και σαν ένας οικονομικός συνεταιρισμός ο οποίος εξασφάλιζε και προωθούσε τη συνεργασία των μελών του. Συχνά η κοινωνική ευημερία και ισορροπία λειτουργούσε εις βάρος της ατομικής, καθώς οι παραδόσεις και οι αρχές έπρεπε να τηρούνται αυστηρά. Χαρακτηριστικό του τσελιγκάτου ήταν η οικονομική και κοινωνική του αυτάρκεια, ενώ η τυροκομία και η κτηνοτροφία αποτελούσαν βασική πηγή εσόδων κάθε οικογένειας αλλά και ολόκληρου του τσελιγκάτου.

    Αρχηγός ήταν ο τσέλιγκας, ο οποίος εκλεγόταν από τους αρχηγούς κάθε φάρας του τσελιγκάτου, οι οποίοι μπορούσαν να τον καθαιρέσουν σε περίπτωση που αυτός παρατυπούσε. Ο τσέλιγκας κατείχε τον κυρίαρχο ρόλο και επιτηρούσε την ομαλή κοινωνικο-οικονομική λειτουργία της κοινότητας, αφού ήταν υπεύθυνος για την οικονομική διαχείριση των κοπαδιών των οικογενειών, την κοινωνική κατανομή της εργασίας και την διανομή των κερδών, ενώ εξασφάλιζε σε όλους τις αναγκαίες διοικητικές και οικονομικές επαφές με την περιβάλλουσα κοινωνία. Όλα τα μέλη του τσελιγκάτου όφειλαν να υπακούνε σε αυτόν, τον οποίο σέβονταν εξαιτίας της προσωπικότητάς του.

    Η ομαλή λειτουργία του συστήματος εξασφαλιζόταν μέσω του εθιμικού δικαίου το οποίο εφαρμοζόταν από «διαιτητές», καθώς η προσφυγή στα δικαστήρια της περιβάλλουσας κοινωνίας αποδοκιμαζόταν έντονα. Ένα πλήθος κανόνων ηθικής, στηριγμένων στην σαρακατσάνικη παράδοση, καθόριζαν τη συμπεριφορά του κάθε ατόμου με βάση το φύλο, την ηλικία και το ρόλο του στην οικογένεια. Όταν υπήρχε αδυναμία στην εύρεση λύσης για κάποια διαφορά, συνήθως οικονομική, επιτροπή από γειτονικό τσελιγκάτο αναλάμβανε να δώσει τη λύση. Ανώτατη δικαστική αρχή στη Σαρακατσάνικη κοινωνία ήταν το συναφικό (ή σναφικό) δικαστήριο. Το σναφικό δικαστήριο συγκαλούνταν όποτε υπήρχε κάποια σοβαρή υπόθεση να εξεταστεί, από τον αρχιτσέλιγκα. Όταν η υπόθεση ήταν ιδιαιτέρως σοβαρή, υπήρχε δυνατότητα σύγκλισης σναφικού δικαστηρίου με συμμετοχή περισσότερων τσελιγκάτων. Τη δικαστική εξουσία ασκούσε συμβούλιο γερόντων, οι οποίοι αφού άκουγαν τον κατηγορούμενο και τον αδικημένο, έβγαζαν την απόφαση. Οι ποινές μπορεί να ήταν ιδιαίτερα αυστηρές, ανάλογα με το είδος της αδικίας. Ο θεσμός των σναφικών δικαστηρίων παρέμεινε σε ισχύ, έως το 1950 στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη[8].

    • ΚΜ avatar
      ΚΜ @ anonymous 10/06/2012 23:11:16

      Φίλε ανώνυμε, ως Σαρακατσάνος, εκτιμώ ιδιαίτερα το ότι παραθέτεις το παραπάνω απόσπασμα, που αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την ζώσα ελληνικότητα που οι Κοραήδες βάλθηκαν να σκοτώσουν εν ονόματι του αρρωστημένου ιδεολογήματος της «μετακένωσης».

      ΥΓ: Και φυσικά, οι Σαρακατσάνοι ήταν πιστοί Χριστιανοί Ορθόδοξοι - αυτό ως απάντηση στον σπονδάκια από πάνω, που αναζητά στην ελληνικότητα στη χλαμύδα ή στα «αριστοτελικά» ξεκαρφώματα των δυτικών.

  6. anonymous avatar
    anonymous 10/06/2012 22:47:55

    Ἀστυάνακτα μια ερώτηση εκτός θέματος:
    Υπάρχει πολυτονικό λεξικό για word και OpenOffice;

    • Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης avatar
      Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης @ anonymous 11/06/2012 02:21:37

      Δυστυχῶς ὄχι ἀκόμα, ἀλλὰ ὅσο γινόμαστε πολλοὶ θὰ γίνει κι αὐτό. Μιὰ καλὴ πηγὴ πάντως γιὰ τὸ τί δασύνεται καὶ τί ὄχι πέρα ἀπὸ τὰ βασικὰ εἶναι τὸ ἠλεκτρονικὸ Liddell-Scott. Ἀπὸ τότε εἶναι οἱ λέξεις, οἱ περισσότερες ἐκεῖ εἶναι.

  7. kapar13 avatar
    kapar13 10/06/2012 22:55:34

    Μπράβο για την ανάρτηση!

  8. 27 χρονών Ρωμιός avatar
    27 χρονών Ρωμιός 10/06/2012 23:10:38

    Οι σύγχρονοι κάτοικοι αυτής της ευλογημένης γης είναι απόγονοι Ρωμιών.
    Η Ρωμιοσύνη είναι η ψυχή μας και η Ρωμανία η πατρίδα μας.
    Ο νέος Ελληνισμός δυστυχώς κατέντησε ετερόφωτο φερέφωνο της παρηκμασμένης Δύσης και έσβησε μονοκονδυλιάς την μακραίωνη ιστορία του ως αυτόφωτη δύναμη δημιουργίας ακόμη και μέσα στο Οθωμανικό σκότος.
    Ο δουλικός ευρωπαϊσμός, ο μιμιτισμός σε οτιδήποτε Δυτικό και η πνευματική ένδεια της σύγχρονης νεοελληνικής κοινωνίας αποτελούν τη γενεσιουργό αιτία όλων των κακών που μας βρήκαν και θα μας έβρουν.
    Η μόνη λύση είναι ένα νέο ξεκίνημα, από εκεί που σταμάτησε ο Θούριος του Ρήγα Βελεστινλή και έριξε τις πρώτες ντουφεκιές ο Κολοκοτρώνης, από εκεί που ο Καποδίστριας έχτισε τα πρώτα αλληλοδιδακτικά σχολεία και ο Κωλέττης διακήρυξε τη Μεγάλη Ιδέα.
    Οι Μαυροκορδάτοι, οι Τρικούπηδες, οι Βενιζέλοι, οι Μαρκεζίνηδες και οι Παπανδρέου έγραψαν τη ιστορία αυτού του τόπου για σχεδόν 200 χρόνια υπό τις ντιρεκτίβες της Μασονίας και της επιβαλλόμενης φιλοδυτικής πολιτικής τους και μας οδήγησαν σήμερα στην αναπόδραστη και συνάμα απόλυτη παρακμή.
    Φτάσαμε στον απόπατο και καμμία Γότθα Μέρκελ ή Κέλτισσα Λαγκάρντ δεν θα μας σώσει.
    Πως θα μπορούσαν άλλωστε οι απόγονοι των άπλυτων βαρβάρων να συνιστούν σωτήρες των απογόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Σωκράτη.
    Τα γερμανόφωνα κράτη θέλουν να μας εκμηδενίσουν, ενώ οι Αγγλοσάξωνες ύπουλα για μια ακόμη φορά παίζουν τους φίλους και συμμάχους.
    Δεν έχει επέλθει ακόμη όμως λήθη στα διαρκή εγκλήματα των Βρετανών κατά του νέου Ελληνισμού.
    Η Κύπρος μας είναι απλά η αιχμή του δόρατος.
    Εν κατακλείδι, κύριοι Μασόνοι και ενεργούμενα των Βρυξελλών και των ΗΠΑ αποτύχατε οικτρά.
    Ο νέος Ελληνισμός αμφισβητεί πια ανοιχτά τις αρχές και τις αξίες που συστηματικά επιδιώξατε να καθιερώσετε στην ψυχή του τα τελευταία 200 χρόνια και όπως αποδείχτηκε απέρριψε πανηγυρικά ως ξενικά παράσιτα.
    Οι Έλληνες δεν έγιναν όλοι ξαφνικά ακροαριστεροί Συριζαίοι ή ακροδεξιοί Χρυσαυγίτες.
    Απλά αβίαστα πια απορρίπτουν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το καπιταλιστικό σύστημα, δηλαδή τη Δύση.
    Ο Ρωμιός μέσα από τις φουρτούνες που έρχονται θα έβρει τον προορισμό του, την ειμαρμένη του και θα αποκαταστήσει την ιστορία του Γένους που κάποιοι προσπάθησαν ανεπιτυχώς να παρερμηνεύσουν και κάποτε με θράσος να ξαναγράψουν.
    Άλλωστε έχουμε μακραίωνη παράδοση τα καράβια μας να επιστρέφουν πάντα στις Ιθάκες όσο μακρύ και δύσκολο κι αν είναι το ταξίδι τους, όσα εμπόδια και αν μπαίνουν στο πεπρωμένο τους , όσα χρόνια και αν περάσουν.
    Η Ρωμιοσύνη ,ως άλλη Πηνελόπη, είναι πάντα εκεί και περιμένει τα παιδιά της!

  9. Διοτίμα avatar
    Διοτίμα 10/06/2012 23:20:21

    Τό ὅτι εἴμεθα Εὐρωπαῖοι (σωστή ἀνάγνωση τοῦ «ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν»), ἔστω καί μέ καθυστέρηση εἴκοσι ἕως πενήντα ἐτῶν, εἶναι ἱστορικῶς τελειωμένον ἀπό τοῦ 1204 καί ἐντεῦθεν. Χωρίς νά ἀγνοοῦμε καί ὅτι διά τῆς Δύσεως ἐμάθαμε διά τούς ἀρχαίους ἠμῶν προγόνους. Συνεπῶς, οὔτε «ἀπό ψυχή» οὔτε «ἀπό ἐλευθερία ἐπιλογῆς»... Σύν τῷ χρόνῳ, τά τότε «δεσποτάτα» (τοῦ Μωρέως, τῶν Ἀθηνῶν κτλ.) θά εἶχαν τήν εὐτυχῆ κατάληξη τῶν ἰταλικῶν κρατιδίων τοῦ περασμένου αἰῶνος, τά ὁποία διά τοῦ Γαριβάλδου καί τοῦ Καβούρ μετουσιώθησαν στήν σύγχρονη Ἰταλία. Δυστυχῶς ἐπισυνέβη ἡ ὀθωμανική κατάκτηση... Οὐδαμῶς ἐν τούτοις διεκόπη ἡ ὀργανική σχέση μέ τήν Δύση, ἐκ τῆς ὁποία ὁ Κοραής ἀπέστελλε στήν ἐπαναναστατούμενη Ἑλλάδα «βιβλία εἰς κασσέλας τέσσερις καί σφαίρας εἰς κασσέλαν μίαν». Καί ἄν Ἕλληνες Γαριβάλδαι εὑρέθησαν καί ἱκανοί, ὁ Ἕλλην Καβούρ ἐδολοφονήθη. Ἡ διαφορά μας συνεπῶς μέ τούς Εὐρωπαίους εἶναι ὅτι ἐκείνοι ἔχουν κράτος (λελογισμένη ἰσχύ), ἐνῶ ἐμεῖς οὐδέν τοιοῦτο διαθέτουμε. Καί τά κράτη δέν τά θεμελιώνουν οἱ Μακρυγιάννηδες, ἀλλά Λουδοβίκοι, Ναπολέοντες καί Μπίσμαρκ. Ἐν συνεχείᾳ. δύνανται νά παίζουν μέ τήν ...δημοκρατία. Όπως και ο Ἑλύτης, ὁ Γιανναρᾶς, ὁ Σαββόπουλος, ὁ Ζουράρις, ὁ Μοσκώφ καί ὁ Σαββόπουλος… Νά θεμελιώσουν Κράτος ὡς τόσον οὗτοι ἀδυνατοῦν. Τοῦτο σήμερον εἶναι κοινή ὑπόθεση ἐκείνων πού καλῶς ἤ κακῶς ἐπολέμησαν μεταξύ των γι’ αὐτό, ἤτοι καί ἀκριβῶς (κατά μίαν ἀνάγνωση τῆς ἀναρτήσεως καί λόγῳ τῶν μερῶν πού διανύομεν), τῆς Δεξιᾶς καί τῆς Ἀριστερᾶς.

    • ΚΜ avatar
      ΚΜ @ Διοτίμα 11/06/2012 16:59:08

      Καλά, τα πιστεύεις αυτά ή τα γράφεις μόνο χάριν «shock value»; Όλα τα'χαμε, τώρα μας προέκυψαν και απολογητές της Δ' Σταυροφορίας! Άβυσσος η ψυχή του παπαδοφάγου...

      Αφήνω κατά μέρος τα περί «ευτυχούς καταλήξεως» στην Ιταλία γιατί μόνο γέλιο προκαλούν...

    • 27 χρονών Ρωμιός avatar
      27 χρονών Ρωμιός @ Διοτίμα 12/06/2012 09:40:13

      «Η λεηλασία της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους δεν έχει το αντίστοιχό της στην Ιστορία» Σερ Στήβεν Ράνσιμαν. “Ιστορία των Σταυροφοριών” Η Δ’ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ: ΤΟ ΑΛΟΘΙ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ: Ενώ τονίζεται η 29η Μαϊου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση, με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. Θα έλεγε κανείς, ότι επειδή ο προσανατολισμός του νεοελληνικού κράτους ήταν προς τη Δύση, οι ηγέτες του σκέφτηκαν ότι αυτός ο προσανατολισμός συνεπάγεται απαραίτητα και τη λήθη της ιστορίας, τη λήθη του γεγονότος ότι εξαιτίας της Άλωσης του 1204 η Ρωμηοσύνη στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Με άλλα λόγια, η Άλωση του 1204 οδήγησε στα 400-600 χρόνια Τουρκοκρατίας, αλλά αυτό το συμπέρασμα απωθήθηκε, πιθανότατα λόγω του ιδεολογικού προσανατολισμού της ηγετικής τάξης του Ελληνικού κράτους. Είναι σήμερα γενικά παραδεκτό, πως αυτή ήταν η αιτία της επικράτησης των Τούρκων στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Ένα Ρωμαίικο Κράτος που δεν θα είχε υποστεί την Άλωση του 1204, πιθανότατα θα ανέκαμπτε, όπως είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν άλλωστε, και θα αντιμετώπιζε τους Τούρκους νικηφόρα, όπως και τους Άραβες. Αλλα αυτή η ευκαιρία δεν δόθηκε στην Ρωμηοσύνη. Η ευκαιρία να χτυπηθεί η Ρωμηοσύνη, δεν άργησε να δοθεί στους Φραγκολατίνους. Ήδη από τον 12 αι πολλές δεκάδες χιλιάδες από αυτούς υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολη. Απολάμβαναν προνόμια και ήταν προκλητικοί προς τους Ρωμηούς της Κωνσταντινούπολης. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α’ Κομνηνός παραχώρησε το 1082 υπέρμετρα δικαιώματα που τους έκαναν μισητούς στους Ρωμαίους. Ο Ιωάννης ο Β’ έκανε κάποιες προσπάθειες ώστε θα θέσει τέλος στα προνόμια αυτά. Αλλά η ενέργεια του αυτή, είχε ως αποτέλεσμα εχθροπραξίες από μέρους τους τόσο στο Αιγαίο, όσο και στο Ιόνιο και την Αδριατική. Αναγκάστηκε, ο αυτοκράτορας να ξαναδώσει πίσω τα προνόμια, όταν ο στόλος των Βενετών κινήθηκε εχθρικά προς τα εδάφη της Ρωμανίας. Οι Λατίνοι είχαν αλλοιώσει πολλές πλευρές της δημόσιας ζωής και οικονομικά διείσδυαν στον εμπορικό / επαγγελματικό ιστό συμβάλλοντας στην παρακμή της αυτοκρατορίας. Η Ρωμαϊκή οικονομία, πλέον ήταν υποχείριο της δύσης. Ο λαός της Ρωμηοσύνης, αντιστάθηκε στις προκλήσεις τους, με μεγάλες εξεγέρσεις, οι οποίες βάφτηκαν με αίμα. Τον Μάιο του 1182, έγινε η πρώτη εξέγερση κατά των Λατίνων. Μια επανάσταση που χαρακτηρίστηκε από σφαγές και εξανδραποδισμούς. Κάτω από την πίεση της κατάστασης ο Ανδρόνικος ο Α’ αναγκάστηκε να υιοθετήσει την αντιλατινική πολιτική. Όπως είναι φυσικό, οι Λατίνοι αντέδρασαν κατά της Ρωμανίας. Η επεκτατική πολιτική τους εκφράστηκε με την επίθεση των Ούγγρων στη Βαλκανική το 1183 καθώς και με την επίθεση των Νορμανδών κατά των Ρωμαϊκών εδαφών το 1185, με αποτέλεσμα την άλωση της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε νέα επανάσταση του δυσαρεστημένου από τα γεγονότα λαού στη την οποία σφαγιάστηκε ο Ανδρόνικος. Αυτοκράτορας έγινε ο Iσαάκιος ο B΄ ο Άγγελος. Δυστυχώς, εκείνη την περίοδο, η Ρωμανία έπασχε από ελλιπή ηγεσία. Οι Άγγελοι ήταν ίσως η χειρότερη δυναστεία! Ο Παπαρρηγόπουλος λέει (Δ΄ Β 237): “η ολεθρία των Αγγέλων γενεά”. Ο Iσαάκιος προσπάθησε να έρθει σε συνεννόηση με τους Λατίνους και να τους παραχωρήσει ξανά, ευνοϊκή μεταχείριση. Το 1187 επαναφέρει τα προνόμια των Βενετών, οι οποίοι έχουν πλέον την υποχρέωση να μην συνάπτουν συμμαχίες ενάντια στην Αυτοκρατορία. Το 1195 ανατρέπεται ο Ισαακιος από τον Αδελφό του Αλέξιο Γ’ , πράγμα το οποίο κάνει τους Βενετούς σκεπτικούς, αν και τα προνόμια τους ανανεώνονται. Ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Γ’ ήταν ο πνευματικός πατέρας της 4ης Σταυροφορίας. Υπήρχε σε αυτήν ένα ανάμεικτο πνεύμα αρρωστημένης θρησκευτικότητας και «ιπποτικής» ιδεολογίας. Έστειλε τους Λατίνους ιεροκήρυκες να προωθήσουν την υπόθεση του ιερού πολέμου στην Δυτική Ευρώπη την κήρυξη του ιερού πολέμου. Ο Θεοβάλδος ο Γ΄, κόμης της Καμπανίας , κήρυξε τελικά τον (ανίερο) πόλεμο. Οι Σταυροφόροι “Ήταν ένα περίεργο ανακάτωμα από ευσεβείς και θρήσκους άνδρες, αλλά και από αποβράσματα της κοινωνίας, από ανθρώπους, δηλαδή, που ήταν ικανοί για κάθε έγκλημα” [Παντίτ Νεχρού “Παγκόσμιος Ιστορία”, επιστολή 62α]. Μυριάδες λαού έσπευσαν στο κάλεσμα των κηρύκων της Σταυροφορίας. Η θρησκευτικότητα ήταν πρόσχημα και επικάλυψη της κατάκτησης. Οι ελευθερωτές των Αγίων Τόπων έγιναν κατακτητές της Ανατολής, κοσμικοί και πνευματικοί αφέντες και δυνάστες. Το φεουδαρχικό κλίμα της Φράγκικης Δύσης μεταφυτεύτηκε στην Ανατολή. To συμβούλιο που αποτελείτο από τους Φεουδάρχες οι οποίοι λάμβαναν μέρος στην σταυροφορία αποφάσισε πως η συγκέντρωση θα γινόταν στην Βενετία και κατόπιν θα κατευθύνονταν είτε στην Συρία, είτε στην Αίγυπτο. Οι σταυροφόροι έπασχαν τόσο από πλευράς οργάνωσης και εξοπλισμού, όσο και στα οικονομικά. Γι’ αυτό συνάψανε συμφωνία με τους Βενετούς, με την οποία θα παρείχετο τροφή και υποστήριξη , έναντι 85.000 μάρκων. Επίσης προσέφεραν και τα μισά εδάφη που θα κατακτούσαν οι σταυροφόροι. Οι περισσότεροι έφτασαν το 1202, αργοπορημένα στην Βενετία. Η οργάνωση, ο εξοπλισμός και τα οικονομικά τους ήταν σε άθλια κατάσταση. Μια και δεν μπορούσαν να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους , οι σταυροφόροι αναγκάστηκαν να βοηθήσουν τους Βενετούς χτυπώντας εχθρικές πόλεις, ως «πληρωμή». Κατέστρεψαν και λεηλάτησαν την πόλη Ζάρα. Ο Βολταίρος έλεγε ότι η “Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους” δεν ήταν ούτε αγία, ούτε Ρωμαϊκή ούτε καν αυτοκρατορία! Η Βενετική “Serenissima Repubblica” (Γαληνότατη Δημοκρατία) κατ’ αναλογία , ούτε γαλήνια, ούτε και Δημοκρατία ήταν. Ήταν ένα κράτος βαθιά ιμπεριαλιστικό, πλουτοκρατικό, αποικιοκρατικό και ρατσιστικό / αριστοκρατικό. Το Βενετικό κράτος ήταν «εμπορικό». Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε αν το να είσαι κλέπτης και κλεπταποδόχος είναι «εμπόριο». Ο Φράγκος σταυροφόρος εντυπωσίασε , κλέβοντας και διαλύοντας την Ρωμηοσύνη. Δεν είναι μόνο τα «ελγίνεια» μάρμαρα που ξέρουμε όλοι. Όποιος έχει επισκεφθεί την Ιταλία, θαυμάζει , στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, τα τέσσερα χάλκινα άλογα που κοσμούν τον εξώστη του ναού, τα οποία κάποτε στόλιζαν τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης! Ακόμα και η βαριά μεγαλοπρεπής χαλύβδινη πόρτα του ναού, κάποτε κοσμούσε την Αγία Σοφία!

  10. victoria (true) avatar
    victoria (true) 10/06/2012 23:42:25

    Και ο καθηγητής Κοντογιώργης γράφει σχετικά (εν μέρει). Για τον ελληνικό ανθρωποκεντρισμό.

  11. rally monkey avatar
    rally monkey 11/06/2012 01:11:14

    για τους Ελληνες ιστορια, παραδοση και πολιτισμος ειναι και η κλασσικη αρχαιοτητα και το ορθοδοξο Βυζαντιο - και δεν καταλαβαινω γιατι αυτο πρεπει να το 'δικαιολογησουμε' στους 'Δυτικους'..
    Η ουσια ειναι αλλου..
    αυτο που λεμε Δυση με την ευρυτερη εννοια ειναι αδυνατο να το ορισει κανιες χωρις να εχει ως βασικο σημειο αναφορας τον Ελληνικο πολιτισμο
    αφαιρεσαι τον Ελληνικο πολιτισμο και αυτο που μενει δεν ειναι πια 'Δυση' αλλα κατι αλλο..
    κατα συνεπεια το ερωτημα αν η Ελλαδα 'ανηκει στην Δυση' στερειται περιεχομενου και το αντιμετωπιζω μαλλον με καχυποψια οταν τιθεται..ειδικα απο ομιλουντες και γραφοντες την Ελληνικη

  12. kas avatar
    kas 11/06/2012 08:11:31

    Τα συγχαρητήριά μου αστυάνακτα...

    όπως έλεγε και ο τεράστιος αείμνηστος Ι. Ρωμανίδης: «Ο Ρωμηός γνωρίζει σαφώς ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ συμμαχίας και δουλειάς. Γίνεται σύμμαχος με οποιονδήποτε εφ’ όσον συμφέρει εις το έθνος, αλλά ποτέ δούλος των συμμάχων. Ο Γραικύλος όμως νομίζει ότι συμμαχία σημαίνει πνευματικήν δουλείαν, δηλαδή συγχώνευσιν πολιτισμών και σύγχυσιν ιδεολογιών. Ο Γραικύλος δεν γίνεται μόνον σύμμαχος, αλλά γίνεται και θέλει να γίνει ένα πράγμα με τον σύμμαχον...»

  13. anonymous avatar
    anonymous 11/06/2012 10:09:58

    Δεν πρόκειται για τη δασεία, αλλά η εφαρμογή μακρό προ μακρού οξύνεται, μακρό προ βραχέως περισπάται μου παίρνει χρόνο. Πρέπει να απομνημονεύσω μερικές λέξεις για να γράφω γρήγορα. Για φαντάσου να ξεκινήσω τώρα να βάζω τόνους με κανόνες, πόση ώρα θα μου παίρνει, χώρια ότι θα κάνω και (πολλά) λάθη. Ένας ορθογράφος θα βοηθούσε. ΥΓ. Κάπου έχω μια λίστα με πάνω από 100.000 λέξεις, ταξινομημένες αλφαβητικά. Είναι στο μονοτονικό. Αν τις πολυτονίσει κάποιος μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Αν τις θέλεις πες να βρω τρόπο να τις στείλω.

    • Εύμηλος avatar
      Εύμηλος @ anonymous 11/06/2012 23:12:31

      Μιας και τόσος καημός για το πολυτονικό υπάρχει κι ο αυτόματος πολυτονιστής της MAGENTA!

  14. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 11/06/2012 13:41:49

    Ο Άγγλος φιλόσοφος Alfred North Whitehead έγραψε το εξής: "Ολόκληρη η δυτική φιλοσοφία δεν είναι παρά υποσημειώσεις στον Πλάτωνα".
    Κατά απολύτως γενική αποδοχή, ολόκληρη η δυτική λογοτεχνία έχει πατέρα τον Όμηρο ενώ το δυτικό θέατρο Αισχύλο, Σοφοκλή και Ευριπίδη.
    Και η μεγάλη πλειοψηφία των σοφών συμφωνεί ότι τα Λογικά και Ηθικά θεμέλια του δυτικού πολιτισμού, από την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό και τις δημοκρατικές πολιτικές επαναστάσεις μεχρι τις σημερινές αναζητήσεις σε δύσκολους καιρούς, είναι χτισμένα πάνω στον Αριστοτέλη.
    Άν παρ' όλα αυτά, θέλουμε να ισχυρισθούμε ότι εμείς, ως κληρονόμοι του κλασικού Ελληνικού πολιτισμού, δεν ανήκουμε στη δυτική πολιτισμική και πολιτική σφαίρα, ε τότε ....περαστικά μας. Ή μήπως καλά να πάθουμε;

    • Ο Θείος avatar
      Ο Θείος @ Ο Θείος 11/06/2012 13:51:53

      Ως πρός το Βυζάντιο: Ο όρος είναι νεολογισμός, η ονομασία Βυζαντινή Αυτοκρατορία είναι επινόηση ιστορικών, κυρίως Γερμανών και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ιερώνυμο Βολφ, το 1567. Διαδόθηκε από Γάλλους πολιτικούς Διαφωτιστές όπως ο Μοντεσκιέ.
      Οι άνθρωποι που ζούσαν στη "Βυζαντινή Αυτοκρατορία" ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη "Βυζαντινός".
      Οι "Βυζαντινοί" αποκαλούσαν το κράτος τους "Βασιλεία Ρωμαίων" - "Imperium Romanorum". Πίστευαν ότι είναι αυθεντικοί συνεχιστές του Ρωμαϊκού κόσμου, οι "Ρωμαίοι" που ζούσαν στη "Ρωμανία".
      Ο αυτοκράτορας είχε τον επίσημο τίτλο « Εν Χριστώ Βασιλεύς των Ρωμαίων».

      • Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης avatar
        Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης @ Ο Θείος 12/06/2012 04:04:51

        1562 Θεῖο.

        Ἐπίσης, τὸ "πίστευαν" εἶναι point of view. Δὲν ὑπάρχει καμία διάσπαση τῆς πολιτειακῆς συνέχειας Ρώμης-Νέας Ρώμης.

        Σχετικὰ μὲ τὸ πόσο πιστὴ ἢ ἀναποδογυρίζουσα εἶναι ἡ δυτικὴ ἀνάγνωση τῶν Ἑλλήνων λογίων καὶ φιλοσόφων, κάτι ἔχει προσπορίσει ἡ ἔρευνα τῶν τελευταίων 50 χρόνων, ἀπὸ Γιανναρᾶ μέχρι Le Goffe... Μὴν μένουμε στὰ "περυσινὰ ξινὰ σταφύλια".

  15. Εύμηλος avatar
    Εύμηλος 11/06/2012 16:07:35

    Πόσο δίκιο έχεις Θείος!

    ΥΓ> τσελιγγάτο: όρος εκ της παλαιοσλαβικής. τζελνίκος στα μεσαιωνικά ελληνικά ο μετέπειτα τσέλιγγας. Παραπέμπει στο σύστημα οργάνωσης των σλαβικών φύλων που εγκαταστάθηκαν κατά τους "σκοτεινούς αιώνες" 6ο αι.- 9ο αι. στις ελλαδικές χώρες της "Βασιλείας των Ρωμαίων" ήτοι της Ρωμανίας.
    Της αυτής προέλευσης είναι κι όρος τσοπάνος από το παλαιοσλαβικό ζουπάνος.
    Τώρα γιατί οι "καθαρόαιμοι έλληνες" χρησιμοποιούν σλαβικούς όρους να περιγράψουν την κοινωνική-οικονομική και πολιτική τους οργάνωση κι όχι τους "πατρογονικούς" αυτά τα ξέρουν καλύτερα οι "δυτικοί από επιλογή", τα τέκνα της "καθ' ημάς" Ανατολής....
    Ας συνέλθουμε Συνέλληνες.
    Ο τόπος μας είναι χώρος συνάντησης και σύνθεσης χιλιετίες τώρα. Κι αυτό το επιτύγχανε χάρη στο Λόγο. Κι επειδή βλέπω να έχετε μια προτίμηση στο Βυζάντιο δεν είναι τα εικοτολογικά άλματα της φοβικής κι αστήρικτης θεωρίας/εικοτολογίας του π. Ρωμανίδη ο τρόπος ανάγνωσης του μεσαιωνικού ρωμαϊκού κόσμου.
    Να θυμήσω δε ότι ο χώρος όπου το ελλαδικό κράτος σήμερα ήταν τότε η Δύση της Ρωμανίας κι η απαρχή της Ευρώπης.
    Και μουσικά σίγουρα (με αφορμή το βίντεο), όπως μαρτυρεί η δημοτική παράδοση, οι Ρωμαίοι είχαν διαφορετικές και πιο βιρτουόζικες ανησυχίες, ευαισθησίες, αναζητήσεις κι εκφράσεις απ' ότι οι νωχελικοί αμανέδες της κατοπινής οθωμανικής ανατολής.

    • ΚΜ avatar
      ΚΜ @ Εύμηλος 11/06/2012 17:07:41

      Πιάστηκες από μια λέξη για να αμφισβητήσεις την ελληνικότητα του πιο ασυμβίβαστου και συντηρητικού Ελληνικού φύλλου... Ενώ θα μπορούσες να βρεις πολύ περισσότερες, με αρχαιοελληνική (ενίοτε δε, δωρική!) προέλευση, που μάλιστα είχαν εκλείψει από το λεξιλόγιο των υπόλοιπων Ελλήνων στις χιλιετίες που μεσολάβησαν. Αλλά πότε εφείσθησαν οιουδήποτε μέσου οι μετακενωσάκηδες (και δη οι γερμανολάγνοι);

  16. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 11/06/2012 17:02:16

    Αγαπητέ Εύμηλε, η σύγχυση περί της "ταυτότητας" ξεκινά όντως από την Μεσαιωνική εποχή. Άς δούμε λίγο την πολιτική σημασία του διαχωρισμού ¨Δύση - Ανατολή" στην Ευρώπη.
    Στην αρχή υπάρχει εκείνο το ρευστό όριο μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού κράτους. Ο Μ. Θεοδόσιος, διανέμοντας την αυτοκρατορία στα 2 παιδιά του, το τοποθέτησε στον ποταμό Δρίνο (σημερινά σύνορα μεταξύ Σερβίας και Βοσνίας - Ερζεγοβίνης). Το όριο αυτό έγινε μετά πιό αδιαπέραστο, με το Εκκλησιατικό Σχίσμα μεταξύ Ρώμης και Νέας Ρώμης. Αλλά στους αιώνες, μετατοπίζονταν πολλές φορές προς τα Δυτικά ή προς τα Ανατολικά. Η Οθωμανική κατάκτηση το στερέωσε ακόμη περισσότερο. Οι αντιαπολυταρχικές και εθνικές επαναστάσεις, από την Γαλλική του 1789 μέχρι την Σερβική, Ελληνική, Βουλγαρική και Ιταλική μετά το 1815, σχεδόν εξουδετέρωσαν και διέλυσαν αυτό το όριο ως προς την πολιτική του σημασία. Σάρωσαν τις ελέω Θεού μοναρχίες δυτικά και ανατολικά αυτού του συνόρου και έμεινε μόνον ο θρησκευτικός διαχωρισμός, δυτικά οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Προτεστάντες, ανατολικά οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί (στις Σλαβικές χώρες Pravoslávni) και οι εναπομείναντες Μουσουλμάνοι.
    Περίπου το ίδιο γεωγραφικό όριο ανέκτησε πρόσκαιρα μετά το 1945 και την Γιάλτα, μια έντονη αλλά βραχύβια πολιτική σημασία, όταν δημιουργήθηκε το διπολικό καθεστώς "Δύσης" και "Ανατολής" στην Ευρώπη. Με δύο εξαιρέσεις: Η Ελλάδα ανήκε πολιτικά στην "Δύση", ήταν μάλιστα "προμαχώνας" της. Και η τότε ενιαία Γιουγκοσλαβία έγινε τελικά "ουδέτερη ζώνη", ένα "μαξιλάρι εκτόνωσης" για ΗΠΑ και ΕΣΣΔ.
    Μετά το 1989 και το απότομο τέλος του διπολισμού, η πολιτική σημασία του "Θεοδοσιανού συνόρου" εξαφανίστηκε τελείως. Η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Σλοβακία, οι Βαλτικές χώρες και η Πολωνία είναι χώρες του ΝΑΤΟ. Αλλά η Ελλάδα έχασε τον ρόλο του προμαχώνα.
    Αυτό, μαζί με τα θετικά, την έβαλε σε περιπέτεια: Είναι εδώ και 20 χρόνια σε αναζήτηση ενός νέου ρόλου, με γεωπολιτική, οικονομική και ιστορική διάσταση.
    Η διαμάχη φαίνεται να είναι κυρίως μεταξύ εκείνων που θέλουν την Ελλάδα, μαζί με όλη την Νοτιοανατολική Ευρώπη, ν' αποτελεί προέκταση και ισχυρό όριο του ηπειρωτικού Ευρωπαικού κόσμου. Ν' ανήκει ως «περιφερειακή στεφάνη» σ' ένα πολιτικό και πολιτισμικό συνεχές, “κοινότητα πεπρωμένου”, από την Βόρεια θάλασσα μέχρι το θαλάσσιο όριο της Ευρώπης, εκεί που αρχίζει η Ασία και η Αφρική.
    Και εκείνων, με την έμμονη εξωευρωπαική γεωπολιτική οπτική των κάποτε λεγόμενων "Δυνάμεων της θάλασσας", που αφήνει την Ελλάδα πακέτο με την Τουρκία (έχει σημασία αυτό), ως edge country στο παιχνίδι του μεταίχμιου τριών ηπείρων, οιονεί Μεσανατολική χώρα, σ' ένα από τα φλεγόμενα σημεία τριβής στην παγκόσμια σκακιέρα.
    Πρόκειται για γεωπολιτικές σχηματικές θεωρίες, αλλά με τεράστιες συνέπειες στην επιλογή ρόλου για την Ελλάδα.
    Τεράστια σημασία έχει επίσης τι στάση θα κρατήσει ως προ την σχέση της με την Ευρώπη η (υποχωρούσα) Αμερικανική ηγεμονία: Παραπαίει ανάμεσα στην δεύτερη οπτική, με υπονόμευση της Ευρωπης (διοίκηση Μπούς - δόγμα Ράμσφελντ για διάσπαση της Ευρώπης), και στην πρώτη, βλέποντας ως συμφέρουσα για τις ΗΠΑ μια σταθεροποίηση της ασταθούς ΕΕ και μια απώθηση των σημείων έντασης έξω από την Ευρωπαική ήπειρο (διοίκηση Ομπάμα).
    Η μέχρι τώρα παντελής ανεπάρκεια των κεντρικών Ευρωπαικών δυνάμεων (Γ/Γ άξονας) να διαχειρισθούν την οικονομική κρίση και να οργανώσουν μια προστατευτική αιγίδα για το σύνολο του Ευρωπαικού χώρου, διευκολύνει τις διαλυτικές δυνάμεις. Αλλά αυτό αφορά όλο το νότιο και δυτικό περιφερειακό όριο του Ευρωπαικού χώρου, από την Ελλάδα και Ιταλία μέχρι την Ιρλανδία, και δεν έχει να κάνει με Ανατολή/Δύση. Στην διαπίστωση αυτή, ένα μεγάλος μέρος του Ελληνικού πολιτικού κόσμου δείχνει απίστευτη, εγκληματική τυφλότητα.

    • rally monkey avatar
      rally monkey @ Ο Θείος 12/06/2012 02:34:49

      μετα την εκλογη Ολλαντ - δεν ειναι πια θεμα του Γ/Γ αξονα
      αλλα αποκλειστικα των πολιτικων δυναμεων που θα κυριαρχησουν στη Γερμανια - και ποσο διαφορετικη προσεγγιση θα εχουν (αν εχουν) στα προβληματα της ευρωπαικης περιφερειας
      η εικονα που εχω για την κοινη γνωμη στην Γερμανια δεν αφηνει πολλα περιθωρια - 'εναλλακτικες προσεγγισεις' δεν θα φερουν την αναλογη εκλογικη πελατεια
      Πιθανοτητες ειναι να εξακολουθησουμε να εχουμε μια Γερμανια που θα κανει 'πολυ λιγα, πολυ αργα' με αποτλεσμα το ευρωπροτζεκτ με τη σημερινη του μορφη να καταρρευσει, που μπορει να ειναι τελικα και στρατηγικη επιλογη της Γερμανιας (υπο την προυποθεση οτι η καταρρευση θα γινει με ελεγχομενο τροπο).

      • Ο Θείος avatar
        Ο Θείος @ rally monkey 12/06/2012 11:48:02

        Θα αντιτείνω ότι δεν διαπλάθει η κοινή γνώμη τις πολιτικές προσεγγίσεις. Aντίστροφα οι πολιτικές δυνάμεις με τις προσεγγίσεις τους διαπλάθουν την κοινή γνώμη.
        Η κοινή γνώμη ξέρει μόνον να αποστρέφεται, να διαμαρτύρεται και να καταδικάζει πολιτικές και πολιτικές δυνάμεις που της έκαναν κακό (βλέπε Ελλάδα, Γαλλία κτλ). Μετά έρχεται η ώρα των "πολιτικών ελίτ", των λεγόμενων "πρωτοποριών", να μετουσιώσουν την άρνηση σε νέα θέση.
        "Η συνείδηση εισάγεται στις μάζες εκ των έξω", έλεγε ο Βλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν, και είναι από τα ελάχιστα πράγματα στα οποία είχε απόλυτο δίκιο.

        • rally monkey avatar
          rally monkey @ Ο Θείος 13/06/2012 00:27:52

          ειναι απο τις θεσεις που δε διατυπωνονται δημοσια και ειδικα απο πολιτικους ..
          θα συμφωνησω -
          η σημερινη κατασταση της μαζας στην Γερμανια ειναι οντως προιον 'διαπλασης' ..
          (τους πηρε 2 χρονια, και καμποσα πρωτοσελιδα στη μπιλντ κλπ)
          και αυτο κατι μας λεει για τα βαθυτερα σχεδια του Βερολινου (δες και δηλωσεις Οσμπορν σημερα..)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.